Uzasadnienie
Decyzją z dnia [...] roku, nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w B., działając na podstawie art. 233 § 2 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 roku – Ordynacja podatkowa (Dz. U. nr 137, poz. 926 z późniejszymi zmianami), art. 1, art. 2, art. 17, art. 18, art. 21 ust. 1 ustawy z dnia 12 października 1994 roku o samorządowych kolegiach odwoławczych (t.j. w Dz. U. z 2001 roku, nr 79, poz. 856) oraz art. 9, art. 11 ustawy z dnia 12 stycznia 1994 roku o podatkach i opłatach lokalnych (Dz. U. nr 9, poz. 31 z późniejszymi zmianami), uchyliło w całości decyzję Prezydenta Miasta B. z dnia [...] roku, nr [...], którą organ ten zmienił swoją decyzję z dnia [...] roku, nr [...] określającą W. L. zaległość w podatku od środków transportowych za przyczepę campingową marki "[...]", nr rej. [...] i przekazało sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi pierwszej instancji.
Decyzję organu odwoławczego podatnik zaskarżył do Naczelnego Sądu Administracyjnego domagając się jej uchylenia i umorzenia postępowania w sprawie. W uzasadnieniu skargi podniósł zarzut naruszenia art. 32 Ordynacji podatkowej. Podkreślił, iż zapłacił należny podatek od środków transportowych, a zgodnie z treścią powołanego wyżej artykułu, jedynie przez pięć lat, licząc od końca roku, w którym upłynął termin płatności podatku, miał obowiązek przechowywania dowodów wpłat dokonanych na rachunek bankowy organu podatkowego.
Odpowiadając na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o jej oddalenie. W uzasadnieniu podkreśliło, iż wskazany przez skarżącego art. 32 Ordynacji podatkowej dotyczy wyłącznie płatników i inkasentów. W rozpatrywanej sprawie zastosowanie zaś ma art. 70 Ordynacji podatkowej, zgodnie z którym zobowiązania podatkowe przedawniają się w terminie 5 lat – licząc od końca roku w którym powstały. Ustanowienie powyższego terminu nakłada zatem na podatnika obowiązek przechowywania (dopóki nie upłynie termin przedawnienia) ewentualnych dowodów uiszczenia podatku lub innych dokumentów związanych z opodatkowaniem.
Na rozprawie w dniu 27 stycznia 2004 roku pełnomocnik skarżącego cofnął skargę i wniósł o umorzenie postępowania sądowego.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skarga na powołaną wyżej decyzję została wniesiona do Naczelnego Sądu Administracyjnego, Ośrodka Zamiejscowego w Katowicach pod rządami ustawy z dnia 11 maja 1995 roku o Naczelnym Sądzie Administracyjnym (Dz. U. nr 74, poz. 368 z późniejszymi zmianami).
Należy jednak zauważyć, że cytowana wyżej ustawa straciła moc z dniem 1 stycznia 2004 roku, na podstawie art. 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Przepisy wprowadzające ustawę –Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1271 ze zm. w Dz. U. z 2002 roku, nr 240, poz. 2052). W myśl art. 85 ostatnio cytowanej ustawy, z dniem 1 stycznia 2004 roku utworzono w Warszawie i w miejscowościach, w których miały siedziby ośrodki zamiejscowe Naczelnego Sądu Administracyjnego, wojewódzkie sądy administracyjne na podstawie ustawy z dnia 25 lipca 2002 roku – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153, poz. 1259) oraz zniesiono ośrodki zamiejscowe Naczelnego Sądu Administracyjnego.
Stosownie do art. 97 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 roku Przepisy wprowadzające ustawę – Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, sprawy, w których skargi zostały wniesione do Naczelnego Sądu Administracyjnego przed dniem 1 stycznia 2004 roku i postępowanie nie zostało zakończone, podlegają rozpoznaniu przez właściwe wojewódzkie sądy administracyjne na podstawie ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270). Na podstawie § 1 pkt 4 rozporządzenia Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 25 kwietnia 2003 roku w sprawie utworzenia wojewódzkich sądów administracyjnych oraz ustalenia ich siedzib i obszarów właściwości (Dz. U. nr 72, poz. 652), dla obszaru województwa śląskiego utworzony został Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach.
Przepis art. 60 powołanej wyżej ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi stanowi, iż skarżący może cofnąć skargę. Cofnięcie skargi wiąże sąd. Jednakże sąd uzna cofnięcie skargi za niedopuszczalne, jeżeli zmierza ono do obejścia prawa lub spowodowałoby utrzymanie w mocy aktu lub czynności dotkniętych wadą nieważności.
Z kolei zgodnie z art. 161 § 1 pkt 1 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi Sąd wydaje postanowienie o umorzeniu postępowania, jeżeli skarżący cofnął skargę.
W rozpatrywanej sprawie Sąd nie dostrzega okoliczności, z punktu widzenia których cofnięcie skargi przez stronę skarżącą stałoby się niedopuszczalne.
Kierując się wymienionymi okolicznościami faktycznymi i prawnymi Sąd, działając na podstawie powołanych wyżej przepisów, orzekł jak w sentencji postanowienia.