Uzasadnienie
Uzasadnienie
Dnia 30 września 2003 r. Naczelnik Urzędu Celnego wydał decyzję nr [...] wymierzającą [...] z siedzibą (Niemcy) - dalej zwaną [...] - opłatę manipulacyjną dodatkową w wysokości 46.614,66 zł. Decyzja powyższa była wynikiem ujawnienia w dniu 26 września 2003 r., po przeprowadzeniu przez organy celne rewizji środka przewozowego o nr rej. [...], towaru (drewna laminowanego), który nie został zgłoszony do odprawy i kontroli celnej.
W wyniku rozpatrzenia odwołania Dyrektor Izby Celnej decyzją z dnia [...] grudnia 2003 r., nr [...] utrzymał w mocy decyzję organu
I instancji.
Na decyzję II instancji skargę złożył pełnomocnik adw. [...] z Kancelarii Adwokackiej z siedzibą.
Zarzut skargi dotyczył naruszenia prawa materialnego, tj. art. 276 § 2 ustawy z dnia 9 stycznia 1997 r. Kodeks celny (Dz. U. z 2001 r. Nr 75, poz. 802, z późn. zm.) poprzez uznanie, iż odpowiedzialność za wprowadzenie do polskiego obszaru celnego nadwyżki towaru ponosi skarżący.
Na tej podstawie wnioskowano o uchylenie zaskarżonej decyzji. Strona skarżąca podkreślała, iż w sprawie całkowicie brak jej winy, bowiem niezgłoszenie do odprawy celnej towaru ujawnionego w trakcie rewizji w dniu 26 września 2003 r., tj. drewna laminowanego egzotycznego w ilości 12,97 m- o wadze 6.738 kg i wartości 46.614,66 zł nastąpiło na skutek omyłki osoby załadowującej towar na środek transportu.
W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy nie znajdując podstaw do jej uwzględnienia pozostał przy swoim dotychczasowym stanowisku podając w szczególności, iż opłata manipulacyjna dodatkowa ma obligatoryjny charakter, Kodeks celny nie uzależnia pobrania tej opłaty w jakimkolwiek zakresie od winy, a przesłanką jej pobrania jest wyłącznie fakt ujawnienia nadwyżki towaru wwożonego nad zgłoszonym w dokumentach celnych.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje
Formalnoprawnym warunkiem rozpoznania skargi przez sąd administracyjny jest jej dopuszczalność.
W niniejszej sprawie skargę w imieniu strony -[...] jako jej pełnomocnik złożył adwokat [...], prowadzący Kancelarię Adwokacką, który powoływał się na pełnomocnictwo udzielone mu w dniu 26 stycznia 2004 r. przez prokurenta [...] (k.58 akt).
Zgodnie z art. 34 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270, z późn. zm.) strony i ich organy lub przedstawiciele ustawowi mogą działać przed sądem osobiście lub przez pełnomocników.
Czynności podejmowane przez pełnomocnika są skuteczne jednak tylko pod warunkiem prawidłowego umocowania do działania w czyimś imieniu.
Pełnomocnikiem strony będącej osobą prawną może być jedynie ten, komu pełnomocnictwa udzielono zgodnie z obowiązującymi mocodawcę zasadami reprezentacji i składania oświadczeń woli.
Stosownie do znajdującej się w aktach sądowych umowy Spółki [...] (k.22) w zakresie kierownictwa Spółki i przedstawicielstwa (§ 5) przewidziano, iż Spółka ma jednego lub kilku dyrektorów. Jeden dyrektor reprezentuje Spółkę samodzielnie. Kilku dyrektorów reprezentuje Spółkę wspólnie bądź jeden z nich wspólnie z prokurentem.
W Spółce [...] przyjęto zatem zasadę reprezentacji łącznej, za wyjątkiem jedynie sytuacji, gdy Spółka ma jednego dyrektora.
Oceniając w świetle przytoczonego § 5 umowy Spółki pełnomocnictwo udzielone adw. [...] należy stwierdzić brak umocowania wymienionego adwokata do działania w imieniu Spółki [...]. Załączone do skargi pełnomocnictwo z dnia 26 stycznia 2004 r. podpisane zostało tylko przez jedną osobę i to przez będącego prokurentem [...]. Status [...] jako prokurenta potwierdzenie znajduje w odpisie sądowego rejestru handlowego HR A [...] z Sądu Rejonowego w [...] (k.51 akt).
Jak wskazano powyżej prokurent Spółki [...] nie był uprawniony do samodzielnego działania w żadnym przypadku, tak więc przyjąć należy, że adwokat [...] nie został ustanowiony pełnomocnikiem Spółki [...] do prowadzenia przed sądem administracyjnym sprawy w przedmiocie należności celnych.
Brak umocowania powoduje, że wniesiona przez adw. [...] skarga na decyzję Dyrektora Izby Celnej z dnia [...] grudnia 2003 r. nr [...] nie mogła odnieść skutku i w tej sytuacji jako skarga niedopuszczalna podlegała odrzuceniu na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 cyt. ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, co orzeczono w sentencji.