Uzasadnienie
Dyrektor Izby Celnej decyzją z dnia [...] listopada 2004 r. Nr [...], wydaną z powołaniem się na art. 13 § 1 pkt 2 lit. a), art. 233 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz.U. Nr 137, poz. 926, ze zm.), art. 85 § 1, art. 222 § 4 i art. 262 ustawy z dnia 9 stycznia 1997 r. Kodeks celny (Dz.U. z 2001 r. Nr 75, poz.802, ze zm.), art. 26 ustawy z dnia 19 marca 2004 r. Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo celne (Dz.U. Nr 68, poz. 623), § 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 20 grudnia 2000 r. w sprawie ustanowienia Taryfy celnej (Dz.U. Nr 119, poz. 1253), art. 6 ust. 7, art. 11c ust. 4, art. 15 ust. 4 i 4c, art. 18 ust. 1 ustawy z dnia 8 stycznia 1993r. o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym (Dz.U. Nr 11, poz. 50, ze zm.) oraz § 3 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 29 sierpnia 2003 r. w sprawie odsetek wyrównawczych (Dz.U. Nr 155, poz. 1515), utrzymał w mocy jako organ odwoławczy decyzję Naczelnika Urzędu Celnego z dnia [...] sierpnia 2004 r. Nr [...].
Przedmiotem postępowania organu celnego I instancji było zweryfikowanie zgłoszenia celnego, dokonanego w dniu [...].09.2001 r., przez działającą z upoważnienia S Sp. z o.o., Agencję Celną. Według zgłoszenia (poz. 3 SAD BIS) na polski obszar celny sprowadzone zostały kółka samonastawne w ilości 80 szt., oznaczone kodem PCN 8302 20 90 0, ze stawką celną konwencyjną 9 %.
Na skutek bowiem kontroli postimportowej, przeprowadzonej w siedzibie Spółki S przez funkcjonariuszy Izby Celnej, stwierdzono nieprawidłowości dotyczące zadeklarowanego kodu PCN oraz stawki celnej dla części sprowadzonych kółek.
W wyniku wszczętego z urzędu postępowania weryfikacyjnego organ I instancji decyzją Nr [...] z dnia [...].08.2004 r. uznał za nieprawidłowe zgłoszenie celne zawarte w Jednolitym Dokumencie Administracyjnym SAD Nr [...] z dnia [...].09.2001 r. Weryfikacja dotyczyła klasyfikacji taryfowej, zastosowania stawki celnej, kwoty długu celnego i należnego podatku VAT. Naczelnik Urzędu Celnego dokonał ponownego ustalenia w powyższym zakresie, wymierzając niedobór cła w kwocie 180,10 zł, podatku VAT w kwocie 39,60 zł oraz odsetki wyrównawcze w kwocie 104,10 zł.
W ocenie organów celnych niesporne w sprawie jest, iż przedmiotem importu były różnego rodzaju części i elementy wykorzystywane przy produkcji różnego typu wózków i transporterów, w tym m.in. kółka jezdne wraz z ich częściami zamiennymi. Wskazując na zebrany w sprawie materiał dowodowy, w szczególności wyjaśnienia strony, dokumentację magazynową Spółki oraz foldery reklamowe firmy organy celne stwierdziły, iż przedmiotowe elementy wózków (kółka) należy klasyfikować do działu 87 - pojazdy nieszynowe oraz ich części. Wynika to przede wszystkim z treści Wyjaśnień do Taryfy celnej, w tym uwagi 2 do działu 83, gdzie przyjęto, iż dla celów pozycji 8302 określenie "kółka samonastawne" oznacza kółka mające średnicę (razem z oponami, jeżeli są one stosowane) nie przekraczającą 75 mm, z zastrzeżeniem, że szerokość kółka lub opony nałożonej na nie, jest mniejsza niż 30 mm. Z dokumentacji z akt sprawy wynika, iż wymiary kółek nie odpowiadają parametrom określonym w uwadze 2 do działu 83.
