Uzasadnienie
Wójt gminy wydał w dniu [...] stycznia 2006 r. decyzją w stosunku do skarżącego J.S. w sprawie odmowy umorzenia zaległości w łącznym zobowiązaniu pieniężnym.
Decyzja została doręczona skarżącemu zgodnie z art. 150 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2005 r. nr 8, poz. 60 ze zm.) ze skutkiem określonym w art. 150 § 2 Ordynacji podatkowej.
Skarżący pismem z 27 marca 2006 r. skierowanym do Wójta Gminy stwierdził, że decyzja jest nieprawomocna, ponieważ od 3 stycznia do 3 lutego 2006 r. przebywał on na leczeniu poza miejscem zamieszkania. Ustanowił jednak pełnomocnika na Poczcie do odbioru wszystkich przesyłek. Poczta nie dostarczyła jednak przesyłki ani jemu, ani skarżącemu.
Skarżący wniósł nadto o doręczenie mu decyzji, ponieważ chciał ją zaskarżyć, uważał bowiem, ze pominięcie nowych faktów i dowodów w sprawie, a wskazanych przez niego wskazuje, iż organ podatkowy zlekceważył wskazania Samorządowego Kolegium Odwoławczego.
W odpowiedzi na pismo skarżącego Wójt Gminy pismem z 10 kwietnia 2006 r. poinformował go, ze decyzja została doręczona prawidłowo w sposób opisany w art. 150 § 1 i 2 Ordynacji podatkowej.
W ocenie Wójta niezrozumiała jest podnoszona przez skarżącego okoliczności nie przebywania w miejscu zamieszkania i ustanowienia pełnomocnika na poczcie, ponieważ przepisy art. 136 i art. 137 Ordynacji podatkowej ściśle określają ustanowienie pełnomocnika w toku postępowania podatkowego. Nadto zgodnie z art. 146 Ordynacji podatkowej strona ma obowiązek zawiadomić organ podatkowy o zmianie swojego adresu.
W toku postępowania nie został ustanowiony przez stronę pełnomocnik oraz nie został wskazany nowy adres do doręczeń, tym samym decyzja została skutecznie doręczona oraz upłynął termin do złożenia odwołania, nie ma również podstaw prawnych do jej ponownego doręczenia.
Skarżący pismem z 25 kwietnia 2006 r. wniósł zażalenie na wskazane pismo Wójta Gminy wskazując, iż decyzja nie została mu doręczona bez jego winy, ponieważ Poczta mając pełnomocnictwo na piśmie nie dostarczyła pisma pełnomocnikowi, dlatego też doręczenie decyzji uznać należy za nieprawidłowe.
Skarżący ponownie wniósł o doręczenie mu decyzji i przywrócenie terminu do wniesienia odwołania.
Samorządowe Kolegium Odwoławcze postanowieniem z [...] czerwca 2006 r. po rozpatrzeniu sprawy z zażalenia skarżącego na stanowisko Wójta Gminy z [...] kwietnia 2006 r. w przedmiocie odmowy ponownego doręczenia decyzji stwierdziło niedopuszczalność zażalenia.
W ocenie Kolegium stosownie do treści art. 216 Ordynacji podatkowej - w toku postępowania organ podatkowy wydaje postanowienia. Postanowienia dotyczą poszczególnych kwestii wynikających w toku postępowania podatkowego, lecz nie rozstrzygają o istocie sprawy, chyba że przepisy ustawy stanowią inaczej.
Stanowiska organu l instancji, wyrażonego w piśmie z 10 kwietnia 2006 r. nie można zakwalifikować jako postanowienia tego organu w przedmiocie odmowy ponownego doręczenia decyzji, albowiem czynność ta została dokonana po zakończeniu postępowania w sprawie, a nie w jego toku, jak na to wskazuje art. 216 Ordynacji podatkowej.
W tym stanie Kolegium uznało, iż zażalenie jest niedopuszczalne, albowiem nie istnieje przedmiot zaskarżenia. Stąd też organ odwoławczy na podstawie art. 228 § 1 Ordynacji podatkowej stwierdził niedopuszczalność odwołania.
