Uzasadnienie
Zaskarżoną decyzją z dnia 30.05.1997 r. Izba Skarbowa w K. na podstawie art. 64 par. 2 i art. 104 Kpa pozostawiła bez rozpoznania pismo Przedsiębiorstwa Usługowo-Produkcyjno-Handlowego "M." S.C. w M. dotyczącego decyzji Urzędu Skarbowego w M. z dnia 10.03.1997 r.
W uzasadnieniu podniesiono, że opisaną wyżej decyzją pierwszoinstancyjną Urząd Skarbowy w M. orzekł o zobowiązaniu podatkowym w podatku od towarów i usług S.C. "M." Adam i Teresa M., Barbara i Tadeusz P. /działającej od dnia 10 lutego 1997 r. w składzie Adam i Teresa M./ za okres od lipca do grudnia 1996 r.
Pismem z dnia 21 marca 1997 r. podatnik odwołał się od ww. decyzji za pośrednictwem pełnomocnika - doradcy podatkowego.
W związku z tym zauważono, że stosownie do art. 170 Kpa odwołanie od decyzji organu podatkowego powinno zawierać zarzuty przeciw decyzji, określać istotę i zakres żądania będącego przedmiotem odwołania oraz wskazywać dowody uzasadniające to żądanie.
Wskazane wyżej pismo podatnika zatytułowano jako "odwołanie" nie spełniało jednakże wymogów określonych cytowanym przepisem, a jedynie opisywało okoliczności w jakich doszło do wydania decyzji oraz zawierało informację o korzystaniu z zaniechania poboru części podatku z tytułu sprzedaży samochodów używanych. Ponadto wniesienie tego pisma uzasadniono trudnościami w "egzystencji firmy" w przypadku pokrycia kwoty określonego przez organ podatkowy zobowiązania podatkowego.
Wobec powyższego pismem z dnia 7 maja 1995 r. organ odwoławczy wezwał podatnika do usunięcia braków formalnych ww. pisma informując, że nieusunięcie tychże braków w terminie 7 dni spowoduje pozostawienie podania bez rozpoznania.
Wezwanie to doręczone zostało dnia 9 maja 1997 r. i w odpowiedzi na nie pełnomocnik w dniu 14 maja 1997 r., a więc w terminie, wniósł pismo, w którym kwestionując zasadność dopełnienia wymogu określonego w art. 170 Kpa - dalszym ciągu nie uzupełnił braków formalnych pisma z dnia 21 marca 1997 r.
W tym stanie rzeczy nieusunięcie braków formalnych podania w terminie określonym w art. 64 par. 2 Kpa, który upłynął 16 maja 1997 r., spowodowało pozostawienie podania bez rozpoznania.
W skardze do Naczelnego Sądu Administracyjnego na powyższą decyzję Adam i Teresa M. udziałowcy S.C. "M." w M. wnieśli o uchylenie tej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji.
W lakonicznym uzasadnieniu podniesiono, że w ocenie podatnika decyzje organów podatkowych obu instancji są niesprawiedliwe i wysoce krzywdzące gdyż nie respektują obowiązujących przepisów prawnych. Z tego względu wymienione decyzje należy uchylić celem doprowadzenia sprawy do końca według obowiązującego prawa i przy uwzględnieniu naczelnej zasady "sprawiedliwości społecznej".
Nadto dołączono do skargi, jako załączniki, dokumenty dotyczące przedmiotowej sprawy.
W odpowiedzi na skargę Izba Skarbowa w K. wniosła o jej oddalenie podtrzymując stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji.
Naczelny Sąd Administracyjny po rozpoznaniu niniejszej sprawy stwierdził, co następuje
Skarga uzasadniona nie jest w związku z czym należało ją oddalić.
Przystępując do oceny zgodności z prawem zaskarżonej decyzji zauważyć na wstępie należy, że kodeks postępowania administracyjnego zasadniczo nie przewiduje szczególnych wymagań formalnych dla odwołań od decyzji pierwszoinstancyjnej /art. 128 Kpa/. Zasada ta doznaje jednak ograniczenia w postępowaniu w sprawach zobowiązań podatkowych. Stosownie bowiem do dyspozycji art. 170 Kpa odwołanie od decyzji organu podatkowego powinno zawierać zarzuty przeciwko decyzji, określać istotę i zakres żądania będącego przedmiotem odwołania oraz wykazywać dowody uzasadniające to żądanie. Zatem w tym postępowaniu odwołanie nie może być prostym wyrazem niezadowolenia strony z decyzji, ale musi spełniać wymogi określone wyżej przytoczonym przepisem /por. wyrok NSA z dnia 7 maja 1993 r. SA/Po 2180/92 wraz z glosą N. Gaji - Glosa 1995 nr 3 str. 11/.
