Uzasadnienie
861/10
Skarżąca – "Przedsiębiorstwo R" Spółka z o.o. - wniosła o wstrzymanie wykonania zaskarżonej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wlkp. decyzji Dyrektora Izby Celnej z dnia [...] lipca 2010r., Nr [...] oraz decyzji Naczelnika Urzędu Celnego z [...] lutego 2010r. Nr [...]
W uzasadnieniu wniosku pełnomocnik skarżącej wskazał, że do tutejszego Sądu skarżąca skierowała 18 skarg w których opłaciła po 1500 zł wpisu sądowego co miało wpływ na kondycję finansową i prawidłowe funkcjonowanie. Podkreśliła, że na zaskarżonych decyzjach ciąży kwota blisko 600 000 zł, co w przypadku ich wykonania może w krótkim czasie doprowadzić do zwolnień pracowników w spółce i innych niekorzystnych zdarzeń jak realny wzrost kosztów związanych z wykorzystaniem importowanego towaru, niebezpieczeństwo braku stabilności finansowej firmy, utraty kontrahentów a nawet jej całkowitą likwidację. Zwrócił ponadto uwagę, że spółka każdego roku odprowadza do budżetu kilkaset tysięcy złotych z tytułu różnych zobowiązań podatkowych. Niewstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji doprowadzi w ocenie skarżącej do nieodwracalnych skutków dla skarżącej, tak finansowych jak i społecznych.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji nie zasługuje na uwzględnienie.
W myśl art. 61 § 3 Sąd może na wniosek strony wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części zaskarżonej decyzji, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia skarżącemu znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Oznacza to, że chodzi o taką szkodę, która nie będzie mogła być naprawiona przez późniejszy zwrot spełnionego i wyegzekwowanego świadczenia, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do pierwotnego stanu. Przesłanka w postaci niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody jest utożsamiana z zagrożeniem dla już istniejącej, aktualnej sytuacji gospodarczej (ekonomicznej) strony postępowania administracyjnego. Trudne do odwrócenia skutki powstają zwykle tam, gdzie po wykonaniu decyzji jest niemożliwy powrót do pierwotnego stanu sprawy. W obu sytuacjach chodzi o wyjątkowe zagrożenie odpowiadające szczególnej kategorii ochrony tymczasowej strony postępowania.
Tam natomiast, gdzie ich wzruszenie w postępowaniu sądowym przywraca stan zgodny z prawem bez powyższych zagrożeń, sięganie po środki ochrony tymczasowej nie jest uzasadnione. Wprowadzona w omawianym przepisie ochrona tymczasowa w postępowaniu sądowoadministracyjnym stanowi wyjątek od zasady wynikającej z § 1 tego przepisu, w myśl którego wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności.
Skoro Sąd orzeka o wstrzymaniu aktu lub czynności na wniosek skarżącej, to obowiązana jest ona wykazać, że wykonanie aktu lub czynności przed rozpoznaniem w tym przypadku skargi może spowodować dla niego skutki, o których mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a.
Podane przez pełnomocnika skarżącej okoliczności nie spełniają ustawowych przesłanek uzasadniających zastosowanie w sprawie instytucji wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji, gdyż w rzeczywistości stanowią one niczym nie poparte twierdzenia i nie mogą być w toku rozpoznawania wniosku w żaden sposób zweryfikowane. Strona nie przedstawiła żadnych dokumentów, ani konkretnych faktów uprawdopodobniających niebezpieczeństwa związane z wykonaniem decyzji i nie pozwala to na ocenę czy istotnie zachodzi niebezpieczeństwo szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Skarżąca w ogóle nie wykazała jaka jest jej sytuacja ekonomiczna w związku z tym nie ma materiału porównawczego dla ustalenia czy zachodzą przesłanki ustawowe dla wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji organu podatkowego. Nie stanowi też takiej podstawy uzasadnienie wniosku stanowiące powtórzenie przesłanek ustawowych zawartych w przepisie, bez wykazania na czym konkretnie zagrożenia polegają.
Również sam fakt wniesienia opłat w 16 sprawach nie może uzasadniać wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji ponieważ wobec braku jakichkolwiek danych finansowych, czy stanu zatrudnienia skarżącej spółki w żaden sposób nie można ustalić stopnia ewentualnego zagrożenia związanego z wykonaniem decyzji.
Mając powyższe na uwadze, Wojewódzki Sąd Administracyjny orzekł jak w postanowieniu.