Uzasadnienie
Z.M. 11 września 2008r. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wlkp. skargę na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z [...] września 2008r. nr [...].
Wobec nie usunięcia przez skarżącego braków formalnych skargi poprzez uiszczenie wpisu sądowego w kwocie 500 zł, postanowieniem z 28 listopada 2008r. Sąd odrzucił przedmiotową skargę. Niniejsze postanowienie zostało doręczone skarżącemu 4 grudnia 2008r. (k.23 akt)
Skarżący 8 grudnia 2008r. złożył wniosek o przyznanie prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych oraz ustanowienie radcy prawnego.
Postanowieniem 18 grudnia 2008r. referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wlkp. przyznał skarżącemu prawo pomocy zwalniając go od kosztów sądowych oraz ustanowił dla skarżącego radcę prawnego.
Pismem z [...] grudnia 2008r. Okręgowa Izba Radców Prawnych zawiadomiła tut.Sąd, że pełnomocnikiem dla skarżącego wyznaczony został radca prawny R.K..
Pismem z [...] stycznia 2009r. Okręgowa Izba Radców Prawnych poinformowała tut. Sąd, że radca prawny R.K. został zwolniony z obowiązku reprezentowania skarżącego, a nowym pełnomocnikiem dla Z.M. została wyznaczona radca prawny A.K..
Pełnomocnik skarżącego [...] stycznia 2009r. przesłała do tut. Sądu opinię o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej od postanowienia z 28 listopada 2008r. wraz z wnioskiem o przyznanie wynagrodzenia z tytułu nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu, oświadczając jednocześnie, iż koszty te nie zostały opłacone w całości, ani w części.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje
Wskazać należy, iż zgodnie z art. 250 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270) zwanej dalej P.p.s.a. wyznaczony z urzędu radca prawny ma prawo do wynagrodzenia za podjęte czynności w zakresie nieopłaconej pomocy prawnej oraz zwrotu niezbędnych wydatków według zasad określonych w przepisach o opłatach za czynności radców prawnych w zakresie ponoszenia kosztów nieopłaconej pomocy prawnej.
Bezspornym jest, iż do czynności o których mowa w tym przepisie, należy także sporządzenie opinii o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej.
Termin do wniesienia skargi kasacyjnej wynosi trzydzieści dni i rozpoczyna bieg w dacie doręczenia legitymowanemu podmiotowi tj. stronie skarżącej odpisu orzeczenia wraz uzasadnieniem, z tymże bieg terminu liczy się od dnia następnego po dniu doręczenia. W niniejszej sprawie skarżący Z.M. otrzymał postanowienie Sądu odrzucające skargę 4 grudnia 2008r. (k. 23 akt). Wobec tego termin na złożenie skargi kasacyjnej kończył się z upływem trzydziestego dnia terminu tj. 5 stycznia 2009r.
Uchybienie w/w terminu ma fundamentalne znaczenie dla sprawy, albowiem skarga kasacyjna złożona po terminie nie wywołuje skutków prawnych i podlega odrzuceniu (art. 178 P.p.s.a). W związku z powyższym należy uznać, iż również opinia prawna jako alternatywna skardze kasacyjnej, sporządzona z przekroczeniem terminu, nie wywołuje skutków prawnych. Opinia o jakiej mowa powyżej powinna być zatem sporządzona najdalej w terminie odpowiadającym terminowi do wniesienia skargi kasacyjnej. W przedmiotowej sprawie radca prawny wniósł do tut. Sądu opinię w dniu [...].01.2009r. (k.55 akt), a więc po upływie tego terminu.
Mając powyższe na uwadze, działanie pełnomocnika skarżącego nie może być uznane za skuteczne i stanowiące podstawę dla przyznania wynagrodzenia z tytułu pomocy prawnej udzielonej z urzędu.
Wobec powyższego, na podstawie art. 250 P.p.s.a. orzeczono jak w sentencji.