Uzasadnienie
Zaskarżoną decyzją Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. uchyliło w całości decyzję Wójta Gminy O. z dnia 10 września 1999 r. (...) w przedmiocie zaległości podatkowej z tytułu podatku od nieruchomości za 1998 r. i określiło Jednostce Wojskowej (...) w M. zaległość z tytułu tego podatku w kwocie 819.546,80 zł oraz odsetki za zwłokę obliczone na dzień wydania decyzji w kwocie 512.934,70 zł. Na wymiar podatku złożyło się opodatkowanie:
- - budynków mieszkalnych w kwocie 2.2670,36 zł,
- - budynków związanych z działalnością gospodarczą w kwocie 1.144 zł,
- - pozostałych budynków w kwocie 79.353,24 zł,
- - gruntów związanych z działalnością gospodarczą w kwocie 936.034,40 zł,
- - gruntów pozostałych w kwocie 130.791,90 zł.
Ogółem podatek od nieruchomości za 1998 r. wyniósł 1.149.993,90 zł, co po potrąceniu podatku zadeklarowanego w kwocie 330.447,09 zł, dało wyżej wymienioną zaległość podatkową.
Jako podstawę prawną rozstrzygnięcia powołano art. 233 par. 1 pkt 2 lit. "a" ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa /Dz.U. nr 137 poz. 926 ze zm./ oraz art. 1 ustawy z dnia 12 października 1994 r. o samorządowych kolegiach odwoławczych /Dz.U. nr 122 poz. 593 ze zm./.
W uzasadnieniu podano, iż organ pierwszej instancji określił wysokość zaległości podatkowej w podatku od nieruchomości za 1998 r. wraz z należnymi odsetkami za zwłokę w związku z pominięciem przez podatnika w złożonej deklaracji podatkowej gruntów udostępnionych (...) Towarzystwu Lotniczemu S.A., jako gruntów związanych z działalnością gospodarczą. Decyzja ta została wydana po wcześniejszym uchyleniu przez organ odwoławczy, decyzją z dnia 8 lutego 1999 r. wydaną na podstawie art. 233 par. 2 ustawy - Ordynacja podatkowa, decyzji Wójta Gminy O. z dnia 7 i 28 sierpnia 1998 r., 30 września 1998 r., 27 października 1998 r., 27 listopada 1998 r. i 21 grudnia 1998 r. określających zaległości podatkowe w podatku od nieruchomości za 7 miesięcy 1998 r. i dalsze miesiące tego roku.
W odwołaniu z dnia 29 września 1999 r. Jednostka Wojskowa wniosła o uchylenie decyzji podnosząc, iż umowa z (...) Towarzystwem Lotniczym S.A. o współużytkowanie lotniska została zawarta na podstawie Porozumienia między Ministrem Obrony Narodowej i Ministrem Transportu i Gospodarki Morskiej w sprawie użytkowania lotnisk wojskowych przez lotnictwo cywilne i lotnisk cywilnych przez lotnictwo wojskowe w latach 1991-1995, Decyzji (...) Ministra Obrony Narodowej z dnia 20 czerwca 1996 r. w sprawie udostępnienia lotnisk wojskowych dla ruchu cywilnych statków powietrznych oraz Szczegółowych wytycznych Dowódcy Wojsk Lotniczych i Obrony Powietrznej nr 686 z dnia 17 lipca 1996 r. w sprawie udostępniania lotnisk wojskowych lotnictwu cywilnemu, a zatem bezzasadne jest ustalenie, iż udostępnienie części terenu lotniska wyżej wymienionej spółce pozwala na uznanie tych gruntów jako gruntów związanych z działalnością gospodarczą. Tym samym zakwestionowano wymiar podatku według stawek określonych w art. 5 ust. 3 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych /Dz.U. nr 9 poz. 31 ze zm./.
Ponadto podniesiono, że Wójt Gminy O. dokonał wymiaru podatku od nieruchomości, mimo nie ustalenia granicy administracyjnej między gminą O. i gminą M., a więc decyzja została wydana w sytuacji braku podziału administracyjnego między gminami, na których terenie znajduje się lotnisko.
Wnioskowano również o wyłączenie z opodatkowania podatkiem od nieruchomości powierzchni lasów i gruntów leśnych.
