Uzasadnienie
Pismem z 23 maja 2000 r. Maria K. zwróciła się do Urzędu Miasta R. o "zwolnienie mnie z płacenia podatku od gruntu rolniczego o pow. 5.700 m2 i 872 m2." W jego uzasadnieniu napisała, że grunt ten od wielu lat nie nadaje się do żadnych upraw, a spowodowały to rosnące wzdłuż drogi topole.
W odpowiedzi na ten wniosek Prezydent Miasta R. wydał decyzję z 13 czerwca 2000 r. (...), którą nie wyraził zgody na zaniechanie poboru części podatku od nieruchomości wnioskodawczyni.
W jej uzasadnieniu napisał, iż z mocy art. 2 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych /Dz.U. nr 9 poz. 31/ na Marii K. ciąży obowiązek podatkowy w podatku od nieruchomości w związku z posiadaniem budynków oraz gruntów o powierzchni 6.740 m2. W trakcie wizji lokalnej ustalono, iż grunt ten stanowi użytek zielony, który można użytkować rolniczo i dlatego brak jest podstaw do udzielenia ulgi, o jaką wniosła Maria K. Jako podstawę prawną swej decyzji Prezydent R. wskazał jeszcze art. 13 par. 1 pkt 1, art. 22 par. 2 pkt 1 lit "b" oraz art. 207 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa /Dz.U. nr 137 poz. 926 ze zm./
W odwołaniu od tej decyzji Maria K. stwierdziła, że jej grunt w znacznej części nie nadaje się do żadnego użytkowania, za co nie ponosi winy, gdyż stan taki jest skutkiem posadzenia w sąsiednim pasie drogowym topól, których nie zgodzono się wyciąć.
Odwołanie to nie zostało uwzględnione. Zaskarżoną tu decyzją Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. utrzymało w mocy decyzję organu I instancji.
Organ odwoławczy stwierdził, że stosownie do postanowień art. 22 par. 2 pkt 1 lit. "b" Ordynacji podatkowej organ podatkowy na wniosek podatnika może zaniechać poboru w całości lub w części podatku, gdy jego pobranie zagraża ważnym interesom podatnika, a zwłaszcza jego egzystencji. Jest to decyzja uznaniowa, którą właściwy organ podejmuje po rozważeniu, czy wzgląd na ważny interes podatnika lub interes publiczny daje podstawy do zrezygnowania z poboru podatku. W niniejszej sprawie ocena taka została dokonana w ramach przysługującego organowi I instancji uznania administracyjnego. Organ ten ustalił, że grunt skarżącej stanowi aktualnie użytek zielony, który powstał samoistnie przez rosnące w pobliżu drzewa, które uniemożliwiają jego orkę. W rozumieniu rolniczym użytek zielony jest jednak gruntem, który może być użytkowany, a argumenty podniesione przez skarżącą nie stanowią w świetle powołanego przepisu podstawy do zaniechania poboru podatku.
Kolegium dodało, iż podatek od nieruchomości jest podatkiem majątkowym, należnym z tytułu samego posiadania określonej nieruchomości bez względu na to, czy wchodzące w jej skład działki mogą. być w jakikolwiek sposób użytkowane.
W końcowej części uzasadnienia decyzji SKO podniosło, iż w świetle art. 233 par. 3 ustawy Ordynacja podatkowa w sprawach należących do właściwości organów samorządu terytorialnego organ odwoławczy uprawniony jest do wydania decyzji uchylającej i rozstrzygającej sprawę co do istoty jedynie w przypadku, gdy przepisy prawa nie pozostawiają sposobu jej rozstrzygnięcia uznaniu organu samorządowego W rozpatrywanej sprawie decyzja Prezydenta Miasta R. jest decyzja o charakterze uznaniowym, należącą do jego wyłącznej właściwości.
