Uzasadnienie
1. W świetle dotychczasowych ustaleń nie budzi zatem wątpliwości, że ujawnienie dodatkowej faktury, nie znanej w czasie odprawy celnej organowi prowadzącemu postępowanie, było w rozpatrywanej sprawie nową okolicznością faktyczną, która mogła mieć wpływ na wynik sprawy i uzasadniało wznowienie postępowania w oparciu o podaną wyżej podstawę prawną. Gdyby bowiem wspomniana faktura została przedstawiona do oceny organom celnym w sprawie, prawdopodobnie zapadłaby decyzja co do swej istoty odmienna niż rozstrzygnięcie dotychczasowe /por. wyrok NSA z dnia 25 czerwca 1985 r. I SA 198/85 - ONSA 1985 nr 1 poz. 35/. Skoro zaś tak, to w świetle zebranego w sprawie materiału dowodowego, wznowienie postępowania celnego w oparciu o przepis art. 145. par 1 pkt 1 i 5 Kpa było, zdaniem Sądu, w pełni uzasadnione. Sąd nie podzielił tym samym zarzutów skargi, odnoszących się do naruszenia art. 77 Kpa, polegającego, zdaniem strony skarżącej, na nieuwzględnieniu dowodów uzyskanych od kontrahentów włoskich, dotyczących zaliczenia kosztów transportu w cenę towaru. Odnosząc się do wspomnianego zarzutu, podkreślenia wymaga przede wszystkim, iż nałożenie na organy prowadzące postępowanie administracyjne obowiązku wyczerpujące go zebrania i rozpatrzenia całego materiału dowodowego nie zwalnia strony postępowania od współudziału w realizacji tego obowiązku. Dotyczy to zwłaszcza sytuacji, gdy nieudowodnienie określonej czynności faktycznej może prowadzić do rezultatów niekorzystnych dla strony.
2. W rozpatrywanej sprawie strona skarżąca, mimo deklaracji zawartej w skardze oraz we wcześniejszych pismach procesowych, nie przedłożyła ani organom celnym, ani też Sądowi, dokumentów finansowych spółki oraz wyciągów bankowych, które potwierdzałyby prezentowany przez nią pogląd, iż faktycznie doszło do potrącenia kosztów transportu z ceny towaru.
Niezależnie od tego skarżąca nie potrafiła podać wyliczeń, na jakich oparto się przy składaniu deklaracji celnej i określaniu wartości kosztów transportu do granicy. Wobec braku tych dokumentów trudno zasadnie stawiać organom celnym zarzut niewyjaśnienia wszystkich okoliczności sprawy.
W tym kontekście odnotowania wymaga także, iż przepis art. 80 Kpa wypowiada zasadę swobodnej oceny dowodów, stanowiąc, iż organ administracji ocenia na podstawie całokształtu materiału dowodowego, czy dana okoliczność została udowodniona. W rozpatrywanej sprawie organy celne nie naruszyły, zdaniem Sądu, wspomnianego przepisu. Prawidłowo bowiem dokonały one ustaleń faktycznych, a także uzasadniły swoje stanowisko w przedmiocie odmowy wiarygodności dokumentów przedłożonych przez importera, dotyczących ujęcia kosztów transportu w cenie sprzedaży towaru. W szczególności wskazały na fakt, że późniejsze oświadczenie dostawcy zagranicznego jest sprzeczne z fakturami wystawionymi przez firmę T.
3. "Dokonując nowego wymiaru cła, organy celne trafnie uznały, iż dodatkowa kwota, dotycząca kosztów transportu do granicy RP, w istocie podlega wliczeniu do wartości celnej w rozumieniu art. 25 ust. 1 ustawy z dnia 28 grudnia 1989 r. - Prawo celne /Dz.U. 1994 nr 71 poz. 312 ze zm./, w brzmieniu tego przepisu obowiązującym w dacie odprawy celnej. Na wartość celną towaru składają się bowiem cena zapłacona w ramach kontraktu, jak i koszty transportu do granicy, udokumentowane w rozpatrywanej sprawie dodatkową fakturą.