Uzasadniając swoje stanowisko organ odwoławczy odwołał się do treści art. 2 ust. 1 pkt 3 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych stwierdzając, iż Jednostka Wojskowa zarządza nieruchomościami stanowiącymi własność Skarbu Państwa, a zatem ciąży na niej obowiązek podatkowy w podatku od nieruchomości. Natomiast zgodnie z art. 3 ust. 1 pkt 3 tej ustawy przedmiotem opodatkowania podatkiem od nieruchomości są grunty nie objęte przepisami o podatku rolnym lub leśnym, a art. 5 ust. 1 różnicuje wysokość stawek podatkowych dla gruntów związanych z prowadzoną działalnością gospodarczą oraz gruntów pozostałych. Równocześnie art. 5 ust. 3 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych definiuje pojęcie gruntów związanych z działalnością gospodarczą określając, iż za grunty związane z prowadzeniem działalności gospodarczej uważa się grunty zabudowane i nie zabudowane będące w posiadaniu przedsiębiorcy.
Następnie podano, iż statutowa działalność Jednostki Wojskowej, będącej jednostką budżetową, nie jest działalnością gospodarczą, a zatem budynki i grunty wykorzystywane na jej potrzeby nie są związane z prowadzeniem działalności gospodarczej innej niż rolnicza lub leśna i podlegają opodatkowaniu według stawek przewidzianych dla budynków i gruntów pozostałych. Natomiast część gruntów oraz budynków, które zostały udostępnione (...) Towarzystwu Lotniczemu S.A., będącemu przedsiębiorcą, podlega opodatkowaniu według stawek przewidzianych dla gruntów i budynków związanych z działalnością gospodarcza. Przytoczono ponownie regulację prawną zawartą w art. 5 ust. 3 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych oraz odwołano się do art. 336 Kodeksu cywilnego, zgodnie z którym "posiadaczem rzeczy jest zarówno ten kto nią włada jak właściciel /posiadacz samoistny/, jak i ten kto nią faktycznie włada jak użytkownik, zastawnik, najemca, dzierżawca lub mający inne prawo, z którym łączy się określone władztwo nad cudzą rzeczą /posiadacz zależny/.
Stwierdzono przy tym, iż w świetle powyższych regulacji prawnych nie jest konieczne uznanie zawartych ze spółką umów za umowy najmu-dzierżawy, bowiem do uznania danego podmiotu za posiadacza wystarczy posiadanie jakiegokolwiek prawa, z którym łączy się określone władztwo nad rzeczą, a okoliczności w zakresie prowadzenia działalności w ograniczonym zakresie i wielkości uzyskiwanych dochodów nie mają wpływu na wymiar podatku od nieruchomości.
Podkreślono, iż powodem uchylenia decyzji organu pierwszej instancji było nieprawidłowe obliczenie powierzchni budynków związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej, a ustalenie podstawy opodatkowania nie nastąpiło w drodze oszacowania, lecz w oparciu o dane wynikające z ewidencji gruntów, która to ewidencja jest miarodajna do ustalenia podatku od nieruchomości, co wynika z art. 21 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. - Prawo geodezyjne i kartograficzne /Dz.U. nr 30 poz. 163/. Wskazano, iż z ewidencji tej wynika, iż w posiadaniu Jednostki Wojskowej znajdują się grunty o powierzchni 5.032.960 m2, z czego powierzchnię 77.036 m2 stanowią lasy i grunty leśne, zatem opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości podlegają grunty o powierzchni 4.955.924 m2.
W kwestii braku granicy administracyjnej, między gminami O. i M. stwierdzono, iż organy podatkowe nie są uprawnione do przyjęcia za podstawę wymiaru podatku od nieruchomości innej powierzchni niż figurująca w rejestrze gruntów. Z tego samego powodu uznano za bezzasadny wniosek o wyłączenie z podstawy opodatkowania za lata 1994-1998 powierzchni lasów i gruntów leśnych, ujawnionych w ewidencji gruntów dopiero w 1999 r. Końcowo podano, iż sugestie co do zamiaru przejęcia przez gminę terenu lotniska w zamian za zaległości podatkowe są niczym nie udowodnione, a organ pierwszej instancji nie jest związany poglądem prawnym wyrażonym przez organ odwoławczy w decyzji kasacyjnej.
