Uzasadnienie
W rozpoznawanej sprawie zastosowanie mieć powinien przepis art. 14 ust. 1 pkt 7 sprzed nowelizacji dokonanej ustawą z dnia 22 czerwca 1995 r., o zmianie ustawy - Prawo celne. Przepis ten wówczas brzmiał: "przewóz towarów jest wolny od cła (...), jeżeli przedmiotem przywozu są rzeczy stanowiące mienie osoby przesiedlającej się, które służyły jej do użytku osobistego, domowego lub zawodowego albo doprowadzenia działalności gospodarczej".
Należy zatem ocenić, przy uwzględnieniu faktów wynikających z dokumentów i wyjaśnień skarżącego, czy spełnił on wymagania określone w tym przepisie.
Wykładnia art. 14 ust. 1 pkt 7 Prawa celnego jednoznacznie wskazuje na to, że chodzi w nim o te same rzeczy, które służyły osobie przesiedlającej się, nie zaś o rzeczy takie same. Wymieniony przepis funkcjonuje na zasadzie wyjątku od zasady powszechności cła ustanowionej w art. 4 Prawa celnego. Ratio legis tego przepisu polega na zwolnieniu od cła rzeczy, które służyły osobie przesiedlającej się do określonych w ustawie celów, a których wprowadzenie na nowy obszar celny następuje w związku ze zmianą miejsca stałego pobytu ich właściciela, a więc i koniecznością przeniesienia jego dobytku. Nie jest to przepis, który ma zwolnić od cła wszystko, co osoba o statusie osoby przesiedlającej się jest w stanie wprowadzić na nowy obszar celny, gdyż taka jego interpretacja pomijałaby ograniczenia, jakie pod adresem towaru sprecyzował ustawodawca.