Uzasadnienie
W pełni zasadnie przyjęto w rozpoznawanej sprawie, iż zaskarżona decyzja miała charakter wyłącznie deklaratoryjny /art. 5 ust. 3 ustawy o zobowiązaniach podatkowych/. Naczelny Sąd Administracyjny w niniejszym składzie w pełni podziela pogląd zaprezentowany już w wyrokach z dnia 21 maja 1998 r. oraz z dnia 2 marca 1999 r. /I SA/Gd 1151/97 i I SA/Ka 1995/97 - nie publikowane/, iż wyjątkowość ustalenia podstawy opodatkowania w drodze zastosowania art. 11 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych nie może odebrać decyzji wymiarowej przymiotu deklaratoryjnej. Przepis ten stanowi uzupełnienie art. 10 tej ustawy, określającego pojęcie dochodu i wskazuje - jako podstawę opodatkowania - dochód ukryty przez podatnika /przerzucony do innego podmiotu/ i środki dowodowe umożliwiające jego ujawnienie. "Ustalenie dochodu" nie jest tożsame z "ustaleniem zobowiązania podatkowego". Wynikła na skutek decyzji organu podatkowego zmiana podstawy opodatkowania /dochodu/ nie powoduje, iż decyzja taka ma charakter konstytutywny /art. 5 ust. 1 ustawy o zobowiązaniach podatkowych/. Rozstrzyga bowiem tylko o wysokości zobowiązania, a nie o jego bycie. W ślad za tym, co zostało powiedziane w cytowanym już wyroku NSA z dnia 21 maja 1998 r., należy powtórzyć, iż "ustalenia faktyczne dokonane w trybie art. 11 ustawy dają zwykły efekt podatkowy, zawsze bowiem prowadzą do ustalenia podstawy opodatkowania. Ustawodawca tak ustalonej podstawy opodatkowania nigdzie nie różnicuje w stosunku do dochodu ustalonego za pomocą innych środków dowodowych. Nie jest on dolegliwością /sankcją za ukrycie dochodu/, lecz skutkiem szczególnego ustalenia podstawy o podatkowania. Podatnik, któremu udowodniono przesłanki do zastosowania przedmiotowego przepisu, musi się zatem liczyć ze skutkiem swych działań już wtedy, kiedy je podejmował".