Uzasadnienie
Składając w dniu 8 lipca 2010 r. skargę na decyzję Dyrektora Izby Celnej z dnia [...] maja 2010r. nr [...], skarżąca wniosła jednocześnie o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji oraz decyzji organu I instancji. Wniosku tego nie uzasadniła.
Sąd zważył:
W myśl przepisu art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) sąd, po przekazaniu mu skargi, może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub części zaskarżonego aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Zatem wnioskodawca jest zobowiązany wykazać, iż zachodzi niebezpieczeństwo zaistnienia przynajmniej jednej z dwóch wymienionych przesłanek. Należy także zaznaczyć fakultatywny charakter cyt. wyżej przepisu, który daje sądowi możliwość wstrzymania wykonania decyzji, nie obligując go do takiego wstrzymania, nawet jeżeli wystąpią przesłanki w przepisie tym wymienione.
Zdaniem Sądu w niniejszej sprawie skarżąca nie wykazała wystąpienia którejkolwiek z przesłanek wskazanych w art. 61 § 3 p.p.s.a, przede wszystkim z uwagi na to, że wniosku swojego w ogóle nie uzasadniła. Uzasadnienie wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji winno odnosić się do konkretnych okoliczności, które uzasadniałyby zastosowanie wobec skarżącej tymczasowej ochrony z art. 61 § 3 p.p.s.a. Natomiast brak takiego uzasadnienia uniemożliwił Sądowi merytoryczną ocenę wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji.
W tym miejscu należy podkreślić, iż rozpoznając wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji sąd nie bada zasadności skargi. Zatem ani ranga podniesionych w skardze zarzutów ani okoliczności sprawy nie stanowią podstawy, w świetle uregulowań zawartych w art. 61 § 3 p.p.s.a., do ewentualnego wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji.
Zważywszy powyższe, Sąd uznał iż nie zachodzą przesłanki do uwzględnienia wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji.
W tym stanie rzeczy, Sąd na podstawie powołanego wyżej przepisu orzekł jak w sentencji.