Uzasadnienie
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje.
Skarga nie zasługuje na uwzględnienie, albowiem wbrew jej wywodom zaskarżona decyzja jest zgodna z prawem.
Materialnoprawną podstawę rozstrzygnięcia stanowił przepis art. 23 ust. 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych /Dz.U. nr 80 poz. 350/, wedle którego nie uważa się za koszty uzyskania przychodów m.in. wydatków na nabycie lub wytworzenie we własnym zakresie "(...) środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych, jeżeli środki te i wartości podlegają odpisom amortyzacyjnym". W tym przypadku - stosownie do treści art. 22 ust. 3 pkt 1 cytowanej ustawy - kosztami uzyskania przychodów są odpisy z tytułu zużycia środków trwałych oraz wartości niematerialnych /odpisy amortyzacyjne/.
Pojęcie środka trwałego określało w 1992 r. /tego bowiem roku podatkowego dotyczy zaskarżona decyzja/ rozporządzenie Ministra Finansów z dnia 27 marca 1992 r. w sprawie składników majątkowych uznawanych za środki trwałe oraz wartości niematerialne i prawne, zasad i stawek ich amortyzacji oraz trybu i terminów aktualizacji wyceny środków trwałych /Dz.U. nr 30 poz. 130/. Zgodnie z par. 2 ust. 1 tegoż rozporządzenia za środki trwałe uznawało się poszczególne przedmioty majątkowe - kompletne i zdatne do użytku, w momencie przyjęcia do użytkowania (...) przeznaczone do wykorzystania na własne potrzeby jednostki, których cena zakupu lub koszt wytworzenia, a w razie nabycia w drodze darowizny ich wartość rynkowa była wyższa niż 500 zł /po denominacji/, jeśli okres ich użytkowania przekraczał rok. Jeśli dane przedmioty spełniały warunki określone dla środków trwałych, to - zgodnie z przytoczonymi na wstępie przepisami - nie można było uznawać wydatków poniesionych na ich nabycie do kosztów uzyskania przychodów, a kosztem takim były wyłącznie odpisy amortyzacyjne.
Wbrew wywodom skargi nie można skutecznie zarzucić organom podatkowym błędu w ustaleniach faktycznych polegającym na przyjęciu, iż zakupiony przez skarżącego sprzęt do nurkowania tj. sprężarka, silnik elektryczny, komplet filtrów powietrza, aparat do nurkowania, głębokościomierz, pas nurkowy, ciężarki ołowiowe, skafandry i zawory nadmiarowe do skafandrów, aparat do nurkowania oraz maski płetwotwarzowe nie były "kompletnym i zdatnym do użytku w momencie przyjęcia urządzeniem". Trzeba bowiem podkreślić, iż poszczególne urządzenia mogłyby być wydzielone w osobny obiekt, jeżeli spełniałyby warunek "kompletności, zdatności do samodzielnego wykorzystania". Tymczasem np. kwestionowane przez skarżącego zawory nie są takim samodzielnym elementem, skoro są instalowane jako "dodatkowa część skafandra przy pracach poniżej 15 głębokości" lub są wykorzystywane "do windy wodnej". Podobnie ma się rzecz jeśli chodzi o sprężarkę, która - w przypadku skarżącego jest wykorzystywana do ładowania aparatów nurkowych, oraz pas nurkowy wraz z ciężarkami, które służą do "obciążania ciała płetwonurka celem swobodnego poruszania się w wodzie". "Środki bezpieczeństwa pracy", tj. skafandry wraz z aparatem do nurkowania, filtry powietrza, maski płetwotwarzowe, węże gumowe były w istocie - ze względu na specyfikę prowadzonej działalności gospodarczej /prace podwodne/ - środkami pracy i przy spełnieniu warunków określonych w powołanym rozporządzeniu należy je kwalifikować jako środki trwałe, a zatem kosztem uzyskania przychodów mogą być tylko odpisy amortyzacyjne.
Nie można było uznać za trafny pogląd skarżącego, iż to do niego - jako użytkownika - należało określenie okresu użytkowania urządzeń tj. iż był on krótszy niż rok. O tym bowiem decydują obiektywne cechy danego urządzenia i Klasyfikacja Rodzajowa Środków Trwałych, a nie "przewidywania podatnika". Również i dla nowo wprowadzonych do użytkowania "używanych środków trwałych, o przewidywanym okresie krótszym od okresu przyjętego za podstawę stawki amortyzacyjnej" kosztem uzyskania przychodów są odpisy amortyzacyjne /par. 8 ust. 3 rozporządzenia/ a nie wydatki na ich nabycie. Podobnie chybionym był argument odnoszący się do możliwości uszkodzenia skafandrów w trakcie wykonywania prac podwodnych. O kwalifikacji danego urządzenia do środków trwałych decyduje bowiem moment przyjęcia go do użytkowania tj. by wówczas był "zdatny do użytkowania".
Co się zaś tyczy podwyższonych stawek amortyzacyjnych /par. 8 ust. 2 rozporządzenia/ to trzeba podkreślić, iż podatnik nie dysponuje w tym zakresie pełną swobodą. Kosztem podatkowym są wyłącznie odpisy amortyzacyjne dokonywane według zasad określonych w przepisach podatkowych bądź ich aktach wykonawczych.
Jeśli chodzi o sygnalizowane przez skarżącego współczynniki podwyższające stawki amortyzacyjne, to są one limitowane i mogą być stosowane do amortyzacji wybranych środków trwałych, według zasad przyjętych w par. 8 ust. 2 i na warunkach określonych w objaśnieniach do wykazu stawek amortyzacyjnych. Pkt 2 cytowanego przepisu przewiduje możliwość podwyższenia stawek amortyzacyjnych przy zastosowaniu współczynników nie wyższych niż 1,4 jedynie dla "maszyn i urządzeń użytkowanych bardziej intensywnie w stosunku do warunków przeciętnych". W rozpoznawanej sprawie - przy braku danych do przyjęcia, iż sprzęt do nurkowania był użytkowany w takich warunkach - przepis ten nie mógł mieć jednak zastosowania.
Reasumując powyższe rozważania Naczelny Sąd Administracyjny podzielił argumentację organu odwoławczego zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji i na mocy art. 27 ust. 1 ustawy z dnia 11 maja 1995 roku o Naczelnym Sądzie Administracyjnym /Dz.U. nr 74 poz. 368 ze zm./ orzekł o oddaleniu skargi.