Uzasadnienie
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skarga H.M. nie zasługuje na uwzględnienie, gdyż zaskarżona decyzja nie narusza prawa.
Jak wynika z zaskarżonej decyzji wniosek strony skarżącej o zwrot podatku obrotowego rozpatrzono w trybie art. 175 Kpa. Jest to kwalifikacja prawidłowa. Przepis ten przewiduje tryb obrony podatnika w sytuacji, gdy obliczanie i pobór podatku następuje przez płatnika, a zatem znajduje zastosowanie w niniejszej sprawie. Zgodnie z jego treścią "jeżeli obliczenie i pobór podatku odbywa się za pośrednictwem płatnika, a podatnik kwestionuje obliczenie bądź istnienie obowiązku podatkowego, może on w terminie jednego miesiąca od dnia pobrania podatku przez płatnika wystąpić do organu podatkowego z żądaniem sprostowania obliczenia podatku bądź uznania nieistnienia obowiązku podatkowego oraz o zwrot niesłusznie pobranej kwoty".
Pierwszą zatem kwestią, jaką należy ustalić w przypadku wniosku złożonego w trybie art. 175 par. 1 Kpa, jest termin jego złożenia, gdyż po upływie określonego w tym przepisie terminu obliczenie i pobór podatku przez płatnika staje się czynnością ostateczną /tak też NSA w wyroku z dnia 15 stycznia 1993 r. SA/Wr 1141/92 - POP 1996 nr 3 poz. 79 z glosą Bogumiła Brzezińskiego str. 295/.
W rozpatrywanej tu sprawie organy podatkowe nie postawiły stronie skarżącej zarzutu wystąpienia z wnioskiem po terminie wskazanym w art. 175 par. 1 Kpa. Należy zatem domniemywać, że organy te uznały, iż strona skarżąca terminu tego dotrzymała.
Nie uwzględnienie tego wniosku wynika natomiast z jego oceny merytorycznej. Otóż organy podatkowe uznały, że płatnik obliczył i pobrał od skarżącej podatek obrotowy w wysokości zgodnej z przepisami prawa. Kwestionując obliczenie podatku przez płatnika i domagając się zwrotu jego części strona skarżąca zarzuca przyjęcie zbyt wysokiej podstawy obliczenia podatku. Zarzut ten nie jest trafny. Zgodnie z art. 4 i art. 9 ustawy z dnia 16 grudnia 1972 r. o podatku obrotowym /Dz.U. 1983 nr 43 poz. 191 ze zm./ podstawą obliczenia podatku obrotowego jest obrót. W przypadku towarów sprowadzonych lub nadsyłanych z zagranicy obrotem jest wartość celna towaru powiększona o cło. Ustawa ta, nie definiując samodzielnie powyższych pojęć ani nie określając odrębnych od Prawa celnego zasad obliczania wartości celnej i cła, odsyła w sposób ewidentny do jego przepisów. Zgodnie natomiast z art. 67 ust. 1 ustawy z dnia 28 grudnia 1989 r. - Prawo celne /Dz.U. nr 75 poz. 445 ze zm./ ustalenie cła od sprowadzonego z zagranicy towaru, co wymaga uprzedniego określenia jego wartości celnej, następuje w drodze wydania decyzji administracyjnej przez właściwy organ celny.
Nie posiadając samodzielnych kompetencji do określania cła i wartości celnej towaru organy podatkowe decyzją tą są związane.
Dopóki zatem decyzja o wymiarze należności celnych od sprowadzonego przez skarżącą piwa wydana przez właściwy organ celny nie zostanie wzruszona w sposób prawem przewidziany, dopóty nie można domagać się od organów podatkowych, by dla obliczenia podatku obrotowego wartość celną towaru i należne od niego cło ustalały w wysokości innej, niż wynika to z właściwej decyzji organów celnych.
W tym zakresie stanowisko organów podatkowych jest prawidłowe i zgodne z dotychczasową linią orzecznictwa NSA, znajdującą wyraz między innymi w wyroku z dnia 23 lipca 1991 r. III SA 441/91 - ONSA 1991 r. nr 3-4 poz. 71, w którym Sąd stwierdził, że "Gdy organ celny wydał decyzję o wymiarze cła /art. 67 ust. 1 ustawy z dnia 28 grudnia 1989 r. - Prawo celne/, przyjęta za podstawę tego cła wartość celna towaru jest wiążąca dla organu podatkowego rozpatrującego żądanie podatnika dotyczące sprostowania obliczenia podatku obrotowego dokonanego przez płatnika, to jest urząd celny". Jeśli jeszcze dodać, że płatnik w sposób prawidłowy określił stawkę podatkową, czego skarżąca nie kwestionuje, i dokonał obliczenia podatku w sposób prawidłowy pod względem rachunkowym, to stwierdzić należy, że zaskarżona decyzja odmawiająca skarżącej sprostowania obliczenia podatku obrotowego nie narusza prawa.
Orzeczenie Sądu Najwyższego z dnia 11 września 1992 r. III AZP 13/92 /OSN 1993 nr 5 poz. 72/, na które skarżąca się powołuje, a dotyczące butelek, w których dostarczane jest piwo importowane, jako przedmiotu odprawy celnej czasowej, nawet jeśli odnosi się do zagadnienia takiego samego, jak w decyzji zawartej w zgłoszeniu celnym z 15 maja 1991 r., nie powoduje samo przez się jej wzruszenia bądź wyrugowania z obrotu prawnego, a bez tego, jak już podniesiono, przyjęcie dla wymiaru podatku obrotowego innej wartości celnej towaru i innego cła nie jest możliwe.
Mając to wszystko na uwadze Sąd oddalił skargę H. M. w trybie art. 27 ust. 1 ustawy z dnia 11 maja 1995 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym.