Uzasadnienie
Pełnomocnik strony skarżącej "Przedsiębiorstwa R" sp. z o.o. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wielkopolskim skargę na decyzję Dyrektora Izby Celnej z dnia [...] lipca 2010 roku nr [...] w przedmiocie określenia wartości celnej towaru, umorzenia postępowania celnego oraz określenia wysokości zobowiązania w podatku od towarów i usług.
Następnie w dniu 30 sierpnia 2010 r. wpłynął do tut. Sądu wniosek Skarżącej o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. W uzasadnieniu wniosku wskazała na fakt, że przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Gorzowie Wlkp. toczy się 18 postępowań w sprawach ze skarg skarżącej Spółki. W każdej ze spraw skarżąca uiściła wpis sądowy w kwocie 1500 zł. Zdaniem skarżącej Spółki już przez samo uiszczenie wpisu w każdej ze spraw, Spółka została jeszcze przed rozstrzygnięciem sporu, obciążona znaczną kwotą mającą wpływ na jej kondycję finansową i prawidłowe funkcjonowanie prowadzonej działalności gospodarczej.
Dalej w uzasadnieniu wniosku argumentowała, że sytuacja, w której znalazła się Spółka wypełnia przesłanki wymienione w art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej P.p.s.a., gdyż wykonanie skarżonej decyzji jak i decyzji współistniejących spowoduje nieodwracalne skutki finansowe, co pociągnie za sobą ujemne skutki społeczne. Odmowa wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji może w krótkim czasie doprowadzić w Spółce do zwolnień pracowników i innych niekorzystnych zdarzeń. Wskazała, że wykonanie decyzji spowoduje realny wzrost kosztów związanych z dalszym wykorzystaniem zaimportowanego towaru, co z kolei nie mogło być uwzględnione w ryzyku zawartej transakcji handlowej i uczyni zawarte transakcje deficytowymi oraz narazi skarżącą Spółkę na niczym nie uzasadnione straty finansowe, których nie będzie w stanie ponieść, a ponadto może spowodować dodatkowo realne niebezpieczeństwo braku stabilności finansowej firmy, utraty kontrahentów i w krótkim czasie jej całkowitą likwidację. Jako załącznik do wniosku, Skarżąca przesłała zestawienie odprowadzonych podatków do Skarbu Państwa za lata 2008, 2009 oraz 2010 (stan na 31 lipca 2010 r.).
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji nie zasługuje na uwzględnienie. Wniesienie skargi do sądu administracyjnego nie wstrzymuje wykonania zaskarżonego aktu, jednakże w myśl art. 61 § 3 P.p.s.a., Sąd może na wniosek strony skarżącej wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków.
Przepis ten zawiera więc dwie alternatywne przesłanki wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu przez sąd administracyjny. Są nimi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody, jak też spowodowania trudnych do odwrócenia skutków i mogą wystąpić łącznie lub oddzielnie. Przesłanka odnosząca się do wyrządzenia znacznej szkody oznacza, że chodzi o taką szkodę, która nie będzie mogła być naprawiona przez późniejszy zwrot spełnionego (wyegzekwowanego) świadczenia, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do pierwotnego stanu. Zapis w postaci niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody jest przy tym utożsamiony z zagrożeniem dla już istniejącej, aktualnej sytuacji gospodarczej (ekonomicznej) strony postępowania.
Natomiast trudne do odwrócenia skutki powstają zwykle tam, gdzie po wykonaniu decyzji jest niemożliwy powrót do pierwotnego stanu sprawy. W obu sytuacjach chodzi o wyjątkowe zagrożenie, odpowiadające szczególnej kategorii tymczasowej ochrony strony, wprowadzonej w art. 61 § 3 P.p.s.a. jako odstępstwo od wskazanej na wstępie zasady, wynikającej z art. 61 §1 cyt. ustawy. Pogląd powyższy co do rozumienia istoty przesłanek wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji został zaprezentowany przez Naczelny Sąd Administracyjny m.in. w postanowieniach z dnia 24 maja 2006 r., sygn. akt I GZ 170/06 (niepubl.) oraz z dnia 2 marca 2010 r., sygn. akt I OZ 149/10.
Sąd rozpoznający w niniejszej sprawie wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w pełni go podziela. Z konstrukcji art. 61 § 3 P.p.s.a. wynika, że to na stronie skarżącej spoczywa obowiązek szczególnie, wnikliwego uzasadnienia wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu, tak aby przekonać Sąd o zasadności zastosowania ochrony tymczasowej. Ponadto, orzeczenie dotyczące wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu ma charakter fakultatywny, a więc Sąd może, a nie musi wstrzymać wykonanie zaskarżonego aktu lub czynności, nawet w sytuacji, gdy występują w sprawie przesłanki od zaistnienia których ustawodawca uzależnia takie wstrzymanie.
W świetle powyższego należy stwierdzić, że okoliczności, przedstawione we wniosku skarżącej Spółki o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, nie wyczerpują przesłanek określonych w art. 61 § 3 P.p.s.a. Lakoniczność argumentów przedstawionych przez pełnomocnika skarżącej Spółki nie pozwala na przyjęcie, że wykonanie zaskarżonej decyzji mogłoby spowodować trudne do odwrócenia skutki. Pełnomocnik argumentując zasadność wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji użył trybu przypuszczającego, a nie wykazał jakichkolwiek konkretnych przesłanek, na podstawie których uprawdopodobniłby zaistnienie trudnych do odwrócenia skutków. Skarżąca Spółka nie wykazała również w jakiejkolwiek mierze, że zapłata należności, określonych zaskarżoną decyzją może spowodować niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody, która nie będzie mogła być naprawiona przez późniejszy zwrot spełnionego świadczenia - w przypadku wzruszenia decyzji, na podstawie której należności te byłyby wyegzekwowane.
W orzecznictwie utrwalony jest pogląd, że wywody zawarte we wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu powinny także zostać połączone z niezbędnym odwołaniem się do materiałów źródłowych oraz skonkretyzowanych wystarczająco danych obrazujących sytuację strony, zwłaszcza jej stan finansowy i majątkowy (vide: m.in. postanowienie NSA z dnia 16 kwietnia 2009 r., II GSK 257/09, LEX nr 575347), czego w niniejszym postępowaniu zabrakło. Wnioskodawczyni nie przedstawiła jakiejkolwiek dokumentacji finansowej, która wskazałaby na zachwianie kondycji finansowej Spółki. W żadnej mierze bowiem obaw strony związanych z wykonaniem zaskarżonej decyzji nie potwierdza przedłożone przez nią zestawienie odprowadzonych podatków do Skarbu Państwa. Przedłożony dokument wręcz przeciwnie potwierdza, iż Skarżąca regulując swoje zobowiązania publiczno-prawne, posiada zdolność finansową. Trzeba wskazać w tym miejscu również, że każda decyzja administracyjna zobowiązująca do uiszczenia należności jest dolegliwością finansową, rodzącą określony skutek w sytuacji finansowej zobowiązanego, ale co do zasady nie oznacza to wyrządzenia szkody. Biorąc powyższe pod uwagę, Sąd na podstawie art. 61 § 3 P.p.s.a. orzekł jak w sentencji.