Uzasadnienie
Skarżąca E.M. wniosła do tutejszego Sądu skargę na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej, od której został określony wpis w wysokości 200 zł. Po otrzymaniu wezwania do uiszczenia wpisu, skarżąca złożyła wniosek o zwolnienie jej od kosztów sądowych i ustanowienie doradcy podatkowego.
W uzasadnieniu wniosku wskazała, że z uzyskiwanego wynagrodzenia za pracę w wysokości 1930 zł netto uiszcza czynsz za mieszkanie w kwocie 690 zł miesięcznie, spłaca kredyt w wysokości 520 zł miesięcznie oraz zaciągnięte pożyczki u pracodawcy w łącznej wysokości 450 zł. Oprócz tego podała, iż ponosi opłaty za gaz i energię elektryczną.
Wezwana w trybie art. 255 ustawy z 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) do złożenia wyciągów ze wszystkich rachunków bankowych oraz zeznania podatkowego za 2006r. złożyła zeznanie podatkowe oraz oświadczenie, że nie jest mężatką.
Referendarz sądowy postanowieniem z dnia 29 czerwca 2004 r. — wniosek skarżącej oddalił uznając, że skarżąca nie przedstawiła dokumentów na poparcie swojego twierdzenia, iż całość uzyskiwanych przychodów pochłaniają koszty bieżącego utrzymania i spłata kredytu oraz dwóch pożyczek, tym bardziej, iż skarżąca nie zastosowała się do wezwania Sądu i nie przedłożyła wyciągów z rachunków bankowych, a z załączonego zeznania podatkowego wynikało, iż przychody uzyskane przez skarżącą wyniosły w 2006r. 31 451 zł.
Od postanowienia referendarza skarżąca wniosła sprzeciw zarzucając naruszenie prawa materialnego " w dwojaki sposób: przez błędną jego wykładnię oraz niewłaściwe zastosowanie". W uzasadnieniu skarżąca omówiła szczegółowo instytucję prawa pomocy przytaczając zarówno bogate orzecznictwo Naczelnego Sądu Administracyjnego jak i poglądy doktryny zawarte w licznych komentarzach do ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi uwzględniając ponadto stanowisko Rady Europy z 15 grudnia 2004r. w tym względzie oraz gwarancje wynikające z Konstytucji RP.
W konkluzji skarżąca oświadczyła, iż nie posiada innych, poza ujawnionymi, dochodów i wniosła o zwolnienie jej z obowiązku ponoszenia kosztów sądowych w całości, bądź chociażby w znacznej części.
Rozpoznając wniosek Sąd wezwał skarżącą do przedłożenia aktualnych wyciągów ze wszystkich rachunków bankowych oraz wyciągów obejmujących wskazanie salda za ostatnie dwa miesiące, a także o nadesłanie aktualnej umowy o pracę oraz zaświadczenia o wysokości aktualnego wynagrodzenia za pracę a ponadto do oświadczenia się czy spłaciła pożyczki w Izbie Celnej ewentualnie o wysokości pozostałej do spłaty kwoty pożyczki.
W odpowiedzi skarżąca nadesłała zeznanie o wysokości osiągniętego dochodu w 2006r., kserokopię umów o pracę w Sądzie Okręgowym, pismo Towarzystwa Budownictwa Społecznego o wysokości kosztów zaopatrzenia w wodę i odprowadzania ścieków, dowody opłat za gaz oraz oświadczyła w załączonym piśmie, iż raty pożyczek zaciągniętych w Izbie Celnej będą ją obciążały do maja 2008r. w wysokości wskazanej we wniosku o przyznanie prawa pomocy. Wyciągów z kont bankowych skarżąca nie przedłożyła.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje
Zgodnie z art. 260 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. — prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) w razie wniesienia sprzeciwu, który nie został odrzucony, postanowienie, przeciwko któremu został wniesiony, traci moc, a sprawa będąca przedmiotem sprzeciwu podlega rozpoznaniu przez sąd.
Z oświadczeń oraz dokumentów złożonych przez skarżącą wynika, iż jej wynagrodzenie za pracę wynosi 2719 złotych. Wskazane zaś we wniosku wydatki stanowią kwotę 1830 zł miesięcznie nie wliczając w to kosztów ogrzewania ponoszonych w sezonie grzewczym, a które – jak wykazała skarżąca – stanowią znaczną kwotę. Teoretycznie zatem skarżącej pozostaje na utrzymanie kwota 889 zł miesięcznie.
Mając zatem na względzie sytuację majątkową skarżącej Sąd uznał za zasadne zwolnienie jej w części od obowiązku ponoszenia kosztów sądowych ponieważ uiszczenie wpisu w sytuacji finansowej skarżącej mogłoby prowadzić do uszczerbku utrzymania koniecznego dla niej i z tego względu postanowił, na podstawie art. 246 § 1 pkt 2 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, jak w sentencji.
Na marginesie należy zwrócić uwagę na okoliczność, że zarzuty naruszenia prawa materialnego przez jego błędną wykładnię i jednocześnie niewłaściwe zastosowanie wzajemnie się wykluczają.