Uzasadnienie
Zaskarżoną decyzją ostateczną Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. utrzymało w mocy decyzje Prezydenta Miasta S. z dnia 17 listopada 1997 r., którymi ustalono Alfredowi D. wysokość podatku od nieruchomości za lata 1995 - 1997. Jako podstawę prawną decyzji pierwszej instancji powołano art. 104 Kodeksu postępowania administracyjnego, ustawę z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych, ustawę z dnia 28 września 1991 r. o lasach, rozporządzenie Ministra Finansów z dnia 7 grudnia 1994 roku, 13 grudnia 1995 r. i 10 września 1996 r. oraz uchwały Rady Miejskiej w S. (...) z dnia 22 grudnia 1994 r., (...) z dnia 21 grudnia 1995 r., (...) z dnia 19 grudnia 1996 r. w sprawie stawek podatku od nieruchomości (...).
Na kwotę podatku składa się za 1995 r.: 1.040,80 zł za pomieszczenia z działalności gospodarczej o powierzchni 172,04 m2 /stawka 6,05 zł/m2/, 99,10 zł za piwnice z działalności gospodarczej o powierzchni 32,76 m2 /stawka 3,0250 zł/m2/ oraz 126,70 zł za grunty związane z działalnością gospodarczą o powierzchni 576,00 m2 /stawka 0,22 zł/m2/, za 1996 r. odpowiednio: 1.481,30 zł /stawka 8,61 zł/m2/, 140,90 zł /stawka 4,30 zł/m2/, 161,30 zł /stawka 0,28 zł/m2/, za 1997 r. odpowiednio: 1.778,90 zł /stawka 10,34 zł/m2/, 169,40 zł /stawka 10,34 zł/m2/, 195,80 zł /stawka 0,34 zł/m2/.
W uzasadnieniu decyzji organ I instancji podniósł, że wysokość podatku od nieruchomości za lata 1995-1997 ustalony został na podstawie złożonego przez podatnika w dniu 3 listopada 1997 r. zeznania podatkowego przy zastosowaniu stawek określonych za poszczególne lata w przepisach podatkowych.
W odwołaniu od tej decyzji Alfred D. podkreślił, że przy wymierzaniu podatku od nieruchomości organ pierwszej instancji zastosował niewłaściwe stawki podatkowe a ponadto niesłusznie dokonano wymiaru tego podatku za okres trzech lat.
Samorządowe Kolegium Odwoławcze nie uwzględniło powyższego odwołania i wskazało, że stosownie do art. 2 pkt 1 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych /Dz.U. nr 9 poz. 31 ze zm./ obowiązek podatkowy w podatku od nieruchomości ciąży na osobach fizycznych, które są właścicielami lub samoistnymi posiadaczami nieruchomości albo obiektów budowlanych nie złączonych trwale z gruntem. Podatek od nieruchomości zaliczany jest do grupy podatków od posiadania majątku, a stawki podatku zróżnicowane są w zależności od charakteru i sposobu wykorzystywania tego majątku. Artykuł 5 wyżej cytowanej ustawy przewiduje, że w wypadku wykorzystywania nieruchomości lub jej części do prowadzenia działalności gospodarczej stawki podatku są wyższe aniżeli w przypadkach wykorzystywania tejże nieruchomości do innych celów. Dla określenia wysokości stawek podatkowych w podatku od nieruchomości na dany rok podatkowy uprawniona jest rada gminy, która podejmuje w tej sprawie uchwałę.
Następnie organ odwoławczy podkreślił, że wymiaru należnego podatku od nieruchomości za lata 1995-1997 dokonano w oparciu o złożony przez skarżącego wykaz nieruchomości, a także o ustalenia wynikające z przeprowadzonego postępowania wyjaśniającego. Postępowanie to wykazało, że Alfred D. jest samoistnym posiadaczem warsztatu samochodowego usytuowanego na działce będącej w jego posiadaniu i użytkowaniu, będącej własnością Aleksandry B. /teściowej skarżącego/, która wyraziła zgodę na budowę warsztatu i użytkowanie wydzielonej działki gruntu o powierzchni 576 m2. Wobec powyższego, zgodnie z treścią art. 2 wyżej cytowanej ustawy o podatkach i opłatach lokalnych na Alfredzie D. ciąży obowiązek podatkowy w podatku od nieruchomości.
W końcowej części uzasadnienia organ odwoławczy podniósł, że zastosowane stawki podatku są zgodne z uchwałami Rady Miejskiej w S. w sprawie ustalenia stawek podatku od nieruchomości, podatku od posiadania psów oraz podatku od środków transportowych na lata 1995, 1996 i 1997.
W skardze do Naczelnego Sądu Administracyjnego Alfred D. powtórzył zarzuty sformułowane poprzednio w odwołaniu akcentując, że stawki podatku od nieruchomości są każdego roku podwyższane, przy czym przy ustalaniu ich wysokości nie bierze się pod uwagę dużego bezrobocia występującego na tym terenie, dużej konkurencji w działalności gospodarczej, którą prowadzi jak również faktu, że zatrudnia pracowników, szkoli uczniów nie otrzymując w zamian jakiejkolwiek pomocy z Urzędu w postaci np. ulg czy dotacji.
Odpowiadając na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie z powodów powołanych w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Sądowa kontrola decyzji administracyjnych dotyczy badania ich legalności tj. zgodności z prawem. Z tego punktu widzenia skarga Alfreda D. jest nieuzasadniona, gdyż zaskarżona decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego i poprzedzające ją decyzje organu pierwszej instancji są zgodne z prawem materialnym, zaś uchybienia proceduralne decyzji pierwszej instancji nie miały wpływu na wynik sprawy.