Kolegium wskazało jednoznacznie, że strona nie jest pozbawiona środków ochrony prawnej, może bowiem wystąpić o przyznanie terminu do wniesienia odwołania, dopełniając jednocześnie czynności, dla której termin nie został zachowany.
Dodatkowo organ II instancji podkreślił, że strona w każdym czasie może domagać się doręczenia odpisu decyzji.
W złożonej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego skardze skarżący wywodzi, że zażalenie jest dopuszczalne "bo kończy sprawę", skarżący uważa, że nie ma innego środka odwoławczego w tej sytuacji, ponieważ organy podatkowe stoją na stanowisku, ze decyzja musi być dostarczona osobiście, a nie przez pełnomocnika, co jest naruszeniem i obrazą prawa.
Skarżący podkreśla, że ustanowił na poczcie pełnomocnika do odbioru korespondencji, a poczta nie doręczyła mu decyzji, za co skarżący nie odpowiada.
W piśmie procesowym z 20 stycznia 2007 r. skarżący podtrzymał swoją argumentację stwierdzając nadto, że był w kontakcie telefonicznym ze swoim pełnomocnikiem, ale skoro decyzja nie została mu doręczona to również skarżący nie mógł się od niej odwołać.
Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o oddalenie skargi.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skarga okazała się zasadna, jednak z innych przyczyn niż podniesionych w skardze.
W ocenie Sądu w sprawie zachodzą podstawy do uchylenia postanowienia na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm.) -zwanej dalej P.p.s.a., w sprawie doszło do naruszenia przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.
Skład orzekający w niniejszej sprawie stwierdził, że wadliwe rozstrzygnięcie organu II instancji wynika z niewłaściwej kwalifikacji pisma skarżącego z 27 marca 2006 r. Konstrukcja tego pisma oraz argumentacja w nim zawarta jednoznacznie wskazują, że skarżący zmierzał do przywrócenia mu terminu do wniesienia odwołania. Przesądza o tym argumentacja skarżącego, który jednoznacznie wskazuje na okoliczność nie doręczenia mu decyzji be jego winy oraz przytacza argumenty odnoszące się do decyzji Wójta Gminy z [...] stycznia 2006 r.
Potwierdzeniem powyższej konstatacji jest zawarty już bezpośrednio wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania, w piśmie z 25 kwietnia 2006 r. zatytułowanym zażalenie. Tym samym skarżący zmierzał do wywarcia skutku, o którym mowa w art. 162 Ordynacji podatkowej.
Przepisy Ordynacji podatkowej w szczególności art. 168 określają formę i treść podania wnoszonego przez stronę. Jeżeli organy podatkowe miały zastrzeżenia co do zakresu żądania skarżącego to winny zgodnie z art. 169 Ordynacji podatkowej wezwać skarżącego do np. sprecyzowania swojego stanowiska w taki sposób, aby było ono jednoznaczne i nie budziło zastrzeżeń organów.
Organy podatkowe winny mieć na uwadze art. 121 § 1 i 2 Ordynacji podatkowej. Przepis ten nakłada na organy podatkowe obowiązek prowadzenia postępowania podatkowego w sposób budzący zaufanie do organów.
Nadto organy podatkowe w postępowaniu podatkowym obowiązane są udzielać stronie niezbędnych informacji i wyjaśnień o przepisach prawa podatkowego pozostających w związku z przedmiotem tego postępowania.
W sprawie będącej przedmiotem rozstrzygnięcia organy podatkowe winny zatem były poinformować skarżącego o treści art. 162 Ordynacji podatkowej, albowiem w tym zakresie skarżący podnosił swoje zarzuty.
Wydaje się, że organ II instancji dostrzegł również ten problem bowiem w uzasadnieniu postanowienia wskazał, ze skarżący może wystąpić z wnioskiem o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania.
Powyższa konstatacja jest jednak w ocenie Sądu spóźniona i może narazić skarżącego na bezskuteczność takiego wniosku, który złożony zostałby na obecnym etapie postępowania.
Mając na uwadze powyższe okoliczności oraz wobec stwierdzenia, iż zaskarżone postanowienie narusza art. 121, 162 oraz 163 Ordynacji podatkowej Sąd na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. "c" P.p.s.a. orzekł jak w sentencji wyroku. O kosztach Sąd orzekł na podstawie art. 200 P.p.s.a.