Uzasadnienie
W skardze na wskazaną na wstępie decyzję Dyrektora Izby Celnej skarżąca spółka wniosła również o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. W uzasadnieniu wniosku skarżąca podniosła, że strona przeciwna przystąpiła do egzekwowania zaskarżonej decyzji, dokonując w dniu [...] października 2009 r. zajęcia gazu należącego do skarżącej wraz z cysterną, w której gaz był przewożony. W takiej sytuacji prowadzenie dalszej działalności przez skarżącą nie jest możliwe. Kontynuacja egzekucji doprowadzi bowiem w szybkim tempie do upadłości skarżącej.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji nie zasługuje na uwzględnienie.
W myśl art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153 poz. 1270 ze zm. – dalej zwana P.p.s.a.) Sąd może na wniosek strony wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części zaskarżonej decyzji, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia skarżącemu znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków.
Chodzi o taką szkodę, która nie będzie mogła być naprawiona przez późniejszy zwrot spełnionego i wyegzekwowanego świadczenia, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do pierwotnego stanu. Przesłanka w postaci niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody jest utożsamiana z zagrożeniem dla już istniejącej, aktualnej sytuacji gospodarczej (ekonomicznej) strony postępowania administracyjnego.
Trudne do odwrócenia skutki powstają zaś zwykle tam, gdzie po wykonaniu decyzji jest niemożliwy powrót do pierwotnego stanu sprawy.
W obu sytuacjach chodzi o wyjątkowe zagrożenie odpowiadające szczególnej kategorii ochrony tymczasowej strony postępowania. Tam natomiast, gdzie ich wzruszenie w postępowaniu sądowym przywraca stan zgodny z prawem bez powyższych zagrożeń, sięganie po środki ochrony tymczasowej nie jest uzasadnione. Wprowadzona w omawianym przepisie ochrona tymczasowa w postępowaniu sądowoadministracyjnym stanowi wyjątek od zasady wynikającej z § 1 tego przepisu, w myśl którego wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności.
Orzecznictwo sądów administracyjnych jednoznacznie wskazuje, że wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności musi być umocowane w wykazanych przez stronę we wniosku o wstrzymanie okolicznościach uzasadniających to wstrzymanie. Nie jest zatem wystarczającym jedynie zawnioskowanie żądania. Uzasadnienie wniosku musi odnosić się do konkretnych zdarzeń uzasadniających podjęcie przez Sąd żądanej przez stronę ochrony tymczasowej. Brak takiego uzasadnienia, uniemożliwia merytoryczna ocenę wniosku (postanowienie NSA z dnia 18 maja 2004 r., FZ 65/04, niepubl.).
Ponadto, orzeczenie dotyczące wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu ma charakter fakultatywny, a więc Sąd może, a nie musi wstrzymać zaskarżonego aktu lub czynności, nawet w wypadku, gdy w sprawie występują przesłanki od zaistnienia których ustawodawca uzależnia wstrzymanie.
W niniejszym postępowaniu skarżąca ograniczył się do zawnioskowania swojego żądania nie podając praktycznie, żadnych okoliczności uzasadniających zastosowanie w sprawie instytucji wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji, co powoduje, że wniosek nie może być w toku jego rozpoznawania w żaden sposób zweryfikowany. Strona nie przedstawiła żadnych dokumentów, ani konkretnych faktów uprawdopodobniających niebezpieczeństwa związane z wykonaniem decyzji i nie pozwala to na ocenę czy istotnie zachodzi niebezpieczeństwo szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków.
Dodatkowo wskazać należy, że skarżąca wniosła o wstrzymanie zaskarżonej decyzji, a więc decyzji Dyrektora Izby Celnej z dnia [...] czerwca 2010 r. Nr [...] utrzymującą w mocy decyzję nr [...] z [...] marca 2010 r. oraz utrzymującą w mocy decyzję nr [...] w części nie zmienionej decyzją nr [...] z dnia [...] marca 20010 r. Z powyższego wynika, że zaskarżona decyzja nie pozostaje w żadnym związku z zajęciem egzekucyjnym z [...] października 2009 r., a skarżąca okoliczności tej nie wyjaśniła.
Mając powyższe na uwadze, Sąd na podstawie art. 61 § 3 i 5 P.p.s.a. orzekł jak w sentencji postanowienia.