W skardze do Naczelnego Sądu Administracyjnego strona wniosła o uchylenie decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K., jako niezgodnej z art. 156 Kodeksu postępowania administracyjnego. Wskazano przy tym, iż w decyzji kasacyjnej z dnia 8 lutego 1999 r. organ odwoławczy stwierdził brak podstaw faktycznych i prawnych do uznania prowadzenia przez Jednostkę Wojskową działalności gospodarczej, wobec zawartych umów z (...) Towarzystwem Lotniczym S.A. o "udostępnieniu" bądź "użytkowaniu" lotniska. Natomiast organ pierwszej instancji nie uwzględnił treści uzasadnienia decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego i wydał nową decyzję z dnia 10 września 1999 r., uznając część gruntów za związane z działalnością gospodarczą. W postępowaniu odwoławczym zapadła decyzja, której uzasadnienie jest zupełnie odmienne od poglądu wyrażonego przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze w decyzji kasacyjnej. Podkreślono również, iż wszelkie rozstrzygnięcia w zakresie klasyfikacji działalności polegającej na udostępnianiu lotnisk wojskowych winny być rozpatrywane w oparciu o treść decyzji (...) w sprawie udostępniania lotnisk wojskowych dla ruchu cywilnych statków powietrznych oraz szczegółowych wytycznych dowódcy WLOP nr 686 z dnia 17 lipca 1996 r.
Organ odwoławczy w odpowiedzi na skargę podtrzymał stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji i wniósł o oddalenie skargi. Odnosząc się do zarzutu naruszenia art. 156 Kpa podano, iż sprawę rozpatrywano na podstawie przepisów ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa, a w przypadku wydania decyzji kasacyjnej, przekazującej sprawę do ponownego rozpatrzenia, nie występuje przesłanka określona w art. 247 par. 1 pkt 4 tej ustawy, który to przepis stanowi odpowiednik art. 156 par. 1 pkt 3 Kpa. Równocześnie z treści art. 233 par. 2 ustawy - Ordynacja podatkowa nie wynika, aby organ pierwszej instancji był związany poglądem prawnym wyrażonym w decyzji kasacyjnej.
Ponadto w decyzji z dnia 8 lutego 1999 r. organ odwoławczy stwierdził, iż Jednostka Wojskowa jest jednostką budżetową, a zatem nie może być uznana za przedsiębiorcę. Natomiast organ pierwszej instancji przyjął, iż przedsiębiorcą jest (...) Towarzystwo Lotnicze S.A., a zatem grunty udostępnione tej spółce we współużytkowanie należy klasyfikować jako grunty związane z działalnością gospodarczą. To uzasadnienie zostało następnie zaakceptowane w zaskarżonej decyzji, tym bardziej że z pisma Dowództwa Wojsk Lotniczych i Obrony Powietrznej z dnia 22 września 1997 r. wynika, iż "udostępnienie lotniska odbywa się na podstawie umów zawartych, (...), pomiędzy głównym użytkownikiem lotniska wojskowego, a podmiotem gospodarczym, który otrzymał zezwolenie Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej na prowadzenie działalności gospodarczej w zakresie transportu lotniczego lub innych usług lotniczych".
Na rozprawie pełnomocnik strony skarżącej podtrzymał skargę i podkreślił, iż od 1991 r. powierzchnia lotniska nie została precyzyjnie określona, a w świetle obowiązujących przepisów Jednostka Wojskowa nie może prowadzić działalności gospodarczej. Dołączył przy tym kopię decyzji (...) z dnia 20 czerwca 1996 r. Podał również, iż skarżąca nie otrzymywała wynagrodzenia z tytułu udostępniania terenu lotniska, a opłaty wnoszone przez spółkę stanowiły wyłącznie refundację kosztów. Zaakcentował brak kompetencji Wójta Gminy O. do orzekania w sprawie, wobec braku rozgraniczenia obszaru lotniska na poszczególne gminy, na których terenie jest ono umiejscowione. Wskazał też na trudności finansowe strony skarżącej spowodowane egzekwowaniem zaległości wynikającej z zaskarżonej decyzji.
