Uzasadnienie
I SA / Go 891 / 07
Uzasadnienie
A.D. wniosła skargę na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...].07.2007 roku nr [...], którą to decyzją utrzymano w mocy decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...].04.2007 roku w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...].04.2005 roku nr [...].
Z akt sprawy wynika że:
Skarżąca A.D. złożyła w dniu [...].02.2007 roku wniosek o stwierdzenie nieważności decyzji wydanej przez Dyrektora Izby Skarbowej i wstrzymanie wykonania decyzji w stosunku do skarżącej, który to wniosek został sprecyzowany i uzupełniony pismem z dnia [...].03.2007 roku.
Jako podstawę stwierdzenia nieważności skarżąca podała art. 247 § 1 pkt. 3 ordynacji podatkowej.
W uzasadnieniu nadto skarżąca podniosła szereg zarzutów m.in. opieszałość organów, brak wskazania przyczyn nie dotrzymania terminów, odrzucenie i pominięcie licznych wniosków dowodowych,, dowolność w zakresie interpretacji prawa.
Organ podatkowy dowolnie nadto przyjął iż posiadany samochód osobowy marki [...] sprzedała za kwotę 25.000 złotych a nie za 10.500 złotych, jak było w rzeczywistości.
Decyzją z dnia [...].04.2007 roku Dyrektor Izby Skarbowej odmówił wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji, stwierdzając że sprawa była już przedmiotem rozpoznania przez sąd administracyjnym na skutek złożonej skargi w sprawie I SA / Go 1765 / 05, a żądanie strony nie opiera się na podstawie określonej w art. 247 § 1 pkt. 4 ordynacji podatkowej.
W związku z tym że powyższa skarga została przez Sąd oddalona, organ podatkowy ma obowiązek odmówić wszczęcia postępowania zgodnie z art. 249 § 1 pkt. 2 ordynacji podatkowej.
Od tejże decyzji skarżąca złożyła odwołanie podtrzymując żądanie stwierdzenia nieważności decyzji na podstawie art. 247 § 1 ordynacji podatkowej.
W dniu [...].007.2007 rok Dyrektor Izby Skarbowej utrzymał w mocy decyzje organu I instancji z dnia [...].04.2007 roku przytaczając argumenty wskazane w decyzji organu I instancji.
Od powyższej decyzji skargę złożyła A.D. wnosząc o uchylenie w / w decyzji jako wydanej z naruszeniem prawa.
Skarżąca zarzuciła że postępowanie w niniejszej sprawie było prowadzone w sposób tendencyjny i schematyczny.
Nadto wskazała iż wszczęcie postępowania egzekucyjnego nastąpiło na podstawie nie ostatecznej decyzji, jak również bez prawomocnego orzeczenia Sądu i w związku z tym naruszono art. 224 ordynacji podatkowej i art. 46 w zw. z art. 7 i 8 Konstytucji RP.
Skarżąca nadto zarzuciła iż w decyzji określono zobowiązanie na kwotę 3.387,20 złotych, natomiast z dokumentu egzekucyjnego wynika że kwota do wyegzekwowania wynosi 7.945,17 złotych.
Zdaniem Skarżącej naruszony został w ten sposób art. 120 ordynacji podatkowej.
Nie wyjaśniona za jaka kwotę sprzedano posiadany przez skarżącą samochód [...], przyjmując taką kwotę która gwarantowała naliczenie jak najwyższego podatku.
Podniosła również iż polecenie egzekucji zostało wydane w dniu [...].12.2004 roku, a Sąd wdał wyrok na który powołuje się organ podatkowy w 2006 roku. Nadto Sąd nie rozważał skargi z punktu widzenia naruszenia art. 244 ordynacji podatkowej, a naruszenia art. 68 i 70 ordynacji podatkowej.
W odpowiedzi na skargę organ podatkowy wniósł o nie uwzględnienie skargi i podtrzymał swoje stanowisko wyrażone w decyzji z dnia [...].07.2007 roku co do zasadności zastosowania art. 249 § 1 pkt. 2 ordynacji podatkowej.
Nadto w uzasadnieniu podniósł iż wniosek skarżącej dotyczył sprawy zakończonej decyzją ostateczną wydaną przez Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...].04.2005 roku nr [...] która została zaskarżona skargą do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wlkp.
Skarga ta w sprawie I SA / Go 1765 / 05 została oddalona, a wyrok się uprawomocnił.
Jak zauważył organ wniosek skarżącej nie został oparty o art. 247 § 1 pkt. 4 ordynacji podatkowej, bowiem nie dotyczy sprawy poprzednio rozstrzygniętej decyzją ostateczną, a więc decyzja o odmowie wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji była zasadna.
