Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach wyrokiem z dnia 25 kwietnia 2013 r. oddalił skargę T. K. (dalej również jako "skarżący") na decyzję Dyrektora Izby Celnej w K. z dnia [...] 2012 r. nr [...] w przedmiocie podatku akcyzowego. Odpis wyroku wraz z uzasadnieniem został wysłany pełnomocnikowi skarżącego radcy prawnemu Ł. F. w dniu 21 maja 2013 r. Pełnomocnik odebrał przesyłkę w dniu 23 maja 2013 r. Jednocześnie pismem z dnia 31 maja 2013 r. Ł. F. poinformował Sąd, że w dniu 15 maja 2013 r. wypowiedział pełnomocnictwo T. K.. Dodatkowo zaznaczył, że doręczony mu odpis wyroku wraz z uzasadnieniem przekazał skarżącemu w dniu 23 maja 2013 r.
Postanowieniem referendarza sądowego WSA w Kielcach z dnia 7 czerwca 2013 r. został ustanowiony dla skarżącego doradca podatkowy (wyznaczony w dniu 8 lipca 2013 r. przez Krajową Izbę Doradców Podatkowych w osobie J.M.). Pełnomocnik ten w dniu 24 lipca 2013 r. (data nadania u operatora pocztowego) wniósł skargę kasacyjną od w/w wyroku WSA z dnia 25 kwietnia 2013 r. wraz z wnioskiem o przywrócenie terminu do jej wniesienia.
W uzasadnieniu wniosku doradca podatkowy wskazał, że pismem z dnia 8 lipca 2013 r., doręczonym mu w dniu 17 lipca 2013 r., został powiadomiony przez Krajową Izbę Doradców Podatkowych o wyznaczeniu go do wykonywania prawa pomocy dla T. K.. Natomiast termin do wniesienia skargi kasacyjnej od wyroku WSA z dnia 25 kwietnia 2013 r. upłynął przed dniem, w którym został powiadomiony o ustanowieniu go w przedmiotowej sprawie pełnomocnikiem z urzędu. W związku z tym uchybienie terminu do wniesienia skargi kasacyjnej nastąpiło bez jego winy.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach zważył, co następuje
Na wstępie zaznaczyć należy, że uchybienie terminowi do wniesienia skargi kasacyjnej jest podstawowym warunkiem rozważenia zasadności jego przywrócenia na wniosek strony. W niniejszej sprawie w dniu 24 czerwca 2013 r. upłynął termin do wniesienia skargi kasacyjnej, liczony zgodnie z art. 177 § 1 ustawy p.p.s.a. w zw. z art. 83 § 1 i 2 tej ustawy. Skarżący otrzymał bowiem odpis orzeczenia wraz z jego uzasadnieniem w dniu 23 maja 2013 r. Skarga kasacyjna została natomiast wniesiona w dniu 24 lipca 2013 r. W związku ze stwierdzeniem wystąpienia uchybienia terminu do wniesienia skargi kasacyjnej, możliwe było przejście do dalszych rozważań w kwestii zastosowania instytucji przywrócenia terminu.
Zgodnie z art. 86 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.), zwanej dalej "ustawą p.p.s.a.", jeżeli strona nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy, sąd na jej wniosek postanowi o przywróceniu terminu do dokonania określonej czynności procesowej. W piśmie zawierającym wniosek o przywrócenie terminu należy uprawdopodobnić okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu terminu (art. 87 § 2 ustawy p.p.s.a). Natomiast w myśl art. 87 § 4 ustawy p.p.s.a. równocześnie z wnioskiem strona powinna dokonać czynności, której nie dokonała w terminie. Pismo z wnioskiem o przywrócenie terminu wnosi się do sądu, w którym czynność miała być dokonana, w ciągu siedmiu dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu (art. 87 § 1 ustawy p.p.s.a.).
Przytoczone wyżej przepisy określają przesłanki przywrócenia terminu przez sąd. Jedną z nich jest brak winy strony w uchybieniu terminu. Pod pojęciem braku winy rozumieć należy przeszkody zaistniałe niezależnie od strony, niedające się przewidzieć zdarzenia nagłe, którym strona nie była w stanie zapobiec, a następnie usunąć ich skutków bez uchybienia terminom, do zachowania których była zobowiązania. Kryterium braku winy, jako przesłanka przywrócenia terminu, wiąże się z obowiązkiem szczególnej staranności przy dokonywaniu czynności procesowej. Przy ocenie tej przesłanki należy brać pod uwagę obiektywny miernik staranności, jakiej można wymagać od strony należycie dbającej o swoje interesy. Przywrócenie terminu może mieć miejsce wtedy, gdy uchybienie terminu nastąpiło wskutek przeszkody, której strona nie mogła usunąć nawet przy użyciu największego w danych warunkach wysiłku. Tylko w takich warunkach można przyjąć brak winy w uchybieniu terminu.
Okolicznością, która może uprawdopodobniać brak winy w uchybieniu terminu jest przedłużający się czas trwania postępowania w przedmiocie wniosku o przyznanie prawa pomocy. Wystąpienie skarżącego do sądu o ustanowienie dla niego pełnomocnika z urzędu nie wstrzymuje bowiem biegu terminu do wniesienia skargi kasacyjnej, który przeważnie upływa bezskutecznie przed zakończeniem postępowania w przedmiocie prawa pomocy. Taka sytuacja miała miejsce w niniejszej sprawie. Na podstawie postanowienia referendarza sądowego z dnia 7 czerwca 2013 r., Krajowa Izba Doradców Podatkowych w dniu 8 lipca 2013 r. (a zatem już po upływie terminu do wniesienia skargi kasacyjnej) wyznaczyła dla skarżącego doradcę podatkowego. Pełnomocnik – jak oświadczył - dowiedział się o tym fakcie w dniu 17 lipca 2013 r., wtedy bowiem odebrał zawiadomienie Krajowej Izby Doradców Podatkowych o wyznaczeniu go do wykonywania prawa pomocy. W związku z powyższym Sąd stwierdził, że wnioskodawca w złożonym przez siebie piśmie uprawdopodobnił brak winy w uchybieniu terminu do wniesienia skargi kasacyjnej.
Sąd uznał ponadto, że wniosek o przywrócenie terminu został wniesiony w terminie, o którym mowa w art. 87 § 1 ustawy p.p.s.a. Pełnomocnik został bowiem zawiadomiony o wyznaczeniu do występowania w niniejszej sprawie w dniu 17 lipca 2013 r. W tym dniu ustała zatem przyczyna uchybienia terminu do wniesienia skargi kasacyjnej. Natomiast wniosek wraz ze skargą kasacyjną pełnomocnik wniósł w dniu 24 lipca 2013 r., a zatem w ciągu siedmiu dni od dnia ustania przyczyny uchybienia terminu.
Warto również zauważyć, że została spełniona także przesłanka wskazana w przepisie art. 87 § 4 ustawy p.p.s.a. Pełnomocnik skarżącego wraz z pismem zawierającym wniosek o przywrócenie terminu dokonał bowiem czynności, która nie została dokonana w terminie. Tym samym zostały spełnione wszystkie przesłanki warunkujące przywrócenie terminu, w tym wypadku do wniesienia skargi kasacyjnej.
Mając na względzie powyższe Wojewódzki sąd Administracyjny w Kielcach, na podstawie art. 86 § 1 ustawy p.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.