Uzasadnienie
Zaskarżoną decyzją Dyrektor Izby Skarbowej w K., po rozpatrzeniu odwołania wniesionego przez "A" Sp. z o.o. w D., utrzymał w mocy decyzję Urzędu Skarbowego w D. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie ustalenia dodatkowego zobowiązania podatkowego w podatku od towarów i usług za luty 2001 r. w wysokości 19.201 zł. W podstawie prawnej rozstrzygnięcia powołał art. 233 § 1 pkt 1 oraz art. 13 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (Dz. U. Nr 137, poz. 926 ze zm.) oraz art. 27 ust. 6 ustawy z dnia 8 stycznia 1993 r. o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym (Dz. U. Nr 11, poz. 50 ze zm.).
Przedstawiając stan faktyczny podał, iż w wyniku kontroli zakwestionowano prawidłowość rozliczenia za luty 2001 r., co znalazło wyraz w decyzji określającej prawidłową kwotę zwrotu różnicy podatku w wysokości 209.483 zł. Powyższe odpowiada dyspozycji art. 27 ust. 6 ustawy o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym, a zatem organ podatkowy pierwszej instancji ustalił kwotę dodatkowego zobowiązania podatkowego.
W odwołaniu skarżąca Spółka wniosła o uchylenie decyzji, akcentując fakt pominięcia w rozliczeniu za luty 2001 r. złożonych korekt deklaracji za listopad i grudzień 2000 r. oraz styczeń 2001 r., co spowodowało błędne rozliczenie podatku za luty 2001 r. oraz ustalenie dodatkowego zobowiązania podatkowego od rzekomo zawyżonego zwrotu różnicy podatku.
Dyrektor Izby Skarbowej nie uznał argumentów odwołania i zaskarżoną decyzją utrzymał w mocy rozstrzygnięcie organu pierwszej instancji, akcentując, że decyzja określająca niższą od zadeklarowanej kwotę zwrotu różnicy podatku została utrzymana w mocy w postępowaniu odwoławczym, a zatem za równie zasadną należy uznać decyzję ustalającą dodatkowe zobowiązanie podatkowe.
W skardze do Naczelnego Sądu Administracyjnego pełnomocnik skarżącej Spółki wniósł o uchylenie decyzji organu odwoławczego oraz zasądzenie kosztów postępowania, zarzucając naruszenie art. 27 ust. 6 ustawy o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym, poprzez niewłaściwe zastosowanie. W uzasadnieniu wskazał, że w sprawie doszło do niewłaściwego określenia kwoty zwrotu różnicy podatku za luty 2001 r., a tym samym do bezpodstawnego ustalenia kwoty dodatkowego zobowiązania podatkowego.
W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o oddalenie skargi i podtrzymał stanowisko zaprezentowane w zaskarżonej decyzji.
Na rozprawie pełnomocnicy stron postępowania wnosili i wywodzili jak w skardze oraz w odpowiedzi na skargę.
Wojewódzki Sąd Administracyjny po rozpoznaniu sprawy wywiódł, co następuje:
Skarga jest uzasadniona, w związku z czym zaskarżoną decyzję należało uchylić.
Przystępując do oceny zgodności z prawem przedmiotowego rozstrzygnięcia w pierwszej kolejności wyjaśnić należy, iż mimo, że skarga została wniesiona pod rządami ustawy z dnia 11 maja 1995 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym (Dz. U. nr 74, poz. 368 ze zm.), to jednak należało ją rozpoznać w oparciu o przepisy ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270). Konsekwencja taka wynika z przepisu art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Przepisy wprowadzające ustawę – Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1271), który stanowi, że "sprawy, w których skargi zostały wniesione do Naczelnego Sądu Administracyjnego przed dniem 1 stycznia 2004 r. i postępowanie nie zostało zakończone, podlegają rozpoznaniu przez właściwe wojewódzkie sądy administracyjne na podstawie przepisów ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi".
Przechodząc do meritum sprawy wyjaśnić trzeba, iż wyrokiem z dnia 6 października 2004 r. sygn. akt I SA/Ka 2183/03 Sąd uchylił decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...] r. nr [...] wydaną w przedmiocie określenia zwrotu różnicy podatku od towarów i usług za luty 2001 r. w kwocie niższej od zadeklarowanej. Tym samym przestała istnieć przesłanka umożliwiająca zastosowanie w sprawie normy art. 27 ust. 6 ustawy z dnia 8 stycznia 1993 r. o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym (Dz. U. Nr 11, poz. 50 ze zm.). W tym stanie rzeczy ustalenie dodatkowego zobowiązania podatkowego za luty 2001 r. uznać należy za bezpodstawne.
Uwzględniając zatem całokształt okoliczności sprawy Sąd – działając na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a, art. 152 oraz art. 200 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi w związku z art. 97 § 1 powołanej wyżej ustawy – Przepisy wprowadzające ustawę – Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – skargę uwzględnił i zaskarżoną decyzję uchylił, orzekając zarazem, że decyzja ta nie może być wykonana, jak i obciążył Dyrektora Izby Skarbowej kosztami postępowania w sprawie.