Wyrok NSA oz. w Katowicachz 8 września 1997 r., sygn. akt I SA/Ka 780/97

Teza

1. 1. W przypadku trudności w ustaleniu właściwego grupowania, do którego należy zaliczyć dany wyrób jak również w razie sporów między producentem a organami państwowymi względnie innymi zainteresowanymi jednostkami należy zwrócić się o pomoc do właściwej jednostki autorskiej względnie Głównego Urzędu Statystycznego /pkt 4.1.3. Zasad Metodycznych SWW/. Wydane w takim przypadku opinie statystyczne posiadają walor dowodu w postępowaniu podatkowym w związku z czym podlegają jak każdy inny dowód ocenie /art. 80 Kpa/ organów podatkowych, a w dalszej konsekwencji i sądu administracyjnego.
2. 2. Do zaistniałych wcześniej stanów faktycznych nie można stosować później wprowadzonych ostrzejszych przepisów /"lex retro non agit"/.
3. 3. Sankcje wydane na podstawie art. 27 ust. 5 ustawy z dnia 8 stycznia 1993 r. o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym /Dz.U. nr 11 poz. 50 ze zm./ ustalane są w drodze decyzji organów podatkowych, mających charakter konstytutywny.

Sankcje z art. 27 ust. 5 ustawy są następstwem naruszenia przez podatnika obowiązków ewidencyjnych, o których mowa w art. 27 ust. 4 w zakresie przedmiotu i podstawy opodatkowania /pkt 1/ lub wysokości podatku naliczonego w wyniku czego nastąpiło jego zawyżenie /pkt 2/. Omawiany przepis jest typową normą karną, która składa się z dyspozycji i sankcji. Sankcje te mają przy tym na celu nie tyle wymiar zobowiązania podatkowego w podatku od towarów i usług, co "ukaranie" podatnika za naruszenie ciążących na nim obowiązków ewidencyjnych. Równocześnie z racji wysokości sankcji mogącej przekraczać zysk osiągnięty przez podatnika, nie sposób uznać jej za podatek. Istotą podatku jest bowiem oddanie Skarbowi Państwa przez podatnika tylko części uzyskanego przysporzenia majątkowego.

4. W sytuacji gdy pierwotna decyzja pierwszoinstancyjna nie zawierała rozstrzygnięcia o sankcji z art. 27 ust. 5 pkt 1 cyt. ustawy, niedopuszczalne jest korygowanie jej w trybie art. 174 Kpa, gdyż w takiej sytuacji nie może być mowy o tzw. wymiarze uzupełniającym zobowiązania podatkowego, lecz o ustaleniu odrębnego zobowiązania publicznoprawnego.