Nadto ustosunkowując się do zarzutów skargi co do nie przeprowadzenia dowodu celem ustalenia okoliczności sprzedaży przez skarżącą samochodu [...] 535,, jak również co do wszczęcia postępowania egzekucyjnego na podstawie nieostatecznej decyzji, organ wskazał iż zarzuty nie odnoszą się do sprawy której przedmiotem była odmowa wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji wymiarowej określającej zobowiązanie podatkowe w podatku dochodowym od osób fizycznych.
Ponadto zarzuty nie mogły być rozważone ze względu na wystąpienie formalnej przesłanki hamującej wszczęcie postępowania określonej w art. 249 § 1 pkt. 2 ordynacji podatkowej.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje
Skarga okazała się nie uzasadniona.
Skarżąca oparła swoje żądanie stwierdzenia nieważności decyzji na art. 247 § 1 pkt. 3 a więc zarzucie rażącego naruszenia prawa.
Zgodnie z art. 249 § 1 pkt. 2 ordynacji podatkowej organ podatkowy wydaje decyzję o odmowie wszczęcia postępowania w sprawie z wniosku o stwierdzenie nieważności decyzji ostatecznej, jeżeli m.in. sąd administracyjny oddalił skargę na tę decyzję, chyba że żądanie oparte jest na przepisie art. 247 § 1 pkt 4, przy czym okoliczności przemawiające za odmową wszczęcia postępowania są uwzględniane z urzędu.
Nie ulega wątpliwości iż wniosek skarżącej, co wynika z jej pisma z dnia [...].03.2007 roku odnosi się do decyzji Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...].04.2005 roku nr [...], którą to decyzją utrzymano mocy decyzję Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej z dnia [...].11.2004 roku nr [...].
Decyzja powyższa była przedmiotem rozważań Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wlkp w sprawie I SA / Go 1765 / 05 na skutek złożonej skargi przez obecną skarżącą A.D.. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wlkp. na skutek złożonej skargi w w / w sprawie skargę oddalił wyrokiem z dnia 7.03.2006 roku.
Przepisy ordynacji podatkowej przewidują możliwość wzruszenia decyzji ostatecznej w określonych sytuacjach, poprzez stwierdzenie nieważności decyzji, w postępowaniu wszczętym na skutek m.in. wniosku strony / art. 247, 248 ordynacji podatkowej /.
Jednakże wzruszenie decyzji ostatecznej poprzez zastosowanie instytucji stwierdzenia nieważności decyzji jest instytucją wyjątkową przewidzianą poza normalną drogą wzruszenia decyzji w drodze odwołania i z tego też względu jej zastosowanie jest możliwe w określonych sytuacjach i jest obwarowane określonymi warunkami.
Jeden z tych warunków został wskazany w art. 249 § 1 pkt.2 ordynacji podatkowej.
Przepis ten stanowi że organ podatkowy wydaje decyzję o odmowie wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji ostatecznej, jeżeli w szczególności gdy sąd administracyjny oddali skargę na tę decyzję, chyba że żądanie oparte jest na przepisie art. 247 § 1 pkt 4 ordynacji podatkowej, a więc gdy decyzja dotyczy sprawy już uprzednio rozstrzygniętej decyzją ostateczną.
Skarżąca powoływała się na podstawę stwierdzenia nieważności określoną w art. 247 § 1 pkt. 3 ordynacji podatkowej a więc rażące naruszenie prawa.
Brak jest podstaw do osądu aby decyzja którą zamierza wzruszyć skarżąca dotyczyła sprawy już uprzednio rozstrzygniętej w drodze ostatecznej decyzji.
W tym stanie rzeczy decyzja podjęta przez organ podatkowy jest zgodna z prawem, a Sąd nie znalazł podstaw do jej wzruszenia na skutek naruszenia prawa.
Należy podkreślić iż decyzja odmawiająca wszczęcia postępowania jest orzeczeniem formalnym i stanowi jednocześnie odmowę przeprowadzenia jakichkolwiek dowodów w sprawie i rozstrzygania merytorycznego o zasadności wniosku o stwierdzenie nieważności, co skutkuje zgodnym z prawem uchyleniem się organu orzekającego od ustosunkowania się do zarzutów merytorycznych wywiedzionych w wniosku.
Z tego też względu Sąd nie odnosi się do zarzutów podniesionych w skardze a nie dotyczących decyzji formalnej organu o odmowie wszczęcia postępowania.
W tym stanie rzeczy Sąd na podstawie art. 151 prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi skargę oddalił.
Asesor WSA A.Rzepecka Sędzia WSA J.Wierchowicz Sędzia WSA S.Kowalczyk