Uzasadnienie
Decyzja z 26 czerwca 1996 r. Prezydent Miasta (...) określił Leonowi S. wysokość zobowiązania podatkowego w podatku od środka transportu, tj. samochodu osobowego marki Wartburg za lata 1994-1996 w kwocie łącznej wraz z odsetkami 282,20 zł. Jako podstawę prawną rozstrzygnięcia podano art. 5 ustawy z dnia 19 grudnia 1980 r. o zobowiązaniach podatkowych /t.j. Dz.U. 1993 nr 108 poz. 486 ze zm./, ustawę z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych /Dz.U. nr 9 poz. 31/ oraz rozporządzenie Ministra Finansów z dnia 7 grudnia 1992 r. w sprawie podatku od środków transportu /Dz.U. nr 94 poz. 466 ze zm./. W uzasadnieniu decyzji podano, że podatek ustalono z zastosowaniem stawek określonych w wymienionym rozporządzeniu.
Od powyższej decyzji odwołanie wniósł Leon S. zarzucając, że samochód nie miał dokonanego przeglądu technicznego, a poza tym nie był on przez ten okres użytkowany. Odwołujący miał nadzieje na remont samochodu, lecz nie był w stanie jego przeprowadzić i został zmuszony do wyrejestrowana samochodu.
Decyzją z 5 sierpnia 1996 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K., na podstawie art. 138 par. 1 pkt 1 Kpa i art. 1 ustawy z dnia 12 października 1994 r. o Samorządowych Kolegiach Odwoławczych /Dz.U. nr 122 poz. 593/, utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję.
W uzasadnieniu orzeczenia stwierdzono, że stosownie do przepisów art. 9 i art. 11 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych /Dz.U. nr 9 poz. 31/ właściciele samochodu mają obowiązek uiszczać - bez wezwania - podatek od środków transportu. Wygaśnięcie obowiązku podatkowego następuje z końcem miesiąca, w którym pojazd został na stałe wycofany z ruchu /wyrejestrowany/ lub zbyty. Czasowe wycofanie pojazdu z ruchu /czasowe wyrejestrowanie/ lub inne okoliczności np. remont samochodu nie stanowią podstawy do zwolnienia z tego obowiązku. W związku z tym organ I instancji na podstawie art. 5 ust. 3 ustawy z dnia 19 grudnia 1980 r. o zobowiązaniach podatkowych /t.j. Dz.U. 1993 nr 108 poz. 486 ze zm./ ustalił należny podatek wraz z odsetkami.
W skardze do Naczelnego Sądu Administracyjnego Leon S. zarzucił powyższej decyzji, że samochód nie nadawał się do dalszej rejestracji, gdyż wymagał generalnego remontu. Koszty remontu przekroczyły możliwości, a ponadto wyrejestrowanie samochodu o silniku dwusuwowym pozbawiłoby możliwości dalszego jego zarejestrowania. Skarżący zaakcentował, że w okresie, za który ma płacić podatek, nie korzystał z dróg wyżej wymienionym samochodem.
Organ odwoławczy w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie, podtrzymał dotychczasowe stanowisko i powołał się na fakt, że samochód nie został na stałe wycofany z ruchu i nie zapadła decyzja w tej sprawie.
Na rozprawie 8 kwietnia 1998 r. strona skarżąca podtrzymała dotychczasowe stanowisko i podkreśliła, że fakt przeprowadzenia remontu kapitalnego samochodu bez jego wyrejestrowana na stałe nie zwalnia z obowiązku podatkowego od środków transportowych.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skarga nie zasługuje na uwzględnienie, gdyż zaskarżona decyzja odpowiada prawu.
Naczelny Sąd Administracyjny bada zgodność zaskarżonej decyzji organu odwoławczego tylko i wyłącznie z punktu widzenia jej legalności a nie celowości, tj. z punktu widzenia zgodności tej decyzji z przepisami powszechnie obowiązującego prawa /art. 21 ustawy z dnia 11 maja 1995 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym - Dz.U. nr 74 poz. 368 ze zm./.
Zgodnie z treścią art. 9 i art. 11 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatku i opłatach lokalnych /Dz.U. nr 9 poz. 31 ze zm./ podatek od środków transportu są zobowiązani płacić z mocy prawa właściciele samochodów bez wezwania na rachunek budżetu właściwej gminy.
Istota sporu sprowadza się do ustalenia przesłanek, które powodują wygaśnięcie obowiązku podatkowego. Powyższe przesłanki określa art. 9 ust. 4 i 5 cyt. ustawy. Przepis ten stanowi, że obowiązek podatkowy wygasa z końcem miesiąca, w którym środek transportowy został na stałe wycofany z ruchem /wyrejestrowany/ lub zbyty. W razie zaistnienia okoliczności mających wpływ na powstanie lub wygaśnięcie obowiązku podatkowego, właściciele samochodu są zobowiązani złożyć właściwemu organowi podatkowemu informację, sporządzoną na formularzu według ustalonego wzoru, w terminie 14 dni od dnia zaistnienia tych okoliczności.
W orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego powszechnie przyjmuje się, że czasowe wycofanie pojazdu z ruchu nie powoduje uchylenia obowiązku zapłaty podatku od środka transportu /por. wyrok NSA z dnia 5 maja 1996 r., SA/Wr 2458/95 - Prawo Gospodarcze 1996 nr 10 str. 28/. Wycofanie pojazdu z ruchu na stałe powoduje wygaśnięcie obowiązku podatkowego w podatku od środków transportowych /art. 9 ust. 4 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych - Dz.U. nr 9 poz. 31/ i nie jest uzależnione ani od wyzbycia się pojazdu, ani od jego fizycznej likwidacji.
Złożenie przez właściciela pojazdu dowodu rejestracyjnego do depozytu kierownika urzędu rejonowego, rządowej administracji ogólnej /par. 8 ust. 1 rozporządzenia Ministra Transportu i gospodarki Morskiej z dnia 14 kwietnia 1993 r. w sprawie rejestracji, ewidencji i oznaczania pojazdów - Dz.U. nr 37 poz. 164 ze zm./ świadczy jedynie o czasowym wycofaniu pojazdu z ruchu, co nie zwalnia właściciela pojazdu od ustawowego obowiązku uiszczenia podatku od środka transportowego /por. wyrok NSA z dnia 26 stycznia 1993 r., SA/Wr 1468/92 - ONSA 1993 Nr 3 poz. 76/.
Przedstawione poglądy mają pełne zastosowanie w rozstrzyganej sprawie. Z przepisu art. 9 ust. 4 cytowanej ustawy jednoznacznie wynika, że jedynie wyrejestrowanie na stałe pojazdu i uzyskanie w tym przedmiocie odpowiedniej decyzji powoduje wygaśnięcie obowiązku podatkowego od środka transportu. Natomiast skarżący nie wykazał, że samochód w latach 1994-1996 został wyrejestrowany na stałe. A zatem brak jest podstaw do uznania, iż nastąpiło zwolnienie z obowiązku podatkowego. W związku z tym decyzja organu I i II instancji nie narusza przepisów prawa.
Podnoszone przez skarżącego argumenty mogą stanowić podstawę do ewentualnego wystąpienia o umorzenie podatku w przypadku, gdy nie został on uiszczony i występują inne warunki do udzielenia ulgi.
Reasumując należy stwierdzić, że zaskarżona decyzja jest zgodna z prawem i z tych względów na podstawie art. 27 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 11 maja 1995 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym /Dz.U. nr 74 poz. 368 ze zm./ skargę jako nieuzasadnioną należało oddalić.