Wobec stwierdzenia w postępowaniu celnym, że sporne kółka nie odpowiadają wymogom zawartym w uwagach do wskazanych sekcji i działów oraz ich wykluczeń, w ocenie organów celnych należało je zaklasyfikować do pozycji 8716 90 90 0, ze stawka celną konwencyjną 15 %.
Spółka S w skardze na decyzję Dyrektora Izby Celnej zgłosiła zarzut naruszenia przepisów prawa "zwłaszcza zaś niewłaściwe zastosowanie zasad wyrażonych w art. 121, 122 ustawy Ordynacja podatkowa poprzez niewyjaśnienie i nieuwzględnienie wszystkich okoliczności sprawy będącej przedmiotem postępowania". Zdaniem strony skarżącej skutkiem tego jest niewystarczające uzasadnienie decyzji w świetle art. 210 Ordynacji podatkowej.
Zgłaszając powyższe zarzuty Spółka S wnosiła o uchylenie zaskarżonej decyzji w części dotyczącej kwalifikacji taryfowej kółek samonastawnych oraz wynikającej z tego zmiany kwoty długu celnego i podatku VAT wraz z odsetkami.
W uzasadnieniu skargi strona skarżąca utrzymywała, iż w sprawie nie zebrano wystarczającego materiału dowodowego, tzn. nie udowodniono w sposób bezsporny, że koła jezdne to koła z pozycji 8716, a nie z pozycji 8302 Taryfy celnej. Jak podnosiła skarżąca organy celne swoje decyzje oparły wyłącznie na protokole pokontrolnym, a kontrolę przeprowadzono w firmie w listopadzie i grudniu 2002 r. oraz w 2003 r., natomiast Spółka
S sprowadziła towar w roku 2001. W dniu kontroli firma nie posiadała już kół będących przedmiotem zgłoszenia celnego uznanego za nieprawidłowe.
W świetle przedstawionych przez skarżącą okoliczności, jej zdaniem w sprawie nie jest możliwe ustalenie stanu towaru na dzień zgłoszenia celnego, ponadto w dniu zgłoszenia celnego nie dokonano rewizji towaru, a z akt sprawy nie wynika bezspornie klasyfikacja towaru do kodu 8716.
Skarżąca Spółka wobec powyższego wnioskowała o uznanie jej skargi za uzasadnioną.
Dyrektor Izby Celnej w odpowiedzi na skargę wnosił o jej oddalenie podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko w sprawie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje
Zgodnie z art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270, ze zm.) sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Jednocześnie w myśl art. 145 § 1 pkt 2 cyt. ustawy sąd stwierdza nieważność decyzji lub postanowienia w całości lub w części, jeżeli zachodzą przyczyny określone w Kodeksie postępowania administracyjnego lub w innych przepisach.
Na gruncie niniejszej sprawy innymi przepisami w rozumieniu art. 145 § 1 pkt 2 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi są przepisy ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. Nr 137, poz. 926, ze zm.), znajdujące zastosowanie do postępowania w sprawach celnym na zasadzie art. 262 ustawy z dnia 9 stycznia 1997 r. Kodeks celny (Dz. U. z 2001 r. Nr 75, poz. 802, ze zm.).
