Prosto w prawo Skróty klawiszowe⌘KCtrl KPrzejdź do przepisu, ustawy albo sygnatury/Pole pytania albo wyszukiwania na stronie← →Poprzedni i następny artykuł albo strona listyCKopiuj przypis; z zaznaczonym tekstem cytat z przypisemLKopiuj linkFUkryj albo pokaż spis treści ustawyEscZamknij panel, menu albo okno?Lista skrótów Dla profesjonalistyPro
Spis treści i wyszukiwarka

Wyrok NSA oz. w Katowicachz 4 lutego 1997 r., sygn. akt I SA/Ka 2157/96

prawomocnyRozstrzygnięcie: za stronąTekst u wydawcy: CBOSA

Teza

Konkretyzowanie treści art. 14 ust. 1 pkt 39 ustawy z dnia 28 grudnia 1989 r. - Prawo celne /t.j. Dz.U. 1994 nr 71 poz. 312 ze zm./, a w szczególności użytego w nim pojęcia "środki trwałe" powinno następować w aktach indywidualnego stosowania prawa.

Oznacza to, że w każdej sprawie organy celne muszą dokonać ustaleń faktycznych, w oparciu o które możliwe będzie przyjęcie, czy konkretny towar, zgłoszony do odprawy celnej, jako przedmiot aportu rzeczowego /wkładu niepieniężnego/, może być uznany za środek trwały.

Sentencja

  1. uchyla zaskarżoną decyzję w przedmiocie wymiaru cła.

Uzasadnienie

(...) W zwolnieniu celnym opartym na art. 14 ust. 1 pkt 39 prawa celnego chodzi o środki trwałe przeznaczone do prowadzenia działalności w podobnym sensie jak maszyny, urządzenia czy wyposażenie.

Podniesiony w decyzji odwoławczej, jako dodatkowy, argument nieujęcia aportu rzeczowego w rejestrze handlowym. nie może być uznany za uzasadnienie odmowy zastosowania zwolnienia celnego, skoro wymóg taki nie wynika z przepisu art. 14 ust. 1 pkt 39 ustawy z dnia 28 grudnia 1989 r. - Prawo celne /t.j. Dz.U. 1994 nr 71 poz. 312 ze zm./, który mówi jedynie a wykazaniu, że towar stanowi wkład niepieniężny podmiotu zagranicznego do spółki.

W rozpatrywanej sprawie organy celne nie przeprowadziły dokładnych ustaleń, co da charakteru sprowadzonych przez skarżącą spółkę towarów, nie ustosunkowały się nawet do argumentów przedstawionych przez stronę w toku postępowania administracyjnego. Było to wynikiem ograniczenia się do prostego porównania każdego sprowadzonego towaru z definicją środka trwałego, zawartą w rozporządzeniu Ministra Finansów z dnia 27 marca 1992 r. w sprawie składników majątkowych uznawanych za środki trwałe oraz wartości niematerialnych i prawnych, zasad i stawek amortyzacji i terminów aktualizacji wyceny środków trwałych /t.j. Dz.U. 1994 nr 104 poz. 508/. Tymczasem w świetle przedstawionych wywodów prawidłowe zakwalifikowanie towarów do środków trwałych w rozumieniu art. 14 ust. 1 pkt 39 prawa celnego wymagać będzie uzupełnienia materiału dowodowego, w szczególności o rozważenie czy i na ile poszczególne towary stanowią niezbędny składnik całego systemu telewizji kablowej, czy zatem stanowią wyposażenie /urządzenie/ służące prowadzeniu przez skarżącą działalności gospodarczej.

Jednostkowa wartość poszczególnych towarów nie może mieć przy tym rozstrzygającego znaczenia, skoro istota środków trwałych jest ich przeznaczenie i sposób używania /służą wykonaniu produkcji, świadczeniu usług, itp./, a nie są jej przedmiotem jak materiały, surowce, czy półfabrykaty.

W związku z tym, że zaskarżona decyzja oparta została na wadliwej, bo zawężającej wykładni art. 14 ust. 1 pkt 39 prawa celnego, a ponadto materiał dowodowy nie wskazywał na wszechstronne wyjaśnienie okoliczności faktycznych sprawy, Sąd uznał, że nastąpiło naruszenie prawa materialnego oraz procesowego w stopniu mający istotny wpływ na wynik sprawy.

Z tych powodów Sąd orzekł o uchyleniu zaskarżonej decyzji (...).

Treść dosłownie; przetworzyliśmy: podział na sekcje, układ według wzoru orzeczenia (metryka, punkty sentencji, nagłówki ze zdań sądu), linki do przepisów, wyróżnienia i zakrycie numerów PESEL, dowodów, paszportów i rachunków, których anonimizacja u wydawcy nie objęła.