Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia [...] r. (nr [...]) Dyrektor Izby Skarbowej w K. utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie Naczelnika Urzędu Skarbowego w S. z dnia [...] r. (nr [...]) odmawiające W. G. wyłączenia spod egzekucji samochodu marki [...] nr rej. [...]. Z zebranego w sprawie materiału wynika, iż w toku egzekucji prowadzonej wobec G. K. poborca skarbowy dokonał zajęcia m.in. w/w samochodu. Z wnioskiem o wyłączenie przedmiotowego samochodu spod egzekucji wystąpiła W. g., argumentując, że wcześniej go kupiła. Ze skargi złożonej na rozstrzygnięcie organu podatkowego (omyłkowo wskazano Urząd Skarbowy w S.) wynika, iż nie zgadza się zgadza się z rozstrzygnięciem i domaga się wydania samochodu, który – jak twierdzi – jest jej własnością.
W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Skarbowej wniósł o jej odrzucenie, podkreślając przede wszystkim, iż na postanowienie w sprawie odmowy wyłączenia spod egzekucji rzeczy lub prawa majątkowego nie przysługuje skarga do Naczelnego Sądu Administracyjnego. Wskazano nadto, iż zaskarżone postanowienie zostało stronie doręczone w dniu [...] r.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skarga została przez stronę nadana do Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie w dniu [...] roku (data stempla pocztowego), kiedy obowiązywała ustawa z dnia 11 maja 1995 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym (Dz. U. nr 74, poz. 368 ze zm.).
Należy jednak zauważyć, że cytowana wyżej ustawa straciła moc z dniem 1 stycznia 2004 roku, na podstawie art. 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Przepisy wprowadzające ustawę – Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. nr 153, poz. 1271 ze zm. w Dz.U. z 2002 roku, nr 240, poz. 2052). W myśl art. 85 ostatnio cytowanej ustawy, z dniem 1 stycznia 2004 roku utworzono w Warszawie i w miejscowościach, w których miały siedziby ośrodki zamiejscowe Naczelnego Sądu Administracyjnego, wojewódzkie sądy administracyjne na podstawie ustawy z dnia 25 lipca 2002 roku – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. nr 153, poz. 1259) oraz zniesiono ośrodki zamiejscowe Naczelnego Sądu Administracyjnego.
Stosownie do art. 97 § 1 ustawy 30 sierpnia 2002 roku Przepisy wprowadzające ustawę – Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, sprawy, w których skargi zostały wniesione do Naczelnego Sądu Administracyjnego przed dniem 1 stycznia 2004 roku i postępowanie nie zostało zakończone, podlegają rozpoznaniu przez właściwe wojewódzkie sądy administracyjne na podstawie ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. nr 153, poz. 1270). Na podstawie § 1 pkt 4 rozporządzenia Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 25 kwietnia 2003 roku w sprawie utworzenia wojewódzkich sądów administracyjnych oraz ustalenia ich siedzib i obszarów właściwości (Dz.U. nr 72, poz. 652), dla obszaru Województwa Śląskiego utworzony został Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach.
Sąd administracyjny sprawuje kontrolę aktów i czynności z zakresu administracji publicznej na zasadzie zgodności z prawem. Kontrola ta nie obejmuje jednak pełnego zakresu rozstrzygnięć administracyjnych, jakie w praktyce mogą zaistnieć. W szczególności wyłączenie kognicji sądu administracyjnego dla określonej kategorii spraw lub orzeczeń może wynikać z regulacji ustawowej Przykładem tego jest art. 40 § 2 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz. U. z 2002 r. nr 110, poz. 968 ze zm.), który jednoznacznie wyklucza możliwość wnoszenia skarg do sądu administracyjnego na postanowienia o wyłączeniu spod egzekucji.
W ocenie Sądu, na tle aktualnego stanu prawnego, należy zatem postawić tezę, że na ostateczne postanowienie organu odwoławczego w przedmiocie odmowy wyłączenia spod egzekucji administracyjnej zajętej rzeczy – osobie trzeciej przysługuje jedynie uprawnienie do wystąpienia z powództwem przeciwegzekucyjnym do sądu powszechnego w trybie określonych w art. 842 kodeksu postępowania cywilnego.
W literaturze przyjęto (por. P Przybysz: Postępowanie administracyjne w administracji. Komentarz, Warszawa 2003, s. 147), powołując się na art. 842 k.p.c., że przesłanką dopuszczalności wystąpienia do sądu z pozwem o zwolnienie spod egzekucji nie jest wyczerpanie drogi administracyjnej, a jedynie odmowa organu administracji zwolnienia danej rzeczy spod egzekucji. Wnoszącemu o zwolnienie rzeczy przysługuje zatem prawo do wniesienia pozwu do sądu powszechnego bez wyczerpania drogi administracyjnej.
W sumie zatem, mając na uwadze podniesione wyżej okoliczności, Wojewódzki Sąd Administracyjny, działając na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji postanowienia.