Uzasadnienie
Prezydent Miasta C., decyzjami z dnia 7 lipca 1997 r. (...) ustalił Dariuszowi Ż. wysokość zobowiązania w podatku od środków transportowych za lata 1994 - 1997 w wysokości 99,20 zł z tytułu posiadania motocykla marki MZ oraz za lata 1996 - 1997 w wysokości 137 zł z tytułu posiadania samochodu marki Volkswagen.
W odwołaniu od tej decyzji Dariusz Ż. Wniósł o jej uchylenie podnosząc, iż motocykl MZ został skradziony w 1993 r. o czym Urząd Miasta został zawiadomiony, a samochód Volkswagen sprzedał w 1997 r.
Samorządowe Kolegium Odwoławczego w K., decyzją z dnia 20 października 1997 r. (...), nie uwzględniło powyższego odwołania i utrzymało w mocy rozstrzygnięcia organu I instancji. W jej uzasadnieniu Kolegium, powołując się na przepisy ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych /Dz.U. nr 9 poz. 31 ze zm./, zwróciło uwagę na to, iż obowiązek w podatku od środków transportowych ciążył na właścicielach zarejestrowanych /wpisanych do rejestru/ środków transportowych. Sam fakt posiadania zarejestrowanego samochodu powodował istnienie obowiązku podatkowego. W razie powstania okoliczności mających wpływ na powstanie lub wygaśnięcie tego obowiązku podatnik był zobowiązany złożyć właściwemu organowi informacji w terminie 14 dni od dnia zaistnienia tych okoliczności. Taką informacją mogło być np. zgłoszenie zaistnienie tych okoliczności. Taką informacją mogło być np. zgłoszenie kradzieży pojazdu, a konsekwencją wniosek o jego wyrejestrowanie.
Według Kolegium skoro motocykl MZ, którego właścicielem był odwołujący się został skradziony, lecz nie został wyrejestrowany, to stosownie do art. 9 ust. 4 cytowanej wyżej ustawy na odwołującym się ciążył nadal obowiązek podatkowy tak długo dopóki pojazd ten nie został wyrejestrowany na stałe lub zbyty. Jeśli natomiast chodzi o samochód Volkswagen, to - jak zaznaczyło Kolegium - wyrejestrowano go dopiero w dniu 23 czerwca 1997 r., stąd też odwołujący się został obciążony podatkiem za 6 miesięcy 1997 r.
W skardze do Naczelnego Sądu Administracyjnego Dariusz Ż. wniósł o uchylenie powyższej decyzji. W jej uzasadnieniu wyjaśnił, iż motocykl MZ został skradziony pod koniec 1992 r. i kradzież ta została zgłoszona na policji. Dochodzenie nie dało rezultatu i pismem odręcznym z dnia 15 lutego 1993 r. zawiadomił Urząd Miasta o kradzieży i wniósł o skreślenie motocykla z ewidencji. Nadto skarżący, nawiązując w skardze do decyzji Prezydenta Miasta Ch. z 7 grudnia 1996 r. w sprawie ustalenia Dariuszowi Ż. zobowiązania w podatku od środków transportowych za lata 1994 - 1997 z tytułu posiadania samochodu marki Polski Fiat 126 p, podkreślił, iż pojazd ten został wyrejestrowany w 1988 r. i mimo tego Urząd Miasta naliczył II ratę podatku za 1996 r. Obrazowało to - jak podkreślił - "pracę Wydziału Finansowego Urzędu Miasta w Ch.".
W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o jej oddalenie i podtrzymało argumenty przedstawione w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Organem odwoławczy - w nawiązaniu do stwierdzenia skarżącego o zawiadomieniu Urzędu Miasta o kradzieży - wyjaśnił, iż dołączone do skargi pismo nie zawierało potwierdzenia wpływu, zaś kserokopia potwierdzenia nadania pisma była nieczytelna, przy czym wysokość opłaty wskazywała na to, iż dotyczyła ona pisma nadanego w 1997 r.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.
