Uzasadnienie
W.S., reprezentowany przez adwokata, wniósł skargę na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej wskazaną w sentencji niniejszego postanowienia. W skardze zawarł wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji podnosząc, że jest w pełni uzasadniony mając na uwadze przede wszystkim przytoczone w skardze zarzuty wskazujące na rażące naruszenie przepisów prawa przez organy obu instancji, z powodu prawdopodobieństwa wyrządzenia znacznej szkody i spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Podkreślono, że skarżący nie pozostaje w stosunku pracy, jak również nie prowadzi działalności gospodarczej, wobec czego nie uzyskuje dochodów, które pozwoliłyby mu na uiszczenia należności wynikających z decyzji. W przypadku egzekucji, skarżący byłby zmuszony do natychmiastowej sprzedaży nieruchomości, co wyrządzi w jego majątku szkodę.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zgodnie z art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2023 r., poz. 1634; dalej: P.p.s.a.), wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania zaskarżonego aktu lub czynności. Jednakże w myśl art. 61 § 3 zd. 1 P.p.s.a. po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania.
Przechodząc do oceny zasadności samego wniosku o wstrzymanie zauważyć trzeba, że przepis art. 61 § 3 P.p.s.a. zawiera zamknięty katalog przesłanek pozytywnych warunkujących wstrzymanie wykonania zaskarżonego rozstrzygnięcia: niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody oraz spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Poprzez wyrządzenie znacznej szkody należy rozumieć taką szkodę, która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego świadczenia lub jego wyegzekwowanie, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy od stanu pierwotnego. Z kolei trudne do odwrócenia skutki to takie prawne lub faktyczne skutki, które raz zaistniałe powodują istotną lub trwałą zmianę rzeczywistości, przy czym powrót do stanu poprzedniego może nastąpić tylko po dłuższym czasie lub przy stosunkowo dużym nakładzie sił i środków.
W orzecznictwie i literaturze konsekwentnie podkreśla się, że to na wnioskodawcy spoczywa obowiązek szczególnie wnikliwego uzasadnienia wniosku o wstrzymanie danego aktu tak, aby przekonać sąd o zasadności zastosowania ochrony tymczasowej. Jednocześnie brak uzasadnienia takiego wniosku nie jest brakiem, którego uzupełnienia winien żądać Sąd. Uzasadnienie wniosku powinno odnosić się do konkretnych zdarzeń (okoliczności) pozwalających wywieść, że w stosunku do wnioskodawcy wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności jest zasadne. Obowiązkiem strony jest więc poparcie wniosku twierdzeniami, tezami oraz stosownymi dokumentami. Nie jest bowiem wystarczające, by okoliczności przemawiające za wstrzymaniem wykonania wspomnianego aktu lub czynności występowały w sprawie – Sąd musi mieć o nich wiedzę i możliwość zweryfikowania tej wiedzy, a dostarczenie odpowiednich informacji i dokumentów w tym zakresie obciąża stronę (por. postanowienia NSA z 26 listopada 2007 r., II FZ 338/07 z 29 maja 2009 r., I FZ 148/09; z 10 grudnia 2010 r., II FZ 536/10; z 8 października 2013 r., II OZ 839/13; B. Dauter, B. Gruszczyński, A. Kabat, M. Niezgódka-Medek, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, wydanie 5, Wolters Kluwer 2013, s. 244).
W rozpoznawanej sprawie skarżący twierdzi, że nie pozostaje w stosunku pracy, nie prowadzi działalności gospodarczej, wobec czego nie uzyskuje dochodów, które pozwoliłyby mu na uiszczenia należności wynikających z decyzji i w przypadku egzekucji, byłby zmuszony do natychmiastowej sprzedaży nieruchomości.
Tak uzasadniony wniosek, zdaniem Sądu nie zasługuje na uwzględnienie. Przede wszystkim skarżący nie przedłożył żadnych dokumentów potwierdzających jego aktualną sytuację majątkowa, na którą się powołuje, a więc twierdzenie, że nie uzyskuje dochodów pozwalających na uregulowanie należności podatkowej, należy uznać za gołosłowne.
Do sfery obaw należy zaszeregować pogląd, że w przypadku egzekucji, byłby zmuszony sprzedać nieruchomość. Jest to rozważanie czysto hipotetyczne wobec braku jakichkolwiek dowodów źródłowych obrazujących stan majątkowy wnioskodawcy. Podkreślić też należy, że dotychczas organy podatkowe nie podjęły w stosunku do skarżącego czynności egzekucyjnych, w tym zmierzających do sprzedaży nieruchomości. Co więcej, nawet trudna sytuacja materialna strony, sama z siebie nie uzasadnia wstrzymania wykonania aktu. Każde wykonanie decyzji dotyczącej należności pieniężnych, jest uciążliwe i stanowi uszczerbek w budżecie jej adresata, jednak nie oznacza to automatycznie, że zapłata należności, także w trybie egzekucyjnym, będzie za każdym razem powodować powstanie po stronie podmiotu wnoszącego skargę znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków.
Ponadto, przepisy ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, w drodze wyłączenia spod egzekucji określonych składników majątku oraz środków na utrzymanie, gwarantują zobowiązanemu możliwość normalnej, codziennej egzystencji. W zaistniałej sytuacji, nie jest możliwa ocena wpływu wykonania zaskarżonej decyzji na sytuację skarżącego. Nie jest zaś rolą Sądu poszukiwanie we własnym zakresie argumentów uzasadniających zastosowanie ochrony tymczasowej. Chybiony jest też argument odwołujący się do zarzutów skierowanych wobec wydanych w sprawie decyzji. Sąd rozpoznając wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu nie ocenia bowiem jego legalności, zatem dla udzielenia ochrony tymczasowej nie ma znaczenia kwestia subiektywnego przekonania skarżącego o niezgodności z prawem tej decyzji.
Mając na uwadze powyższe okoliczności, Sąd na podstawie art. 61 § 3 P.p.s.a. postanowił jak w sentencji.