Pełnomocnik organu odwoławczego stwierdził, iż powierzchnię gruntów przyjęto z ewidencji gruntów oraz z protokołu uzgodnień zawartego między Jednostką Wojskową a (...) Towarzystwem Lotniczym S.A., a prawidłowe ustalenie stanu faktycznego jest utrudnione z uwagi na objęcie pewnych danych tajemnicą wojskową. Dla poparcia swoich twierdzeń dołączył kopie faktur VAT wystawionych dla spółki.
Z kolei pełnomocnik skarżącej podniósł, iż zaskarżona decyzja obejmuje tereny, które nigdy nie były w posiadaniu spółki i dołączył do akt sprawy kompleksową mapę terenów lotniska. Pełnomocnik organu odwoławczego stwierdził natomiast, iż tereny nie będące w posiadaniu spółki musiały zostać objęte zaskarżoną decyzją, bowiem stanowią przedmiot opodatkowania.
Naczelny Sąd Administracyjny po rozpoznaniu sprawy wywiódł, co następuje.
Skarga okazała się zasadna, bowiem - jak słusznie argumentowała strona skarżąca - Wójt Gminy O. nie miał uprawnień do orzekania w sprawie podatku od nieruchomości od terenu całego lotniska, a tym samym decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego określająca zaległość podatkową z tytułu omawianego podatku na rzecz gminy O. nie mogła pozostać w obrocie prawnym.
Zgodnie z art. 3 pkt 1 lit. "a" ustawy z dnia 26 listopada 1998 r. o dochodach jednostek samorządu terytorialnego w latach 1999-2001 /Dz.U. nr 150 poz. 983 ze zm./, która zastąpiła ustawę z dnia 10 grudnia 1993 r. o finansowaniu gmin /Dz.U. 1998 nr 30 poz. 164 ze zm./, dochodami gmin są i były wpływy z ustalanych i pobieranych na podstawie odrębnych ustaw podatków, w tym podatku od nieruchomości. Równocześnie zgodnie z art. 6 ust. 8 pkt 1 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych /Dz.U. nr 9 poz. 31 ze zm./ osoby prawne, jednostki organizacyjne nie mające osobowości prawnej, jednostki organizacyjne Agencji Własności Rolnej Skarbu Państwa oraz jednostki organizacyjne Lasów Państwowych są obowiązane składać, w terminie do dnia 15 stycznia, organowi gminy właściwemu ze względu na miejsce położenia nieruchomości deklaracje na podatek od nieruchomości na dany rok podatkowy.
Z treści wyżej podanych przepisów wynika zatem, iż podatek od nieruchomości stanowiący dochód konkretnej gminy musi być ustalany i pobierany przez gminę, na terenie której położona jest nieruchomość, czyli przedmiot opodatkowania tym podatkiem.
Natomiast faktem bezspornym w sprawie jest, iż Wójt Gminy O. dokonał wymiaru podatku od nieruchomości od terenu lotniska będącego w zarządzie skarżącej Jednostki Wojskowej, mimo iż -jak wynika z mapy dołączonej do akt sprawy - nieruchomość ta położona jest na terenie gmin O. i M., a granica administracyjna między tymi gminami nie została wytyczona. Rozstrzygnięcie to - zaakceptowane przez organ odwoławczy w zaskarżonej decyzji - nie odpowiada prawu, a zarzuty w tym przedmiocie nie zostały rozpatrzone przez organy podatkowe. Nie można bowiem uznać, iż fakt dokonania wymiaru podatku na podstawie danych wynikających z ewidencji gruntów jest wystarczającą przesłanką do zaakceptowania legalności decyzji wydanych z naruszeniem właściwości miejscowej określonej w ustawie podatkowej, czego konsekwencją jest pozbawienie jednej z gmin należnych jej dochodów.
Zasadne jest zatem odwołanie się do ogólnych zasad postępowania sformułowanych w zapisach art. 120 do art. 129 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa /Dz.U. nr 137 poz. 926 ze zm./, a zwłaszcza art. 122, który zobowiązuje organy podatkowe do dochodzenia prawdy obiektywnej, poprzez podejmowanie wszelkich działań w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy. Powszechnie przyjmuje się, iż zasada ta odnosi się przede wszystkim do postępowania dowodowego, ale słuszny jest pogląd, że każdy etap postępowania podatkowego winien być podporządkowany osiągnięciu jednego celu, jakim jest podjęcie orzeczenia ze wszech miar obiektywnego.