Przedmiotem postępowania w niniejszej sprawie była decyzja w sprawie wymiaru podatku od środków transportowych tj. od motocykla MZ. Skarżący nie kwestionował, że motocykl ten stanowił jego własność i że zarejestrowany został na jego nazwisko. Pojazd ten - jak ustaliły organy podatkowe - był tylko czasowo wycofany z ruchu od dnia 11 czerwca 1990 r. Kwestionując obowiązek podatkowy skarżący powoływał się na to, iż wspomniany motocykl skradziono mu w 1992 r.
Odnosząc się do zarzutów skargi należało w punkcie wyjścia zauważyć, iż odręczny zapisek informujący o kradzieży motocykla została przez skarżącego przedłożony dopiero na etapie postępowania przed Naczelnym Sądem Administracyjnym. Fakt ten nie mógł zatem prowadzić do uchylenia zaskarżonej decyzji, zwłaszcza, że - jak trafnie zauważono w odpowiedzi na skargę - pismo nie zawierało potwierdzenia wpływu, kserokopia potwierdzenia jego nadania była nieczytelna, przy czym wysokość opłaty wskazywała na to, iż dotyczyła ona pisma nadanego w 1997 r.
Obowiązek podatkowy w podatku od środków transportowych ciążył na skarżącym tak długo, jak długo motocykl /środek transportowy/ był na niego zarejestrowany. Stosownie bowiem do art. 9 ust. 1 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych /Dz.U. nr 9 poz. 31 ze zm./ obowiązek podatkowy we wspomnianym podatku ciążył na osobach fizycznych i osobach prawnych będących właścicielami środków transportowych. Zgodnie zaś z ust. 3 art. 9 ustawy obowiązek podatkowy określony w ust. 1, powstał od pierwszego dnia miesiąca następującego po miesiącu, w którym środek transportowy został zarejestrowany (...). Z obowiązku podatkowego w podatku od środków transportu zwolnić podatnika mogło tylko stałe wycofanie pojazdu z ruchu /wyrejestrowanie/ w trybie określonym w par. 9 rozporządzenia Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej z dnia 14 kwietnia 1993 r. w sprawie rejestracji, ewidencji i oznaczania pojazdów /Dz.U. nr 37 poz. 164 ze zm./ tj. poprzez wydanie decyzji uchylającej decyzję o wydaniu dowodu rejestracyjnego. Nie powodowało wygaśnięcia obowiązku podatkowego czasowe wycofanie pojazdu z ruchu /par. 8 ust. 1 rozporządzenia/ poprzez złożenie dowodu rejestracyjnego do depozytu organu rejestracyjnego.
Co się tyczy wpływu utraty wskazanego wyżej motocykla na skutek jego rzekomej kradzieży na ciążący na skarżącym obowiązek podatkowy, to należało podkreślić, iż kradzież nie przenosi własności rzeczy ruchomej /środka transportowego/, a tym samym nie stanowi sama przez się o wygaśnięciu obowiązku podatkowego, chyba że na skutek utraty tegoż środka jego właściciel wyrejestruje go na stałe /wycofa z ruchu/.
Przeniesienie własności ruchomości może bowiem nastąpić zasadniczo na podstawie umowy zawartej z właścicielem, lub z osobą uprawnioną do rozporządzania rzeczą. Przepisy art. 8 - 12 cytowanej wyżej ustawy regulują sprawy podatku od środków transportowych całościowo i wyczerpująco. Jedynie na podstawie ustawy z dnia 19 grudnia 1980 r. o zobowiązaniach podatkowych /Dz.U. nr 27 poz. 111 ze zm./ skarżący mógł domagać się umorzenia zaległości podatkowych /art. 31/.
Rozpoznając zatem skargę na takiej płaszczyźnie Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, iż zaskarżona decyzja nie naruszała prawa co skutkowało oddaleniem skargi /art. 27 ust. 1 ustawy z dnia 11 maja 1995 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym /Dz.U. nr 74 poz. 368 ze zm./.