Uzasadnienie
Należy podzielić pogląd organu odwoławczego "że zgodnie z art. 64 par. 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa /Dz.U. nr 137 poz. 926 ze zm./, bieżące zobowiązania podatkowe oraz zaległości podatkowe w podatkach stanowiących dochód budżetu państwa podlegają, na wniosek podatnika, potrąceniu z wzajemnej, bezspornej i wymagalnej wierzytelności podatnika wobec Skarbu Państwa z tytułu: 1/ prawomocnego wyroku sądowego wydanego na podstawie art. 417 lub art. 419 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny /Dz.U. nr 16 poz. 93 ze zm./, 2/ prawomocnej ugody sądowej zawartej w związku z zaistnieniem okoliczności przewidzianych w art. 417 lub art. 419 Kodeksu cywilnego, 3/ nabycia przez Państwo nieruchomości na cele uzasadniające jej wywłaszczenie lub wywłaszczenia nieruchomości na podstawie przepisów o gospodarce nieruchomościami, 4/ odszkodowania za niesłuszne skazanie, tymczasowe aresztowanie lub zatrzymanie, uzyskanego na podstawie przepisów Kodeksu postępowania karnego, 5/ odszkodowania uzyskanego na podstawie przepisów o uznaniu za nieważne orzeczeń wydanych wobec osób represjonowanych za działalność na rzecz bytu Państwa Polskiego.
Art. 64 par. 2 Ordynacji podatkowej stanowi zaś, że przepis par. 1 stosuje się również do wzajemnych, bezspornych i wymagalnych wierzytelności podatnika wobec państwowych jednostek budżetowych z tytułu robót budowlanych, dostaw lub usług wykonanych przez niego w trybie przepisów o zamówieniach publicznych, pod warunkiem że potrącenie dokonywane jest przez tego podatnika i z tej wierzytelności.
Należy podzielić pogląd, że przytoczone przepisy zawierają zamknięty katalog wierzytelności podatników względem Skarbu Państwa, które mogą być, na wniosek podatnika, zaliczone na bieżące zobowiązania podatkowe podatnika lub jego zaległości podatkowe w podatkach stanowiących dochód budżetu państwa. Wzajemne potrącenie bieżących zobowiązań podatkowych podatnika lub jego zaległości podatkowych w podatkach stanowiących dochód budżetu państwa z innych wierzytelności podatnika, w świetle Ordynacji podatkowej nie jest możliwe. Nie można więc zaliczyć należności przysługujących skarżącemu z tytułu nieruchomości pozostawionej na terenach nie wchodzących w skład obecnego obszaru państwa, na poczet jego zobowiązań względem Urzędu Skarbowego /Skarbu Państwa/ z tytułu: podatku dochodowego od osób fizycznych, podatku od towarów i usług i kar. Z ww. zaświadczenia, jak i z brzmienia art. 64 par. 1 i 2 Ordynacji podatkowej wynika, że kwota, o której mowa w ww. zaświadczeniu, nie może być zarachowana na bieżące zobowiązania podatkowe podatnika lub jego zaległości podatkowe w podatkach stanowiących dochód budżetu państwa.
Sąd nie dopatrzył się, aby organy podatkowe obu instancji dopuściły się naruszenia powszechnie obowiązującego prawa. Odnosząc się do podniesionych w skardze zarzutów naruszenia prawa materialnego i przepisów postępowania trzeba podkreślić, że stosownie do art. 22 ust. 2 pkt 1 i 3 ustawy z dnia 11 maja 1995 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym /Dz.U. nr 74 poz. 368 ze zm./ nie każde uchybienie może skutkować uchyleniem decyzji, lecz tylko takie, które /odpowiednio/ miało wpływ na wynik sprawy lub mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Zdaniem Sądu, organy podatkowe nie przekroczyły granic swobody interpretacyjnej ograniczając stosowanie powołanych przepisów do podanego wyżej znaczenia. Naczelny Sąd Administracyjny uznał również, że organy nie naruszyły reguł prowadzenia postępowania dowodowego i ustaliły istotne dla rozstrzygnięcia sprawy okoliczności. Wniosek organów podatkowych wyprowadzony z zebranego w sprawie materiału dowodowego nie wykracza poza swobodną ocenę dowodów, a więc nie stanowi naruszenia prawa. Sąd ocenił także zupełność uzasadnienia zaskarżonej decyzji i stwierdził jej zgodność z przepisami prawa, gdyż brak jest podstawy prawnej, w tym również w art. 64 par. 1 i 2 Ordynacji podatkowej, do uwzględnienia żądania potrącenia na bieżące zobowiązania podatkowe lub zaległości podatkowe w podatkach stanowiących dochód budżetu Państwa, wierzytelności wobec Skarbu Państwa wynikających z art. 212 ust. 1 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami /Dz.U. nr 115 poz. 741 ze zm./, ponieważ według tego przepisu wartość nieruchomości, pozostawionych w związku z wojną rozpoczętą w 1939 r. na terenach nie wchodzących w skład obecnego obszaru państwa polskiego, może być wyłącznie zaliczona na pokrycie opłat za użytkowanie wieczyste lub ceny sprzedaży działki budowlanej oraz ceny sprzedaży położonych na niej budynków lub lokali stanowiących własność Skarbu Państwa.