Uzasadnienie
I SA / Go 963 / 10
Uzasadnienie
Skarżąca, T S.A. wniosła skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...].05.2009 roku Nr [...], utrzymująca w mocy decyzje Wójta Gminy z dnia [...].03.2009 roku wydanej w przedmiocie określenia wysokości zobowiązania podatkowego podatku od nieruchomości za 2008 roku.
W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o oddalenie skargi.
Po wyznaczeniu kolejnego terminu rozprawy w dniu 10.11.2010 roku dołączono do akt kopię pisma z dnia [...].11.2010 roku, którego oryginał dołączono do sprawy w terminie późniejszym w którym skarżąca wnosi o umorzenie postępowania ze względu na to, iż Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z dnia [...].03.2010 roku stwierdziło nieważność zaskarżonej decyzji. Do pisma załączono również kopię powyższej decyzji, jak również kopię decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...].03.2010 roku uchylającą decyzję Wójta Gminy z dnia [...].03.2010 roku, którą to decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławcze utrzymało w mocy zaskarżoną decyzja.
Na rozprawie w dniu 10.11.2010 roku pełnomocnik organu przychylił się do wniosku o umorzenie postępowania wnosząc o nie zasądzenia kosztów na rzecz strony skarżącej.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje
Nie ulega wątpliwości iż organ podatkowy stwierdził nieważność decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...].05.2010 roku, oraz poprzedzającej ją decyzję Wójta Gminy, a jako podstawę wskazał art. 247 § 1 pkt. 3 ordynacji podatkowej.
Sąd natomiast wydaje postanowienie o umorzeniu postępowania gdy postępowanie m.in. z innych przyczyn niż określone w art. 161 § 1 pkt 1 i 2 stało się bezprzedmiotowe – art. 161 § 1 pkt 3.
Bezprzedmiotowe staje się postępowanie zdaniem Sądu w przypadku stwierdzenia nieważności zaskarżonej decyzji.
Natomiast nie ulega wątpliwości, iż w niniejszej sprawie taki fakt miał miejsce.
Skarżąca wnosząc o umorzenie postępowania wniosła również o zasądzenie na jej rzecz kosztów postępowania powołując się na art. 201 § 1 prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
Jednakże jak stanowi art. 201 § 1 prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi zwrot kosztów postępowania należy się skarżącej w przypadku umorzenia postępowania na skutek przyczyny określonej w art. 54 § 3 prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
Natomiast zgodnie z art. 54 § 3 prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi organ, którego działanie lub bezczynność zaskarżono, może w zakresie swojej właściwości uwzględnić skargę w całości do dnia rozpoczęcia rozprawy.
W niniejszej sprawie wyznaczono dwa terminy rozpraw w dniu 17.11.1009 roku i 10.11.2010 roku, natomiast w okresie między tymi terminami rozpraw postępowanie było zawieszone.
Jak wskazuje art. 54 § 3 prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi uwzględnienie skargi przez organ jest możliwe do dnia rozpoczęcia rozprawy. Natomiast jak wynika z akt sprawy decyzja stwierdzająca nieważność zaskarżonej decyzji zapadła w dniu 16.03.2010 roku.
W tym stanie rzeczy uwzględnienie wniosku skarżącej co do kosztów postępowania nie jest możliwe.
Zgodnie z art. 199 prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi strony ponoszą koszty postępowania związane ze swym udziałem w sprawie, chyba że przepis szczególny stanowi inaczej. Brak natomiast jest przepisu szczególnego który przewidywał by zasądzenie kosztów postępowania w przypadku stwierdzenia nieważności zaskarżonej decyzji, jak np. art. 201 § 1 prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
W swej argumentacji skarżący powołał się na wyrok WSA w Krakowie z dnia 27.09.2010 roku I SA / Kr 414 / 10. Jednakże Sąd nie podziela poglądu tam wyrażonego, uznając iż autokontrola winna prowadzić do szybszego załatwienia sprawy i to zgodnie z żądaniem skarżącego, natomiast decyzja stwierdzająca nieważność zaskarżonej decyzji weryfikuję błędne postępowanie organu, jednakże nie zdąża do załatwienia sprawy zgodnie z żądaniem skarżącego.
W tym stanie rzeczy stosownie do art. 161 § 1 pkt 3 prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi Sąd postanowił jak w sentencji.
Sędzia WSA Stefan Kowalczyk