Dokonując oceny zgodności z prawem zaskarżonej decyzji należy w punkcie wyjścia wskazać na regulacje prawną zawartą w art. 2 ust. 1 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych /Dz.U. nr 9 poz. 31 ze zm./. Przynosi ona bowiem odpowiedź na pytanie, kogo obciąża obowiązek podatkowy w podatku od nieruchomości. W szczególności z treści ust. 1 pkt 1 tego przepisu wynika, że wspomniany obowiązek, z zastrzeżeniem ust. 2, który ze względu na ustalony w sprawie stan faktyczny można pominąć, ciąży na osobach fizycznych, osobach prawnych oraz jednostkach organizacyjnych, które są właścicielami lub samoistnymi posiadaczami nieruchomości albo obiektów budowlanych nie złączonych trwale z gruntem. Zgodnie przy tym z treścią art. 6 ust. 1 tej ustawy, obowiązek podatkowy powstaje od pierwszego dnia miesiąca następującego po miesiącu, w którym powstały okoliczności uzasadniające powstanie tego obowiązku.
Brzmienie przywołanej regulacji prawnej nie pozostawia zatem wątpliwości co do tego, że decydujące znaczenie dla bytu obowiązku podatkowego w podatku od nieruchomości ma fakt istnienia po stronie oznaczonego podmiotu jednego z tytułów prawnych do nieruchomości, wskazanych w art. 2 ust. 1 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych, w tych ramach między innymi fakt samoistnego posiadania nieruchomości.
Wszystkie dotychczas odnotowane okoliczności mają, zdaniem Sądu, zasadnicze znaczenie dla oceny zgodności z prawem zaskarżonej decyzji. Z zebranego w sprawie materiału dowodowego wynika bowiem, że jako właściciele gruntu o powierzchni 3.190 m2, zapisanego w księdze wieczystej KW 8792 figurują Stanisław B. i Aleksandra B. Decyzją Wydziału Urbanistyki i Architektury pozwolenie na budowę warsztatu mechaniki pojazdowej otrzymała Aleksandra B. Zarówno jednak z oświadczenia Aleksandry B. jak i zawiadomienia o oddaniu ww. warsztatu do użytkowania wynika, że jego budowa w całości została zrealizowana i sfinansowana przez Alfreda D. Z akt wynika również, że dla potrzeb prowadzonej działalności skarżącemu została wydzielona część gruntu o powierzchni 576 m2. Powyższe pozwala na przyjęcie, iż mimo że nie nastąpiło przeniesienie własności przedmiotowej nieruchomości to zachodzą przesłanki do uznania Alfreda D. za posiadacza samoistnego wybudowanego warsztatu rzemieślniczego oraz zajętego dla potrzeb tegoż warsztatu gruntu, a tym samym przyjęcie, że na skarżącym w myśl wyżej cytowanego art. 2 i art. 6 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych ciąży obowiązek podatkowy w podatku od nieruchomości.
Dotychczasowych konstatacji nie mogą zmienić argumenty podnoszone przez skarżącego. Jak bowiem wynika z wcześniejszych wywodów, okoliczność dotycząca rodzaju prowadzonej przez skarżącego działalności gospodarczej, zatrudniania pracowników, szkolenia uczniów, czy też konieczność przeprowadzenia remontu pozbawiona jest znaczenia z punktu widzenia ciążącego na nim obowiązku podatkowego.
Wszystkie te okoliczności mogą być natomiast podstawą do wystąpienia przez skarżącego z umotywowanym wnioskiem o zastosowanie ulg przewidzianych ustawą z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa /Dz.U. nr 137 poz. 926 ze zm./ tj. umorzenie zaległości podatkowych, zaniechanie poboru, rozłożenie na raty lub odroczenie terminu płatności podatku.
Sąd nie znalazł podstaw do zakwestionowania wysokości wymiaru podatku także w zakresie zastosowania stawek podatkowych. Uchwały Rady Miejskiej w S. z dnia 22 grudnia 1994 r., (...), z dnia 21 grudnia 1995 r., (...) oraz z dnia 19 grudnia 1996 r., (...) w sprawie ustalenia stawek podatku od nieruchomości, podatku od posiadania psów oraz podatku od środków transportowych na rok 1995, 1996, 1997 ustaliły stawki podatku od nieruchomości w wysokości nie przekraczającej górnej, dopuszczalnej stawki podatkowej, wynikającej z ustawy o podatkach i opłatach lokalnych.
Wspomniane w początkowej części wywodów uzasadnienia uchybienia proceduralne decyzji pierwszej instancji sprowadzają się do stwierdzenia przez Sąd, a niewłaściwej praktyki powoływania jako podstawy prawnej decyzji administracyjnej całych aktów prawnych zamiast konkretnych przepisów, mających zastosowanie do danej, indywidualnej sprawy administracyjnej. Wadliwość ta może utrudniać stronie zrozumienie treści decyzji i skonfrontowanie jej z treścią obowiązujących przepisów prawnych. Powinna być zatem eliminowana z praktyki orzeczniczej organów administracji. W niniejszej sprawie nieprawidłowość tę w pewnym sensie usunięto w decyzji odwoławczej, wskazując na przepisy mające do niej zastosowanie.
W ocenie Sądu, przedstawione wyżej naruszenie art. 107 par. 1 i 3 Kodeksu postępowania administracyjnego nie wywarło jednak wpływu na wynik sprawy, zatem nie mogło stanowić podstawy do uchylenia zaskarżonej decyzji.
Z dotychczasowych spostrzeżeń wynika zatem, że zaskarżonej decyzji nie można postawić zarzutu naruszenia prawa. W związku z tym Sąd, działając na podstawie art. 27 ust. 1 ustawy z dnia 11 maja 1995 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym /Dz.U. nr 74 poz. 368 ze zm./ orzekł jak w sentencji wyroku.