Uzasadnienie
[...] wniósł o zwolnienie od kosztów sądowych, podnosząc, iż nie pracuje zawodowo i utrzymuje się jedynie z renty inwalidzkiej otrzymywanej przez jego żonę. Z oświadczenia o stanie rodzinnym, majątku i dochodach skarżącego wynika, iż mieszka wraz z żoną, a jedynym źródłem ich dochodów jest renta inwalidzka wynosząca 626 zł otrzymywana przez [...]. Małżonkowie [...] są właścicielami domu jednorodzinnego. Ponad to nie posiadają istotnych składników majątkowych.
Z dodatkowego oświadczenia złożonego na wezwanie w trybie art. 255 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153 poz. 1270 ze zm.) skarżący stwierdził, iż nie jest zarejestrowany jako bezrobotny, ponieważ "posiada w dzierżawie grunty orne". Stwierdził, iż wydatki rodziny finansuje z renty żony, środków otrzymywanych od rodziców w zamian za opiekę oraz dochodów z prac dorywczych. Finansowanie podstawowych potrzeb jego i żony pochłania całość dochodów.
Zgodnie z art. 246 § 1 pkt 2 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153 poz. 1270 ze zm. - cyt. jako "p.p.s.a."), prawo pomocy w zakresie częściowym może zostać przyznane osobie fizycznej, jeżeli wykaże ona, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny.
Skarżący wykazał istnienie tych przesłanek na podstawie złożonych oświadczeń i przedstawionych dokumentów.
Wynika z nich, że łączne miesięczne dochody skarżącego i jego żony są obiektywnie niskie i z pewnością nie mogą zostać uznane za wystarczające do poczynienia jakichkolwiek oszczędności, zważywszy, że znaczną ich część pochłaniają wydatki na leki. W konsekwencji nie ma podstaw do kwestionowania twierdzenia skarżącego o braku oszczędności. Przedstawione oświadczenie o miesięcznych wydatkach rodziny świadczy, że uzyskiwane dochody w całości pochłaniane są przez koszty bieżącego - niezbędnego utrzymania. Niezwolnienie od kosztów sądowych mogłoby zatem narazić rodzinę skarżącego na niemożność zaspokojenia podstawowych potrzeb życiowych, co w sposób oczywisty ograniczałoby prawo skarżącego do sądowej kontroli wydanej w jego sprawie decyzji administracyjnej.
Uwzględniając powyższe postanowiono jak w sentencji (art. 246 § 1 pkt 2 p.p.s.a.).