Uzasadnienie
Zaskarżoną decyzją ostateczną została utrzymana w mocy decyzja Burmistrza Miasta K. z 10 lipca 1996 r. w przedmiocie wymiaru podatku leśnego za I półrocze 1996 roku należnego od pani Felicji J. W podstawie materialno-prawnej rozstrzygnięcia powołano przepisy art. 60-64 oraz art. 65 ustawy z dnia 28 września 1991 r. o lasach /Dz.U. nr 101 poz. 444/, zaś w jej uzasadnieniu przedstawiono następujący stan faktyczny oraz argumentację prawną:
Zgodnie z art. 60 ustawy o lasach opodatkowaniu podatkiem leśnym podlegają wszystkie lasy, z wyjątkiem: nie związanych z gospodarką leśną, zajętych na ośrodki wypoczynkowe, działki budowlane i rekreacyjne, wyłączonych decyzjami administracyjnymi z gospodarki leśnej na cele inne niż leśne. Podstawę opodatkowania podatkiem leśnym stanowi liczba hektarów przeliczeniowych, ustalona na podstawie powierzchni głównych gatunków drzew w drzewostanie i klas bonitacji drzewostanu dla głównych gatunków drzew - wynikających z planu urządzenia lasu, według stanu na dzień 1 stycznia roku podatkowego /art. 64 ust. 1 ustawy/.
Z kolei art. 65 ust. 1 omawianej ustawy stanowi, że podatek leśny od 1 hektara przeliczeniowego wynosi, za każde półrocze roku podatkowego, równowartość pieniężną 000,125 m3 drzewa tartacznego iglastego, obliczoną według średniej ceny sprzedaży tego drewna uzyskanej przez nadleśnictwa w poprzednim półroczu Stosownie do art. 62 ust. 1 pkt 1 ustawy lasy z drzewostanem w wieku do 40 lat są zwolnione od podatku leśnego.
Z akt sprawy wynika, że organ I instancji prawidłowo obliczył podatek leśny od pani Felicji J. z tytułu własności lasu położonego na terenie miasta K. W toku postępowania administracyjnego odwołująca się nie udowodniła, że las z którego wymierzono podatek posiada drzewostan w wieku do 40 lat.
W tej sytuacji jedynym miarodajnym dokumentem potwierdzającym wiek drzewostanu jest uproszczony plan urządzenia lasu opracowany przez Przedsiębiorstwo Wielobranżowe Spółka z o. o. w K. Według tego planu odwołująca się posiada las z drzewostanem poniżej 40 lat o powierzchni 4.89 ha fizycznego i od tej powierzchni nie wymierzono podatku. Pozostały natomiast las ma drzewostan starszy i dlatego brak jest podstaw prawnych do zwolnienia go z opodatkowania.
Odwołująca się zgodnie z art. 10 Kpa została przez organ I instancji zapoznana z materiałem dowodowym zgromadzonym w sprawie i miała możliwość wypowiedzenia się co do zebranych dowodów. Stwierdzono też, że projekt planu urządzenia lasu został wyłożony do publicznego wglądu przez okres 14 dni w siedzibie urzędu Miasta K., a informację o tym zamieszczono na tabliczkach ogłoszeń znajdujących się na terenie miasta.
W skardze do Naczelnego Sądu Administracyjnego Felicja J. powtórzyła zarzut, iż nie posiada takiej powierzchni lasu o powierzchni powyżej 40 lat jaką przyjęto w zaskarżonej decyzji Operat szacunkowy lasu, na którym oparto się w organach obydwu instancji nie został sporządzony na podstawie stanu faktycznego istniejącego w terenie. Został on też wykonany bez jej wiedzy i nie został jej udostępniony, ani nie została z nim zapoznana. Na żadnym dokumencie nie stwierdzono bowiem by dokonywano go w jej obecności. Nie została też zawiadomiona przez władze miasta o tym, że taki operat zostanie opracowany i mimo to władze zezwoliły na wejście na jej teren, naruszając jej prawo własności Większość lasu była - jej zdaniem - sadzona w latach sześćdziesiątych i siedemdziesiątych i jako taka nie nadaje się do wyrębu. Starych drzew jest tyle, że można je policzyć na palcach. Skutkiem działalności przemysłowej wiele drzew uschło, a przyrosty drzew są małe.
Dlatego szacunek lasu winien być dokonywany "z natury". Nie ma żadnej pewności, że tak właśnie było. W końcowej części skargi powołała się skarżąca na swą trudną sytuacją materialną, wobec której obciążanie tak wysokim podatkiem leśnym jest krzywdzące.