Skargę na tę decyzję wniosła do NSA Maria K. Napisała w niej, że jak dotąd orzekające w sprawie organy niedostatecznie uwzględniły fakt, iż jej działka utraciła charakter gruntu rolnego z powodu drzew rosnących na terenie miasta. Jej intencją w tej sytuacji jest doprowadzenie tego gruntu do stanu używalności jako gruntu rolnego.
Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o oddalenie skargi i podtrzymało swe stanowisko w sprawie.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zgodnie z art. 21 ustawy z dnia 11 maja 1995 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym /Dz.U. nr 74 poz. 368 ze zm./ "Sąd sprawuje w zakresie swojej właściwości kontrolę pod. względem zgodności z prawem, jeżeli ustawa nie stanowi inaczej". Tylko zatem stwierdzenie, że zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem prawa może skutkować jej uchyleniem przez Sąd. Oceniając pod tym kątem zaskarżoną decyzję Sąd stwierdza, że nie narusza ona prawa.
We wniosku z 23 maja 2000 r. Maria K. zawarła żądanie zwolnienia z obowiązku płacenia podatku od nieruchomości. Żądanie to musiało być rozstrzygnięte przez organ, do którego zostało skierowane poprzez wydanie decyzji na podstawie obowiązującego przepisu prawa, a jest nim art. 22 par. 2 pkt 1 lit. "b" ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa /Dz.U. nr 137 poz. 926/. Zgodnie z nim "Organ podatkowy, na wniosek podatnika, (...) może zaniechać w całości lub w części poboru podatku, gdy pobranie podatku zagraża ważnym interesom podatnika, a w szczególności jego egzystencji." Jak zatem widać przepis ten wskazuje na przesłanki dla wydania decyzji o zaniechaniu poboru podatku i są to z gruntu inne okoliczności, niż te, na które wskazuje skarżąca. W myśl tego przepisu pobór podatku musi zagrażać ważnym interesom podatnika, a w szczególności jego egzystencji. Skarżąca nie wskazuje na takie okoliczności, nie twierdzi, że pobór podatku może zagrażać jej interesom i to w stopniu odpowiadającym zagrożeniu dla egzystencji Jeśli intencją Marii K., a na to wskazuje treść skargi, jest zmuszenie Miasta do przywrócenia jej gruntom charakteru gruntów ornych to stwierdzić trzeba, że nie jest to żądanie, które może być spełnione w postępowaniu podatkowym, a takie zostało wszczęte przez skarżącą wnioskiem z 23 maja 2000 r. Innymi słowy skarżąca wybrała niewłaściwą drogę do realizacji tego celu, a niewłaściwą dlatego, że nie mogła do niego doprowadzić.
Słusznie podniosło Samorządowe Kolegium Odwoławcze, że decyzja wydana na podstawie przywołanego tu przepisu ma charakter uznaniowy. Zgodnie z nim organ podatkowy może zaniechać poboru podatku. Może, a więc nie musi. Jego decyzja jest uzależniona od oceny okoliczności, na które strona powołuje się. Ocena, jakiej dokonały orzekające w sprawie organy nie świadczy o tym, że ich decyzje zostały wydane z naruszeniem prawa. Trafne jest stwierdzenie, iż podatek od nieruchomości jest podatkiem majątkowym, należnym z tytułu posiadania nieruchomości i fakt, iż nieruchomość nie może być wykorzystywana tak, jak i sobie tego życzy podatnik, nie stanowi podstawy do zaniechania poboru podatku.
Kwestia jego wysokości, stosowania stawki właściwej dla rodzaju gruntów, nie może być rozstrzygana w niniejszym postępowaniu, które dotyczy zaniechania poboru podatku. Jeżeli skarżąca uważa, że organ I instancji zastosował stawkę niewłaściwą dla jej gruntów to powinna dochodzić swych praw w postępowaniu wymiarowym, w którym wydawana jest decyzja o wysokości podatku.
Mając to wszystko na uwadze Sąd oddalił skargę Marii K. w trybie art. 27 ust. 1 ustawy o NSA.