Przesłanki stwierdzenia nieważności decyzji unormowane zostały w art. 247 § 1 Ordynacji podatkowej. Jedną z przyczyn tam wymienionych (pkt 3) jest wydanie decyzji z rażącym naruszeniem prawa. Charakteryzując rażące naruszenie prawa jako przesłankę stwierdzenia nieważności decyzji należy wskazać, iż w doktrynie ugruntowany jest pogląd, że naruszenia prawa mogą być różnego rodzaju oraz wagi a ocenę, czy w konkretnym przypadku mamy do czynienia z rażącym naruszeniem prawa pozostawiono organowi właściwemu do stwierdzenia nieważności decyzji. Należy przy tym podkreślić, że jako rażące kwalifikowane są nie tylko naruszenia przepisów prawa materialnego, lecz także przepisów kompetencyjnych, jak również przepisów procesowych, czyli nieograniczanie się
Sygn. akt I SA /Go 725/05 tylko do wąsko rozumianego stosunku materialnoprawnego nawiązywanego na podstawie decyzji administracyjnej, ale zawsze oznaczać to będzie podważenie bytu prawnego decyzji jako kwalifikowanie wadliwego aktu rozstrzygającego władczo i jednostronnie o prawach lub obowiązkach jednostki.
Przechodząc od powyższych rozważań do rozpoznawanej sprawy trzeba wskazać, iż w postępowaniu odwoławczym, po złożeniu odwołania Dyrektor Izby Celnej stwierdził występowanie braków formalnych tego podania i w trybie art. 169 Ordynacji podatkowej, pod rygorem pozostawienia odwołania bez rozpatrzenia, pismem z dnia [...].09.2004 r. wezwał stronę do uzupełnienia braków w terminie 7 dni przez złożenie: aktualnego odpisu z Krajowego Rejestru Sądowego oraz upoważnienia udzielonego K.C., która podpisała odwołanie.
Na powyższe wezwanie Spółka przy piśmie z dnia [...].09.2004 r. przesłała Izbie Celnej "brakujące dokumenty jako załączniki do złożonych odwołań" (w jednym czasie Spółka odwołała się w pięciu sprawach).
Przekazane jako uzupełnienie braków upoważnienie K.C. pracownika firmy S Sp. z o.o. do występowania w imieniu firmy przed Dyrektorem Izby Celnej oznaczone jest datą "[...].09.2004 r." (k. 90 akt administracyjnych). Natomiast odwołanie, które podpisała K.C. jako osoba reprezentująca Spółkę S nosi datę "30 sierpień 2004 r." (wpływ do Urzędu Celnego w dniu 2.09.2004 r.) - k. 82.
W tym stanie rzeczy należy stwierdzić, że odwołanie w sprawie wniesione zostało przez osobę nieuprawnioną, bowiem K.C. nie posiadała wówczas upoważnienia strony do występowania w jej imieniu, nie była pełnomocnikiem Spółki S, nie mogła zatem skutecznie złożyć odwołania.
Organ odwoławczy powinien stwierdzić zatem, iż mimo wezwania braki formalne dot. pełnomocnictwa nie zostały usunięte i w tej sytuacji na podstawie art. 169 § 4 Ordynacji podatkowej w drodze decyzji orzec w sprawie pozostawienia odwołania bez rozpatrzenia.
Natomiast nie zważając na powyższe oraz rozpatrując odwołanie Dyrektor Izby Celnej spowodował, że decyzja tego organu z dnia [...] listopada 2004 r.
Nr [...] wydana została z rażącym naruszeniem prawa
Sygn. akt I SA /Go 725/05 polegającym na rażącym naruszeniu przepisów postępowania przez rozpatrzenie odwołania mimo nieusuniętych braków tego podania uniemożliwiających nadanie mu prawidłowego biegu.
Wobec stwierdzenia, że w sprawie zachodzi określona w art. 247 §1 pkt 3 Ordynacji podatkowej przyczyna do stwierdzenia nieważności zaskarżonej decyzji, Sąd skargę uwzględnił i na podstawie art. 145 § 1 pkt 2 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł, jak w pkt 1 sentencji wyroku. Uwzględnienie skargi wymagało określenia, na zasadzie art. 152 ustawy, że zaskarżona decyzja nie może być wykonana.
O zwrocie kosztów postępowania orzeczono zgodnie z art. 200 tej ustawy.
asesor WSA sędzia WSA sędzia WSA
Barbara Rennert Krystyna Skowrońska-Pastuszko Joanna Wierchowicz