Uzasadnienie
Zaskarżoną decyzją Prezes Głównego Urzędu Ceł, na podstawie art.
64. par. 2 Kodeksu postępowania administracyjnego, pozostawił bez rozpoznania odwołanie spółki akcyjnej D. w W. od decyzji Dyrektora Urzędu Celnego w K., bowiem mimo wezwania nie zostały usunięte braki tego odwołania. W uzasadnieniu wykazano, że wezwano stronę o uzupełnienie odwołania podpisem osób upoważnionych i o przesłanie odpisu z rejestru handlowego spółki.
Wówczas na odwołaniu obok podpisu asystenta ds. celnych A.B. pojawił się podpis dyrektora biura G.R. Z odpisu rejestru handlowego wynika zaś, że do reprezentacji przewidziano dwóch członków zarządu łącznie lub członka zarządu łącznie z prokurentem. Asystent ds. celnych A.B. nie został wymieniony ani wśród prokurentów, ani wśród członków zarządu. G.R. natomiast wymieniony został jako prokurent. Oceniono przeto, że odwołanie nie pochodzi od osób legitymowanych. W skardze do Naczelnego Sądu Administracyjnego spółka D. wskazywała na to, że wystarczającym był podpis dyrektora G.R., który miał pełnomocnictwo /załącznik skargi/ do jednoosobowego składania w imieniu spółki oświadczeń w zakresie obowiązków majątkowych dotyczących prowadzonej działalności.
Dalej w skardze wykazano, że "odwołanie" było wnioskiem o uchylenie 4 decyzji w części dotyczącej opłat manipulacyjnych dodatkowych. Wniosek został pozytywnie załatwiony przez Urząd Celny w K. wobec 3 decyzji ostatecznych z 1994 roku. Wobec czwartej decyzji, wnioskowi - jako wniesionemu w terminie odwoławczym - nadano odmienny bieg.
W odpowiedzi na skargę Prezes Głównego Urzędu Ceł wniósł o jej oddalenie.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył:
Decydujące znaczenie do ustalenia osób upoważnionych do reprezentowania firmy ma rejestr handlowy, według którego nie wystarcza podpis dyrektora G.R., upoważnionego do składania oświadczeń natury majątkowej, nie ma też pełnomocnictwa procesowego A.B. - asystent ds. celnych.
Zaistniała przeto podstawa faktyczna do pozostawienia odwołania bez rozpoznania, skoro nie podpisały go osoby legitymowane do jego wniesienia. Zgodzić się można z Prezesem Głównego Urzędu Ceł, że art. 64 par. 2 Kodeksu postępowania administracyjnego dawał podstawę do wydania decyzji administracyjnej.
Wszak wydana decyzja kończyła sprawę w danej /drugiej/ instancji w rozumieniu art. 104 par. 2 Kpa, a przepis prawa nie przewidział innej formy załatwienia sprawy, na przykład przez wydanie postanowienia, jak przy spóźnionym odwołaniu /art. 134 Kpa/.
Formalnie przeto zaskarżona decyzja odpowiada prawu. Okoliczność, że złożony wniosek o uchylenie decyzji w jednym przypadku dotyczył decyzji nieostatecznej wymagała w tym przypadku zastosowania trybu odwoławczego, w pozostałych trybu nadzwyczajnego z art. 155 Kpa. Wykazana legalność zaskarżonej decyzji wymaga więc oddalenia skargi /art. 27 ust. 1 ustawy z dnia 11 maja 1995 r. o Naczelnym Sądzi Administracyjnym - Dz.U. nr 74 poz. 368 ze zm./, co jednak nie przeszkadza, by skarżący złożył osobny wniosek o wzruszenie decyzji pierwszej instancji jako niezgodnej z prawem.