Wskazać zatem należy, iż jakkolwiek wymiar podatku od nieruchomości został dokonany w oparciu o zapisy figurujące w ewidencji gruntów, to bezsprzeczne jest również to, iż strona kwestionowała zgodność tych zapisów ze stanem faktycznym, natomiast organy podatkowe nie podjęły działań zmierzających do wyjaśnienia tej istotnej dla sprawy okoliczności powołując się na tajemnicę wojskową. Argumentacja ta nie może zostać zaaprobowana. Skarżąca przedstawiła bowiem szereg dokumentów łącznie ze szczegółową mapą lotniska, natomiast pracownicy organów podatkowych są zobowiązani - na podstawie przepisów ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa /Dz.U. nr 137 poz. 926 ze zm./ do przestrzegania tajemnicy skarbowej, co pozwala na prowadzenie postępowania podatkowego w pełnym zakresie.
Nie można przy tym zgodzić się z poglądem, iż podstawę wymiaru podatku od nieruchomości stanowi wyłącznie zapis w ewidencji gruntów i budynków. Zgodnie bowiem z art. 4 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. -Ordynacja podatkowa /Dz.U. nr 137 poz. 926 ze zm./, zakres podmiotowy obowiązku podatkowego, przedmiot opodatkowania, moment powstania obowiązku podatkowego oraz stawki podatkowe określają ustawy podatkowe, a przepisy ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych /Dz.U. nr 9 poz. 31 ze zm./, która bezspornie jest ustawą podatkową, w żadnym przypadku nie odsyłają do ewidencji gruntów i budynków. Wręcz przeciwnie, treść art. 6 ust. 3 i 7a wskazuje na konieczność korekty wymiaru podatku w przypadku zmiany sposobu wykorzystywania budynku lub gruntu albo ich części. Zgodzić się można jedynie ze stanowiskiem, iż ewidencja budynków i gruntów może stanowić dokument wyjściowy do ustalenia podstawy opodatkowania, ale wyłącznie w przypadku, gdy dane wynikające z tej ewidencji są zgodne ze stanem faktycznym.
Natomiast nie można uznać skuteczności zarzutu w przedmiocie naruszenia art. 156 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego /Dz.U. 1980 nr 9 poz. 30 ze zm./, bowiem postępowanie podatkowe prowadzone było na podstawie przepisów wyżej wymienionej ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa. Podkreślić przy tym należy, iż zarzut ten nie został ściśle sformułowany, ale argumentacja wskazuje, że dotyczył nieważności decyzji ostatecznej wydanej w sprawie poprzednio rozstrzygniętej inną decyzją ostateczną, a więc przesłanki stwierdzenia nieważności decyzji określonej w art. 247 par. 1 ust. 4 ustawy -Ordynacja podatkowa. Słusznie argumentował organ odwoławczy, iż norma tego przepisu nie ma zastosowania do decyzji kasacyjnych wydanych w trybie art. 233 par. 2 tej ustawy, a organ pierwszej instancji nie jest związany poglądem prawnym wyrażonym w tej decyzji.
Co do zasady decyzje kasacyjne nie rozstrzygają co do istoty sprawy, a ich efektem jest uchylenie decyzji organu pierwszej instancji i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia z uwagi na konieczność uprzedniego przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego w całości lub w znacznej części. Tak więc ponowne ustalenia poczynione w trakcie przeprowadzonego postępowania wyjaśniającego determinują treść podjętego rozstrzygnięcia w nowej decyzji.