W przedmiotowej sprawie organ odwoławczy uznał, iż odwołanie podatnika nie spełnia wymogów formalnych określonych w art. 170 Kpa. Wniosek taki był przy tym całkowicie uzasadniony. Wniesione w sprawie odwołanie zawierało bowiem jedynie stwierdzenie, iż podatnik "odwołuje się od decyzji pierwszoinstancyjnej w całej jej treści" i opisywało okoliczności w jakich doszło do wydania decyzji z podaniem informacji o korzystaniu z zaniechania poboru części podatku z tytułu sprzedaży używanych samochodów oraz wskazywało na trudności w egzystencji podatnika w przypadku wykonania zaskarżonej decyzji /vide: k. 4 akt skarbowych/.
W tym stanie rzeczy nie można zakwestionować legalności przedstawionego wyżej wniosku organu odwoławczego. Wniesione odwołanie w istocie swej manifestowało bowiem jedynie ogólne niezadowolenie podatnika z decyzji przerwszoinstancyjnej. Nie zawierało jednak żadnych konkretnych zarzutów. Za takowe uważa się "zarzuty", które, jeśliby okazały się uzasadnione wywrą wpływ na ustalenie wymiaru podatku, a które muszą być na tyle sprecyzowane i poparte należytymi dowodami, ażeby władza miała możność ścisłego określenia faktu, o który stronie chodzi" /por. B. Adamiak, J. Borkowski - "Kodeks postępowania administracyjnego - Komentarz" wyd. C.H. BECK W-wa 1996 r. str. 778/. Nie określało także ani istoty i zakresu żądania ani też nie wskazywało dowodów na jego poparcie.
Skoro zatem organ odwoławczy stwierdził, że wniesione w sprawie odwołanie zawiera braki formalne zasadnie wezwał w trybie art. 64 par. 2 Kpa, wnoszącego o uzupełnienie ich w terminie 7 dni. W odpowiedzi na wezwanie pełnomocnik skarżącego podatnika nadesłał pismo procesowe z dnia 14 maja 1997 r. Co prawda pismo to wniesione zostało w terminie do uzupełnienia braków lecz w istocie braków tych nie usunęło, na co trafnie zwrócił uwagę organ odwoławczy w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.
W wyżej przedstawionej sytuacji organ odwoławczy był więc uprawniony do uznania, że w ustawowym terminie braki skargi uzupełnione nie zostały. Nadesłane pismo pełnomocnika podatnika nie mogło bowiem wywołać żadnych skutków procesowych.
Skoro zatem nie nastąpiło skuteczne usunięcie stwierdzonych braków formalnych w ustawowym terminie to w konsekwencji tego odwołania, tak jak każde inne wadliwe podanie, należało na mocy art. 64 Kpa pozostawić bez rozpoznania /por. wyrok NSA z dnia 11 marca 1992 r. III SA 261/92 nie publ./.
Tym samym orzekając w sprawie organ odwoławczy prawa nie naruszył.
Podstaw do takiego twierdzenia skarga zresztą nie dostarcza. Jak bowiem zauważono jej argumentacja jest nad wyraz lakoniczna i w ocenie Sądu sprowadza się do kwestionowania merytorycznej poprawności decyzji organów podatkowych obu instancji. Tymczasem sprawa rozstrzygnięta została ostatecznie na podstawie przepisów proceduralnych i tego tylko zagadnienia dotyczyć mógł spór przed Naczelnym Sądem Administracyjnym.
Końcowo zauważyć jeszcze należy, iż w doktrynie i orzecznictwie istnieje spór co do tego w jakiej formie zapada orzeczenie w trybie art. 64 Kpa /por. B. Adamiak, J. Borkowski "Kodeks (...)" op. cit. str. 327-328; wyrok NSA z dnia 11 marca 1992 r. Sygn. III SA 261/92/. Niezależnie jednak od tego, które ze stanowisk będzie aprobowane to nawet w przypadku wadliwego oznaczenia nazwy orzeczenia, przy równoczesnym prawidłowym powołaniu podstawy prawnej i wykazaniu okoliczności faktycznych, błąd taki nie miałby żadnego wpływu na wynik sprawy.
W tym stanie rzeczy Sąd uznał iż zaskarżona decyzja prawa nie narusza. W związku z czym na mocy art. 27 ust. 1 ustawy z dnia 11 maja 1995 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym /Dz.U. nr 74 poz. 368 ze zm./ skargę, jako nieuzasadnioną oddalił.