Uzasadnienie
Skarżąca E.M. w treści skargi złożonej na wymienione na wstępie postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej złożyła też wniosek o wstrzymanie jego wykonania w całości. Jako podstawę wskazała art.61 §2 pkt1 i §3 w związku z art.152 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz.1270 ze zm. - zwanej dalej p.p.s.a.)
W motywach podniosła, iż wstrzymanie jest uzasadnione ważnym interesem strony, a także interesem publicznym, bowiem wydanie bądź wykonanie postanowienia tak rażąco naruszającego powszechnie obowiązujący porządek prawny godzi w podstawowe zasady postępowania podatkowego, między innymi zasadę ogólnego pogłębiania zaufania do organów podatkowych (art.121 §1 ordynacji podatkowej), Wskazała też, iż nie zachodzą przesłanki od których w postępowaniu administracyjnym uzależnione jest nadanie postanowieniu rygoru natychmiastowej wykonalności, albo gdy ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania, a ze względu na powszechnie stosowaną przez organy podatkowe praktykę zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje
Stosownie do art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270) po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części zaskarżonego aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania.
Zasadniczym zagadnieniem na które należy zwrócić uwagę w pierwszej kolejności, a które pojawiło się w związku z przedmiotowym wnioskiem jest kwestia wykonalności zaskarżonego postanowienia. W orzecznictwie i doktrynie nie budzi wątpliwości, iż przedmiotem udzielenia ochrony tymczasowej, o której mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a., mogą być jedynie takie akty i czynności, które nadają się do wykonania. Przez pojęcie wykonania aktu administracyjnego należy natomiast rozumieć spowodowanie w sposób dobrowolny lub doprowadzenie w trybie egzekucji do takiego stanu rzeczy, który jest zgodny z rozstrzygnięciem zawartym w danym akcie(por.J.P.Tarno: Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Warszawa 2004, s. 122; postanowienie NSA z 31.I.2006 r., II FZ 882/05, niepubl.).
Problem wykonania aktu administracyjnego dotyczy aktów zobowiązujących, ustalających dla ich adresatów nakazy powinnego zachowania lub zakazy określonego zachowania, aktów, na podstawie których określony podmiot uzyskuje równocześnie uprawnienie i mocą którego zostają na niego nałożone obowiązki, oraz aktów, na podstawie których jeden podmiot jest do czegoś zobowiązany, a drugi wyłącznie uprawniony (por. praca zbiorowa pod red. T. Wosia: Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Warszawa 2005, s. 296; postanowienie NSA z 14.IX.2005 r., II FZ 580/05, niepubl.).
W rozpoznawanej sprawie Dyrektor Izby Skarbowej utrzymał w mocy postanowienie organu I instancji dotyczące odmowy zawieszonego postępowania. Jest to rodzaj aktu prawnego nienoszącego znamion wykonalności. Wynika to już z samej tylko istoty postanowienia, które jest orzeczeniem o charakterze procesowym i nie można w ten sposób nadać stronie uprawnień bądź ustalić obowiązków o charakterze prawno-materialnym, takich jak np. nałożenie zobowiązań pieniężnych. W drodze postanowienia określane są bowiem co do zasady jedynie uprawnienia i obowiązki strony w toku postępowania. Taki też formalny charakter ma zaskarżone do Sądu postanowienie. Zaskarżone orzeczenie w żaden sposób bezpośrednio nie dotyka należności pieniężnej tym postępowaniem objętej. (por. postanowienie NSA W-wa z 2006.07.17; sygn. akt I FZ 281/06; OSP 2007/6/76; postanowienie wsa w Gdańsku z 2005.07.26; sygn. akt IISA/Gd 396/05; LEX nr 220325)
W odniesieniu do przedmiotowego wniosku Sąd uzupełniająco pragnie nadto podkreślić, iż z brzmienia art.61 §3 p.p.s.a. wynika, iż wstrzymanie przez sąd wykonania w całości lub w części zaskarżonego aktu, uwarunkowane jest od wystąpienia przesłanek określonych w tej normie w sposób ścisły, to jest: gdy zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Przesłanka odnosząca się do wyrządzenia znacznej szkody oznacza, że chodzi o taką szkodę, która nie będzie mogła być naprawiona przez późniejszy zwrot spełnionego (wyegzekwowanego) świadczenia, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do pierwotnego stanu. Zapis w postaci niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody jest przy tym utożsamiony z zagrożeniem dla już istniejącej, aktualnej sytuacji gospodarczej (ekonomicznej) strony postępowania.
Natomiast trudne do odwrócenia skutki powstają zwykle tam, gdzie po wykonaniu decyzji jest niemożliwy powrót do pierwotnego stanu sprawy. W obu sytuacjach chodzi o wyjątkowe zagrożenie, odpowiadające szczególnej kategorii ochrony tymczasowej strony, wprowadzonej w art.61 §3 P.p.s.a. jako odstępstwo od powyżej wskazanej zasady, wynikającej z art.61 §1 tej ustawy. W orzecznictwie przyjmuje się, że nie wystarczy samo powtórzenie treści przepisu, lub ogólnikowych komentarzy przytaczanych w literaturze przedmiotu, lecz wymaga się, by uzasadnienie wniosku odnosiło się do konkretnych zdarzeń (okoliczności) świadczących o tym, że w stosunku do wnioskodawcy wstrzymywanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności jest uzasadnione.
Należy podkreślić, iż przedmiotowe postępowanie może dotyczyć tylko i wyłącznie zasadności wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu, albowiem o merytorycznej zasadności skargi Sąd rozstrzyga po rozpoznaniu jej zarzutów (por. postanowienie NSA z dnia 18 kwietnia 2004r., sygn. FZ 136/04). Tym samym, oceniając przedmiotowy wniosek w świetle powyższych wymagań stwierdzić należy, że okoliczności w nim przedstawione w żadnej mierze nie wyczerpują przesłanek określonych w art.61 §3 p.p.s.a. Zdaniem Sądu są zbyt ogólne. Strona Wnioskująca nie wskazała żadnych konkretnych i zindywidualizowanych okoliczności, które uzasadniałyby jej prośbę. Skarżąca nie wyjaśniła w czym miałoby zachodzić niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków i na czym owe niebezpieczeństwo miałoby polegać.
W ocenie Sądu, argumentacja Strony Skarżącej ograniczyła się jedynie do bardzo ogólnego przedstawienia prawnych aspektów instytucji wstrzymania wykonania aktu.
W świetle powyższego, z uwagi na brak podstaw uzasadniających wstrzymanie wykonania postanowienia Sąd na podstawie art.61 §3 i §5 tej ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku – prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U.z 2002 roku Nr 153 poz. 1270) postanowił jak w sentencji.