Uzasadnienie
We wniosku z dnia 12 sierpnia 2002 r. /data wpływu do Sądu/ pełnomocnik strony skarżącej wniósł o wznowienie postępowania zakończonego prawomocnym wyrokiem Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 28 września 2000 r. I SA/Ka 844/99 z przyczyn określonych w art. 403 par. 2 Kodeksu postępowania cywilnego.
W uzasadnieniu wniosku przytoczono argumentację Sądu zawartą w uzasadnieniu przedmiotowego wyroku dotyczącą wykładni przepisu art. 17 ust. 1 pkt 4 lit. "o" ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych (...). Wyjaśniono, że strona skarżąca, kwestionując wykładnię tego przepisu prezentowaną w przedmiotowym wyroku, złożyła w dniu 16.04.2001 r. podanie do Rzecznika Praw Obywatelskich o wniesienie rewizji nadzwyczajnej do Sądu Najwyższego od wyroku NSA z dnia 28.09.2000 r. I SA/Ka 844/99. Rzecznik Praw Obywatelskich nie zgodził się z przedstawioną w podaniu argumentacją, nie stwierdzając naruszenia prawa przez Naczelny Sąd Administracyjny i nie znalazł podstaw do zakwestionowania zaskarżonego wyroku rewizją nadzwyczajną.
W dalszej części wniosku podniesiono, że pod koniec maja 2002 r. pełnomocnik skarżącego powziął wiadomość o uchwale Sądu Najwyższego poruszającego kwestię zwolnienia dochodów z opodatkowania w świetle ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych. W dniu 24.05.2002 r. pełnomocnik skarżącego złożył wniosek o wydanie uchwały SN z dnia 13 marca 2002 r. III ZP 21/01 i otrzymał przedmiotową uchwałę 24.06.2002 r. Stwierdzono, że przedmiotowa uchwała, odmiennie od poglądów zaprezentowanych w wyroku z dnia 28.09.2000 r. I SA/Ka 844/99 /jak również w innych wyrokach NSA i SN/ interpretowała kwestię zwolnienia w świetle art. 17 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych. Wyrażono pogląd, że skoro Sąd Najwyższy zmienił swój pogląd w sprawie, w której wcześniejsza jego interpretacja była podstawą orzekania przez NSA, to zmianę tą należy uznać jako dającą podstawę do wznowienia postępowania w świetle art. 403 par. 2 Kpc.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
W sprawie zakończonej prawomocnym orzeczeniem Naczelnego Sądu Administracyjnego może być wznowione postępowanie na wniosek uczestnika postępowania lub z urzędu na podstawie art. 58 ustawy z dnia 11 maja 1995 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym /Dz.U. nr 74 poz. 368 ze zm./. Pod pojęciem orzeczenia należy rozumieć wyroki i postanowienia stosownie do art. 54 ust. 1 w związku z art. 53 ustawy o NSA /por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 10 marca 1997 r., II SA/Wr 247/97 - nie publ./.
Instytucja wznowienia postępowania sądowego polega na ponownym rozpoznaniu sprawy zakończonej prawomocnym orzeczeniem co do istoty sprawy, jeżeli występują oznaczone w ustawie przyczyny. Kodeks postępowania cywilnego /mający odpowiednie zastosowanie w związku z odesłaniem zawartym w art. 59 ustawy z dnia 11 maja 1995 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym/ dopuszcza wznowienie postępowania z dwóch przyczyn, a mianowicie z przyczyn nieważności wymienionych w art. 401 Kpc oraz właściwych przyczyn restytucyjnych z art. 403 Kpc. Wznowienie postępowania jest dopuszczalne tylko z wymienionych wyczerpująco w kodeksie przyczyn wznowienia. Nie może więc być ono oparte na żadnej innej przyczynie /por. W. Siedlecki: Postępowanie cywilne. Zarys wykładu, Warszawa 1987, str. 370/.
Po wpłynięciu do Sądu wniosek o wznowienie postępowania podlega badaniu z punktu widzenia zachowania wymagań formalnych, a następnie, jeżeli odpowiada on warunkom formalnym, podlega badaniu wstępnemu przewidzianemu w art. 410 Kpc. W szczególności konieczne jest zbadanie, czy wniosek został wniesiony w terminie i czy opiera się na ustawowej podstawie wznowienia. Przy badaniu podstawy wznowienia Sąd ogranicza się do ustalenia, czy podstawa przytoczona we wniosku odpowiada którejkolwiek z podstaw wymienionych w art. 401 i art. 403 Kpc. Przez okoliczności stwierdzające zachowanie terminu należy rozumieć okoliczności wskazujące, kiedy uczestnik postępowania dowiedział się o podstawie wznowienia bądź o orzeczeniu /art. 407 Kpc/. W razie stwierdzenia, że wniosek o wznowienie jest niedopuszczalny ze względu na nieprzytoczenie ustawowej podstawy wznowienia lub niezachowanie terminu, Sąd skargę odrzuca na podstawie art. 410 par. 1 Kpc.
Odnosząc powyższe rozważania do rozpatrywanej sprawy należy zauważyć, że uchwały Sądu Najwyższego wiążą sądy niższej instancji jedynie w danej sprawie. W innych sprawach, choćby podobnych czy zgoła identycznych, są natomiast pomocne przy rozstrzyganiu i powoływane jedynie ze względu na poziom prezentowanej w nich argumentacji. Wykładnia Sądu Najwyższego nie ma więc charakteru "powszechnie obowiązującej wykładni ustaw", dokonywanej do niedawna przez Trybunał Konstytucyjny, przy czym instytucji tej nie przewiduje już obowiązujący dziś system prawny. Poglądy prawne Sądu Najwyższego nie są zatem okolicznościami faktycznymi ani środkami dowodowymi, o których mowa w art. 403 par. 2 Kpc. W konsekwencji należy stwierdzić, że jakkolwiek wnioskodawca formalnie powołał ustawową podstawę wznowienia, to jednak w rzeczywistości podstawa ta - także w świetle samego uzasadnienia skargi - nie występuje.
Z przytoczonych wyżej względów skargę odrzucono na podstawie art. 410 par. 1 Kpc w związku z art. 59 ustawy z dnia 11 maja 1995 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym /Dz.U. nr 74 poz. 368 ze zm./.