Bezzasadne jest również kwestionowanie prawidłowości wymiaru podatku od nieruchomości od części gruntów według stawek właściwych dla gruntów związanych z działalnością gospodarczą. Zgodnie z art. 2 ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych /Dz.U. nr 9 poz. 31 ze zm./ obowiązek podatkowy w podatku od nieruchomości ciąży m.in. na jednostkach organizacyjnych nie mających osobowości prawnej, które są posiadaczami nieruchomości, stanowiących własność Skarbu Państwa, jeżeli posiadanie wynika z umowy zawartej z właścicielem lub innego tytułu prawnego, a stosownie do postanowień art. 3 ust. 1 pkt 3 tej ustawy przedmiotem opodatkowania są grunty nie objęte przepisami o podatku rolnym lub leśnym. Równocześnie w art. 5 ust. 1 ustawodawca zróżnicował wysokość stawek podatkowych dla poszczególnych przedmiotów opodatkowania m.in. dla gruntów związanych z działalnością gospodarczą, definiując w ust. 3, iż za grunty związane z działalnością gospodarczą uważa się grunty zabudowane i nie zabudowane, będące w posiadaniu przedsiębiorcy.
Z treści powyższych przepisów wynika, iż opodatkowanie według odrębnych stawek podatkowych zostało określone dla gruntów związanych z działalnością gospodarczą. Ustawodawca nie posłużył się określeniem związanych z prowadzoną działalnością gospodarczą, co oznacza, iż kryterium zastosowania stawek podatkowych określonych w art. 5 ust. 1 pkt 6 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych jest fakt prowadzenia na opodatkowanym gruncie działalności gospodarczej. Nie jest więc istotne kto prowadzi działalność gospodarczą, czy podmiot na którym ciąży obowiązek podatkowy w podatku od nieruchomości, czy inny podmiot korzystający z gruntu.
Przenosząc powyższe spostrzeżenia na stan faktyczny niniejszej sprawy, którego w tym zakresie strona skarżąca nie kwestionuje - stwierdzić należy, iż Jednostka Wojskowa (...) M. jest jednostką budżetową, która zarządza nieruchomościami stanowiącymi własność Skarbu Państwa, a zatem ciąży na niej obowiązek podatkowy w podatku od nieruchomości, zgodnie z art. 2 ust. 1 pkt 3 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych. Bezsporne również jest, iż skarżąca udostępniła część lotniska wojskowego (...) Towarzystwu Lotniczemu S.A., która to spółka prowadzi działalność gospodarczą m.in. w zakresie usług transportu lotniczego, usług lotniczych i towarzyszących, co wynika z odpisu rejestru handlowego Dział B. nr 6257. Zatem spełnione zostały przesłanki definicji gruntów związanych z działalnością gospodarczą, określonej w art. 5 ust. 3 omawianej ustawy o podatkach i opłatach lokalnych.
Podkreślić przy tym należy, iż słusznie organ odwoławczy odwołał się do uregulowań zawartych w art. 336 Kodeksu cywilnego wskazując, iż w pojęciu posiadania mieści się każde inne prawo, z którym łączy się określone władztwo nad cudzą rzeczą /posiadacz zależny/.
Zatem w tym stanie faktycznym i prawnym bez znaczenia dla sprawy pozostają wewnętrzne akty resortowe w postaci decyzji (...) w sprawie udostępniania lotnisk wojskowych dla ruchu cywilnych statków powietrznych i szczegółowych wytycznych dowódcy WLPO nr 686 z dnia 17 lipca 1996 r., które precyzują wyłącznie warunki i tryb udostępniania lotnisk wojskowych na potrzeby lotnictwa cywilnego i w żadnym przypadku nie mogą skutkować w zakresie obowiązków podatkowych wynikających z ustaw.
Reasumując podkreślić należy, iż uznanie gruntów wykorzystywanych przez (...) Towarzystwo Lotnicze S.A. za grunty związane z działalnością gospodarczą, o których stanowi art. 5 ust. 3 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych, jest w pełni zasadne. Jednak jak wynika z wcześniejszych wywodów zaskarżona decyzja nie uwzględniała faktu, iż nieruchomość znajdowała się na terenie dwóch gmin, a zatem wymiar podatku od nieruchomości należał do kompetencji organów gmin właściwych ze względu na miejsce położenia nieruchomości.
Zatem działając na podstawie art. 22 ust. 1 pkt 1 i ust. 2 pkt 3 ustawy z dnia 11 maja 1995 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym /Dz.U. nr 74 poz. 368 ze zm./ - Sąd orzekł jak w sentencji wyroku. O kosztach postępowania rozstrzygnięto na podstawie art. 50 ust. 1 wyżej powołanej ustawy.