Odpowiadając na skargę organ II instancji wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: skarga nie jest zasadna, albowiem zaskarżona nią decyzja nie narusza prawa materialnego, zaś postępowanie poprzedzające wydanie tej decyzji przeprowadzone zostało zgodnie z przepisami kodeksu postępowania administracyjnego.
W myśl art. 61 ustawy z dnia 28 września 1991 r. o lasach /Dz.U. nr 101 poz. 444 ze zm./ obowiązek podatkowy ciąży na osobach prawnych oraz jednostkach organizacyjnych nie posiadających osobowości prawnej będących w dniu 1 stycznia roku podatkowego właścicielami lasów. Podstawę opodatkowania podatkiem leśnym stanowi - zgodnie z art. 64 tej ustawy - liczba hektarów przeliczeniowych, ustalona na podstawie powierzchni głównych gatunków drzew w drzewostanie i klas bonitacji drzewostanu dla głównych gatunków drzew - wynikających z planu urządzenia lasu, według stanu na dzień 1 stycznia roku podatkowego.
Nie ma sporu między stronami postępowania sądowego co do tego, że skarżąca jako właścicielka lasu na podstawie pierwszego z powołanych przepisów była zobowiązana do opłacania podatku leśnego. Zasada wymiaru podatku leśnego określona w art. 64 i art. 65 ustawy o lasach ma zastosowanie do lasów, dla których sporządzono plan urządzenia lasu /wyrok NSA z dnia 27 września 1995 r. - SA/Kr 656/95 - ONSA 1996 Nr 3 poz. 146/. W niniejszej sprawie w dacie wydawania decyzji wymiarowej za I półrocze 1996 roku plan urządzenia lasów miasta Kalety /w tym również lasu podatniczki/ był już zatwierdzony. Obowiązywał od dnia 1 stycznia 1994 r. do 31 grudnia 2003 r. Tylko zatem on mógł stanowić podstawę wymiaru podatku. Organ podatkowy był bowiem związany ustaleniami zawartymi w planie urządzenia lasu. Znaczy to tyle, że w sytuacji gdy istnieje obowiązujący uproszczony plan urządzenia lasu to organ podatkowy przy wymiarze podatku leśnego nie może dokonywać samodzielnych ustaleń w przedmiocie podstawy opodatkowania sprzecznych z danymi zawartymi w planie.
Nie może też stosować przepisu art. 80 ustawy jako podstawy wymiaru. Przenosząc te rozważania na grunt rozpoznawanej sprawy trzeba stwierdzić, że w postępowaniu wymiarowym w podatku leśnym nie ma miejsca na kwestionowanie danych zawartych w obowiązującym planie urządzenia lasu. Zarzuty takie można skutecznie podnosić wyłącznie w postępowaniu uregulowanym w rozdziale 4 ustawy o lasach zawierającym przepisy określające tryb sporządzania planu urządzenia lasu. W szczególności zgodnie z art. 21 ust. 2 ustawy projekt urządzenia lasów stanowiących własność osób fizycznych zostaje wyłożony do publicznego wglądu na okres 14 dni w siedzibie urzędu gminy. Informację o wyłożeniu planu urządzenia lasu podaje się do publicznej wiadomości w sposób przyjęty w danej miejscowości. Z ust. 2 art. 21 ustawy wynika, że w terminie 30 dni od daty wyłożenia projektu planu zainteresowani właściciele lasów mogą składać zastrzeżenia i wnioski w sprawie planu.
Sposób załatwienia zastrzeżeń lub wniosków wojewoda określa w drodze decyzji. Zaniedbanie przez właścielkę lasu trybu zgłaszania wniosków i zastrzeżeń do projektu planu urządzenia lasu nie może obciążać organów podatkowych w sytuacji gdy procedura określona w przytoczonych przepisach została zachowana. Dopiero doprowadzenie, w sposób przewidziany w ustawie o lasach do zmiany planu urządzenia lasu, może spowodować zmianę podstawy opodatkowania.
Odnosząc się do argumentacji podniesionej w końcowej części skargi, trzeba wyjaśnić, że sytuacja materialna podatnika nie ma wpływu na wymiar podatku leśnego, gdyż jest on zależny od liczby hektarów przeliczeniowych. Sytuacja materialna może stanowić jedynie przesłankę ubiegania się przez podatnika o umorzenie zaległości podatkowej, bądź inną formę ulgi /rozłożenie na raty/.
Mając powyższe rozważania na uwadze uznano, że skarga nie jest zasadna. Wobec tego działając w oparciu o przepis art. 27 ust. 1 ustawy z dnia 11 maja 1995 r. o Naczelnym sądzie Administracyjnym /Dz.U. nr 74 poz. 368 ze zm./ orzeczono o jej oddaleniu.