Uzasadnienie
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skarga nie jest zasadna. Słusznie organ II instancji w uzasadnieniu skargi, a jeszcze dobitniej w odpowiedzi na skargę wskazał na to, że w istocie skarżąca nie kwestionuje trafności dokonanych w toku postępowania ustaleń faktycznych, a także prawidłowości zastosowania do tego stanu faktycznego norm materialnoprawnych. Jedyny element sporny jaki w sprawie występuje dotyczy okoliczności, a właściwie przyczyny nadania skarżącej dwóch różnych numerów identyfikacji podatkowej. W tym zakresie należy również przyznać rację organom podatkowym, których stanowisko można sprowadzić do tego, iż dla istoty rozstrzygnięcia sprawy jest to okoliczność drugorzędna. Nie może mieć bowiem wpływu na powstanie i rozmiar zobowiązania podatkowego w podatku od towarów i usług za okres objęty zaskarżoną decyzją to z jakich powodów skarżąca posługiwała się dwoma numerami NIP. Decydujące znaczenie miało to, że wobec złożenia przez skarżącą oświadczenia o wyborze zwolnienia od podatku stała się na mocy art. 14 ust. 2 powoływanej już ustawy o podatku od towarów i usług (...) podatnikiem zwolnionym od opodatkowania tym podatkiem.
Nie mogła zatem występować w obrocie prawnym równocześnie jako podatnik podlegający opodatkowaniu tym podatkiem. Wynika to jednoznacznie z konstrukcji art. 5 ust. 1 ustawy a także powołanego już art. 14 ust.
2. Pierwszy z tych przepisów określa jakie podmioty są podatnikami podatku od towarów i usług. Drugi zaś statuujący uprawnienie do wyboru zwolnienia od tego podatku wiąże je z wartością sprzedaży towarów określonego podatnika a nie przedsiębiorstwa, czy przedsiębiorstwo które on prowadzi. Korzystając ze zwolnienia od opodatkowania z mocy powołanego przepisu skarżąca nie miała prawa do obniżenia podatku należnego określonego w wystawionych przez nią fakturach stwierdzających nabycie towarów i usług, który z mocy art. 33 ust. 1 miała obowiązek zapłacić, o kwotę podatku naliczonego określonego w otrzymanych fakturach, gdyż z mocy par. 18 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 12 maja 1993 r. w sprawie podatku od towarów i usług /Dz.U. nr 39 poz. 176 ze zm./ do otrzymania faktur uprawnieni byli wyłącznie podatnicy posługujący się numerem identyfikacyjnym lub numerem tymczasowym, którzy nie korzystali ze zwolnień określonych w art. 14 ust. 1, 2, 5 i 6 ustawy. Tylko zatem wymienione okoliczności miały wpływ na rozstrzygnięcie sprawy. Niezależnie zatem od tego co było powodem nadania skarżącej dwóch numerów identyfikacji podatkowej tylko wymieniane okoliczności miały wpływ na powstanie po stronie skarżącej obowiązku podatkowego w podatku od towarów i usług, który został następnie skonkretyzowany w zaskarżonej decyzji w postaci prawidłowo określonego zobowiązania podatkowego. Ich zaistnienie nie zostało zakwestionowane w skardze, a zatem brak podstaw do uznania, że zaskarżona decyzja narusza prawo. Na marginesie jedynie należy wskazać, że nie ma racji organ odwoławczy, gdy w odpowiedzi na skargę stwierdza, że nie ma obowiązku ustosunkowania się do podniesionych w skardze okoliczności dotyczących kontaktów strony z organem podatkowym pierwszej instancji. Niezależnie bowiem od tego, czy okoliczności te były podnoszone w toku postępowania przed organem II instancji czy też nie, organ którego rozstrzygnięcia skarga dotyczy ma obowiązek ustosunkować się do podniesionych w niej zarzutów. Jedynym kryterium może być wyłącznie to, czy podnoszone okoliczności mogą mieć wpływ na treść rozstrzygnięcia, a nie to w jakiej fazie postępowania zostały przez stronę powołane. Przypomnieć bowiem trzeba, że wśród podstaw uchylenia ostatecznej decyzji są też powody wymienione w art. 22 ust. 2 pkt 1 ustawy z dnia 11 maja 1995 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym /Dz.U. nr 74 poz. 368 ze zm./.
Z tych wszystkich powodów, skargę jako niezasadną należało oddalić w oparciu o przepis art. 27 ust. 1 ustawy o NSA.