Uzasadnienie
Decyzją z [...] grudnia 2006 r. nr [...] Kierownik Biura Powiatowego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa odmówił M.M. przyznania płatności bezpośrednich do gruntów rolnych i ustalił kwotę potrąceń z następnych płatności. Dnia 5 lutego 2007r. skarżący złożył odwołanie od tej decyzji, składając równocześnie wniosek o przywrócenie terminu do jego wniesienia. Postanowieniem nr [...] Dyrektor Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa odmówił przywrócenia terminu do wniesienia odwołania, pouczając nieprawidłowo o możliwości wniesienia na nie zażalenia do Prezesa Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa – w terminie 30 dni od jego doręczenia. Na skutek wniesionego zażalenia, Prezes Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa wydał postanowienie w którym stwierdził jego niedopuszczalność. Dnia 6 lipca 2007r. skarżący złożył wniosek o sprostowanie postanowienia nr [...]. Dyrektor Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa rozpoznał wniosek [...] lipca 2007r. nadając pouczeniu postanowienia prawidłowe brzmienie.
W dniu 23 sierpnia 2007r. M.M. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wielkopolskim skargę na wskazane w sentencji postanowienie. Z uwagi na wniesienie skargi z przekroczeniem ustawowego terminu Sąd postanowił o odrzuceniu skargi, wskazując równocześnie, że dotychczasowe postępowanie organu administracji publicznej, stanowi uzasadnioną podstawę do złożenia wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia skargi. Postanowienie Sądu doręczono 11 października 2007r. a 22 października 2007r. skarżący złożył za pośrednictwem organu wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia skargi.
Zgodnie z treścią art. 87 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) – zwanej dalej p.p.s.a., pismo z wnioskiem o przywrócenie terminu wnosi się do sądu, w którym czynność miała być dokonana, w ciągu siedmiu dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu. Z kolei treść § 3 wspomnianego artykułu stanowi, że wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia skargi wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi.
Przyczyną uchybienia terminu do wniesienia skargi w niniejszej sprawie było zawarte w postanowieniu Dyrektora Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa nr [...] błędne pouczenie o sposobie jego zaskarżenia. Jednakże doręczenie postanowienia o sprostowaniu treści pouczenia nie spowodowało ustania przyczyny uchybienia terminu. Zgodnie z art. 9 ustawy z 14 czerwca 1960r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000r. Nr 98, poz. 1071 ze zm.) zwanej dalej k.p.a., obowiązkiem organów było nie tylko nadanie pouczeniu prawidłowej treści ale także udzielenie skarżącemu innych wyjaśnień i wskazówek umożliwiających prawidłowe wniesienie skargi do sądu administracyjnego. W sytuacji gdy z winy organu wniesienie skargi z zachowaniem ustawowego terminu stało się niemożliwe, organ był zobowiązany pouczyć zarówno o dopuszczalności wniesienia skargi jak i o konieczności złożenia wniosku o przywrócenie terminu do jej wniesienia.
Skoro skarżący nie został poinformowana o tym w jaki sposób może skutecznie wnieść skargę na postanowienie, to nie można przyjąć aby ustała przyczyna, która doprowadziła do uchybienia terminu do jej wniesienia, a tym samym termin, o którym mowa w art. 87 § 1 p.p.s.a., nie został przekroczony.
Równocześnie podkreślić należy, że w niniejszej sprawie skarżący pozostając w zaufaniu do organów administracji publicznej postępował zgodnie z ich pouczeniami. W myśl art. 112 k.p.a. błędne pouczenie w decyzji co do prawa odwołania albo wniesienia powództwa do sądu powszechnego lub skargi do sądu administracyjnego nie może szkodzić stronie, która zastosowała się do tego pouczenia. Z kolei art. 126 k.p.a. stanowi, że powyższy przepis stosuje się odpowiednio do postanowień. Nie ulega zatem wątpliwości, że wniesienie skargi po upływie terminu określonego w art. 53 § 1 p.p.s.a., nastąpiło bez jego winy.
Z uwagi na powyższe, na podstawie art. 86 § 1 p.p.s.a. Sąd orzekł jak w sentencji.