Uzasadnienie
Skarżąca, D.B. pismem z dnia [...] sierpnia 2012 r. wniosła skargę na pismo Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] sierpnia 2012 r. nr [...].
Zaskarżonym pismem, będącym odpowiedzią na pismo skarżącej z dnia [...] lipca 2012 r. a dotyczącym zażalenia na pismo Prezydenta Miasta z [...] stycznia 2012 r., Samorządowe Kolegium Odwoławcze poinformowało, że strona skarżąca otrzymała pełną informację dotyczącą sposoby załatwienia jej sprawy.
W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło ojej odrzucenie.
Sąd zważył, co następuje
Zgodnie z treścią art.1 §1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, a kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej.
Jednocześnie zakres właściwości rzeczowej sądów administracyjnych jest wyznaczony przez katalog określonych form działania organów administracji publicznej, wymienionych enumeratywnie w art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270) oraz w innych ustawach, do których odsyła art. 3 § 3 tej ustawy. W myśl powołanego powyżej przepisu kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na:
- 1. decyzje administracyjne;
- 2. postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty;
- 3. postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie;
- 4. inne określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa;
Sygn. akt i SA/Go 940/12 4a. pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach;
- 5. akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej;
- 6. akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt. 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej;
- 7. akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu samorządu terytorialnego;
- 8. bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt. 1-4a.
W niniejszej sprawie przedmiotem skargi jest pismo informacyjne organu.
Zasadnicza kwestią jest zatem ustalenie, czy zaskarżone pismo mieści się w kategorii aktów lub czynności, które podlegają zaskarżeniu do sądu administracyjnego.
W ocenie Sądu pismo informacyjne dotyczące właściwości organu nie mieści się w kategorii aktów wymienionych w art. 3 § 2 P.p.s.a., zatem nie podlega zaskarżeniu do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego.
Nie ulega bowiem wątpliwości, iż nie jest ono decyzją ani też jednym ze wskazanych w art. 3 § 2 P.p.s.a. postanowień. Oczywistym jest także, iż nie jest to żaden z aktów wymienionych w art. 3 § 2 pkt. 4a - 7.
Nie sposób je również powiązać z innym aktem lub czynnością o których mowa w art. 3 § 2 pkt. 4 P.p.s.a., gdyż brak bezpośredniego związku między działaniem organu wyrażonym zaskarżonym pismem a sferą praw i obowiązków skarżącej. W doktrynie i orzecznictwie ugruntowany jest pogląd, iż do istoty aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej w rozumieniu art. 3 § 2 pkt 4 P.p.s.a. należy to, że w sposób prawnie wiążący wpływają one na sytuację prawną określonego podmiotu prawa przez to, że wywołują określony skutek prawny, jakie prawo wiąże z danym aktem lub czynnością (post. NSA z dnia 29 czerwca 2005 r.; II GSK 96/05). W przedmiotowej sprawie Sąd takiego związku nie dostrzegł. Zaskarżone pismo ma bowiem charakter wyłącznie wyjaśniająco » informacyjny, natomiast nie zawiera konkretyzacji praw i obowiązków skarżącej, a wiec nie podlega zaskarżeniu do sądu administracyjnego.
Biorąc powyższe pod uwagę, Sąd - uznając, iż sprawa nie należy do jego właściwości - na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 odrzucił skargę.