Uzasadnienie
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skarga nie zasługuje na uwzględnienie, gdyż zaskarżona decyzja nie narusza przepisów prawa materialnego i procesowego. Podstawą materialnoprawną rozstrzygnięcia w rozpatrywanej sprawie był art. 22 ust. 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych /Dz.U. nr 80 poz. 350 ze zm./. Przepis powyższej ustawy stanowił, że kosztami uzyskania przychodów z poszczególnego źródła są wszelkie koszty poniesione w celu osiągnięcia przychodów, z wyjątkiem. kosztów wymienionych w art.
23. Zwrot "w celu" użyty w tym przepisie oznacza, że nie wszystkie wydatki ponoszone przez podatnika w związku z prowadzonym przedsiębiorstwem podlegają odliczeniu od podstawy opodatkowania. Aby określony wydatek można było uznać za koszt uzyskania przychodu, między tym wydatkiem a osiągnięciem przychodu musi zachodzić związek przyczynowy tego typu, że poniesienie wydatku ma wpływ na powstanie lub zwiększenie tego przychodu. Większość wydatków ponoszonych przez podatników stanowi bezspornie koszty uzyskania przychodu. Są jednak sytuacje, w których ów związek przyczynowy nie jest tak wyraźny. Wszystkie te sytuacje należy rozwiązywać według zasad racjonalnego rozumowania. Nie ma tu żelaznych reguł, każda sytuacja wymaga odrębnego potraktowania /por. uzasadnienie wyroku NSA z dnia 29 listopada 1994 r., SA/Wr 1242/94 - ONSA 1996 Nr 1 poz. 11/. W orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego przyjmuje się, że przy ustalaniu kosztów uzyskania przychodu każdy wydatek - poza wyraźnie wskazanymi w ustawie - wymaga indywidualnej oceny pod kątem bezpośredniego związku z tym przychodem i racjonalności działania dla osiągnięcia tego przychodu /wyrok NSA z dnia 9 września 1994 r. III SA 30/94 - Monitor Podatkowy 1995 nr 1 str. 18/.
W rozpatrywanej sprawie organy podatkowe prawidłowo uznały, że brak jest podstaw do uznania zakupu materiału na wykonanie rusztowań pod koniec 1995 r. i wykonanie tych rusztowań w dniu 31 grudnia 1995 r. jako kosztu uzyskania przychodu za 1995 r. W polskim uregulowaniu dotyczącym kosztów uzyskania przychodów przyjmuje się zasadę, że koszty uzyskania przychodu potrąca się tylko z tego roku, którego dotyczą. A zatem prawidłowo uznano, że brak związku przyczynowego między wytworzeniem rusztować budowlanych, a prowadzoną przez Spółkę cywilna w 1995 r. działalnością gospodarczą polegającą na handlu artykułami gospodarstwa domowego. Zresztą koszty te zostały zaliczone jako koszty uzyskania przychodu w 1996 r. Również rozważania organów podatkowych co do nieprawidłowego dokonania przez Spółkę cywilną operacji potrącenia za 1996 r. i brak możliwości dokonania w opisanej sytuacji jednorazowej amortyzacji zasługują na aprobatę.
W tym miejscu należy podkreślić, że to na podatniku spoczywa obowiązek prawidłowego dokumentowania wydatków i wykazywania związku przyczynowego między powstałym kosztem a uzyskanym przychodem. W innym przypadku zawsze każdy wydatek uznawany byłby jako koszt uzyskania przychodu i pomniejszałby przychody podatnika, a w konsekwencji podatek.
Nie jest także uzasadniony zarzut naruszenia zasady swobodnej oceny dowodów, bowiem organy skarbowe wskazały na jakich dowodach oparły swoje rozstrzygnięcie i jakie twierdzenia stron nie znalazły uznania. Z tego punku widzenia uzasadnienie stanu faktycznego zaskarżonej decyzji nie budzi zastrzeżeń.
Biorąc pod uwagę przedstawione rozważania, Sąd na podstawie art. 27 ust. 1 ustawy z dnia 11 maja 1995 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym /Dz.U. nr 74 poz. 368 ze zm./ oddalił skardze.