Uzasadnienie
Dnia [...] r. M. K. prowadząca działalność gospodarczą pod firmą "A" w B. wniosła do Naczelnego Sądu Administracyjnego skargę.
W związku z jej treścią zarządzeniem z dnia 10.12.2003 r., doręczonym dnia 12.12.2003 r. wezwano ją o podanie czy w sprawie organ odwoławczy wydał jakikolwiek akt administracyjny (decyzję, postanowienie, inny akt), który w rozumieniu art. 16 ust. 1 ustawy z 11.05.1995 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym (Dz. U. nr 74, poz. 368 z późn. zm.) mógłby być przedmiotem skargi do sądu administracyjnego.
W wykonaniu tego zarządzenia skarżąca w piśmie procesowym z dnia 18.12.2003 r., nadanym listem poleconym dnia 19.12.2003 r., wyjaśniła, że jeszcze nie dostała ostatecznej "odpowiedzi", na jej wniosek z dnia 31.10.2003 r. o "unieważnienie w całości decyzji z dnia [...] r., nr [...].
Równocześnie w piśmie tym wniosła o zawieszenie postępowania do czasu podjęcia "ostatecznej decyzji Izby Skarbowej".
Do pisma załączyła także kopie opisanego wyżej wniosku wraz z dowodem nadania listem poleconym.
W tym stanie rzeczy Wojewódzki Sąd Administracyjny stwierdził, co następuje
W niniejszej sprawie skarga wniesiona została pod rządami ustawy z dnia 11.05.1995 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym (Dz. U. nr 74, poz. 368 z późn. zm.). Ponieważ jednak do dnia 01.01.2004 r., sprawa załatwiona nie została oceniać należy ją w świetle przepisów ustawy z 30.08.2002 r. prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270). Konsekwencja taka wynika bowiem z przepisu art. 97 § 1 ustawy z 30.08.2002 r. przepisy wprowadzające ustawę – prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę – prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1271 z późn. zm.), który stanowi, że "sprawy, w których skargi zostały wniesione do Naczelnego Sądu Administracyjnego przed dniem 1 stycznia 2004 r. i postępowanie nie zostało zakończone, podlegają rozpoznaniu przez właściwe wojewódzkie sądy administracyjne na podstawie przepisów ustawy – prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi".
Dokonując zatem tej oceny zauważyć na wstępie należy, że zgodnie z przepisami art. 3 § 2 (dawniej art. 16 ust. 1 ustawy o Naczelnym Sądzie Administracyjnym) w zw. z art. 52 (dawniej art. 34 ustawy o NSA) cyt. wyżej ustawy prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi przedmiotem skargi stanowić może wyłącznie taki akt administracyjny (m.in. decyzja, postanowienie, t. p.), na który stronie w postępowaniu administracyjnym, a zatem i podatkowym, nie przysługuje zwyczajny środek zaskarżenia względnie tryb szczególny przewidziany w tym przepisie (vide: § 3 i 4 art. 52).
Innymi słowy na użytek niniejszej sprawy stwierdzić można na użytek okoliczności niniejszej sprawy, iż skarga przysługiwać będzie dopiero po wydaniu – w następstwie wniesienia przysługujących stronie środków prawnych, a więc po uprzednim wniesieniu środka odwoławczego – ostatecznej decyzji w postępowaniu podatkowym. Decyzji takiej nie wydano, Ba w ogóle jej wniosek z dnia 31.10.2003 r. rozstrzygnięty nie został.
Stąd też przedmiotową skargę uznać należało za niedopuszczalną w rezultacie czego podlega ona odrzuceniu na mocy art. 58 § 1 pkt 6 cyt. wyżej ustawy prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi w zw. z art. 97 § 1 ustawy przepisy wprowadzające (...).
Marginalnie zauważyć należy, że żądanie zawieszenia postępowania jest w chwili obecnej pozbawione podstaw prawnych (art. 124 – 125 ustawy prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi) bowiem zawiesić można tylko postępowanie skutecznie wszczęte. Do tego zaś nie doszło.
Kierując się zatem powyższymi względami w oparciu o przytoczone przepisy prawa orzeczono jak w postanowieniu.