Uzasadnienie
- I. Zaskarżonym postanowieniem z [...] nr [...] Dyrektor Izby Administracji Skarbowej utrzymał w mocy postanowienie Naczelnika Urzędu Skarbowego z dnia [...] nr [...] w przedmiocie:
- - uznania za uzasadniony zarzut nieistnienia obowiązku objętego tytułem wykonawczym o numerze [...] nr z [...]., obejmującym należności z tytułu podatku dochodowego od osób fizycznych za rok 2011 r. w kwocie 127 677,00 zł,)tj. zarzut dotyczący braku informacji w tytułach wykonawczych o przerwach w naliczaniu odsetek, jako zarzut nieistnienia obowiązku określonego w art. 33 § 1 pkt 1 w części dotyczącej niezastosowania przerw w naliczaniu odsetek na podstawie art. 54 § 1 Ordynacji podatkowej,,
- - uznania za uzasadniony zarzut niespełnienia w tytule wykonawczym o numerze [...] z dnia [...] r. wymogów określonych w art. 27 § 1 pkt 3 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji poprzez wskazanie błędnej daty od której nalicza się odsetki i umorzenia postępowania egzekucyjnego prowadzonego na podstawie w/w tytułu wykonawczego, uznania zarzutu przedawnienia w stosunku do tytułów wykonawczych nr [...]... jako nieuzasadniony, uznania za nieuzasadniony zarzut nieistnienia obowiązku oraz braku informacji w tytułach wykonawczych o przerwach w naliczaniu odsetek jako zarzut nieistnienia obowiązku określonego w art. 33 § 1 pkt 1 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji w części dotyczącej niezastosowania przerw w naliczaniu odsetek na podstawie art. 54 § 1 Ordynacji podatkowej objętych tytułami wykonawczymi o numerach [...]... z dnia [...] r., uznania za nieuzasadniony zarzut dotyczący niedopuszczalności egzekucji administracyjnej prowadzonej na podstawie tytułów wykonawczych o numerach: [...] z dnia [...] r. uznania za nieuzasadniony zarzut zastosowania zbyt uciążliwego środka egzekucyjnego, uznania za nieuzasadniony zarzut niespełnienia w tytułach wykonawczych o nr [...] z [...]. wymogów określonych w art. 27 $ 1 pkt. 3 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji.
W uzasadnieniu rozstrzygnięcia organ wskazał, że podstawę prawną rozstrzygnięcia w niniejszej sprawie stanowiły min. przepisy ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji.
Zgodnie z art. 27 § 1 pkt 9 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji w brzmieniu obowiązującym do dnia 29.07.2020r. zobowiązanemu przysługuje prawo zgłoszenia do organu egzekucyjnego zarzutów w sprawie prowadzenia postępowania egzekucyjnego, w terminie 7 dni od daty doręczenia odpisu tytułu wykonawczego.
Zgodnie art. 33 § 1 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji w brzmieniu obowiązującym do dnia 29.07.2020r.- podstawą zarzutu w sprawie prowadzenia egzekucji administracyjnej może być:
- 1) wykonanie lub umorzenie w całości albo w części obowiązku, przedawnienie, wygaśnięcie albo nieistnienie obowiązku;
odroczenie terminu wykonania obowiązku albo brak wymagalności obowiązku z innego powodu, rozłożenie na raty spłaty należności pieniężnej;
- 3) określenie egzekwowanego obowiązku niezgodnie z treścią obowiązku wynikającego z orzeczenia, o którym mowa w art. 3 i 4;
- 4) błąd co do osoby zobowiązanego;
- 5) niewykonalność obowiązku o charakterze niepieniężnym;
- 6) niedopuszczalność egzekucji administracyjnej lub zastosowanego środka egzekucyjnego;
- 7) brak uprzedniego doręczenia zobowiązanemu upomnienia, o którym mowa w art. 15 § 1;
- 8) zastosowanie zbyt uciążliwego środka egzekucyjnego;
- 9) prowadzenie egzekucji przez niewłaściwy organ egzekucyjny;
- 10) niespełnienie wymogów określonych w art. 27, a w zagranicznym tytule wykonawczym wymogów określonych w art.102 ustawy o wzajemnej pomocy.
Zgodnie z art. 29 § 1 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji organ egzekucyjny bada z urzędu dopuszczalność egzekucji administracyjnej; organ ten nie jest natomiast uprawniony do badania zasadności i wymagalności obowiązku objętego tytułem wykonawczym.
W świetle przepisów art. 29 § 1, art. 34 § 1a ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji niedopuszczalne jest badanie zasadności obowiązku objętego tytułami wykonawczymi na etapie prowadzonego postępowania egzekucyjnego.
Zgodnie art. 34 § 1 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji - zarzuty zgłoszone na podstawie art. 33 § 1 pkt 1-7, 9 i 10, a przy egzekucji obowiązków charakterze niepieniężnym - także na podstawie art. 33 § 1 pkt 8, organ egzekucyjny rozpatruje po uzyskaniu stanowiska wierzyciela w zakresie zgłoszonych zarzutów, z tym że w zakresie zarzutów, o których mowa w art. 33 § 1 pkt 1-5 i 7, stanowisko wierzyciela jest dla organu egzekucyjnego wiążące.
W rozpatrywanej sprawie wierzycielem i organem egzekucyjnym jest Naczelnik Urzędu Skarbowego w Końskich. Zatem organ ten posiada kompetencje o dwojakim charakterze tj. organu prowadzącego postępowanie egzekucyjne oraz wierzyciela. W takim przypadku odrębne wydanie postanowienia w sprawie stanowiska wierzyciela dotyczącego zarzutów na prowadzone postępowanie egzekucyjne staje się bezprzedmiotowe (por. uchwała NSA z dnia 25 czerwca 2007r., sygn. akt I FPS 4/06).
W przedmiotowej sprawie zobowiązana podniosła zarzuty określone w art. 33 § 1 pkt 1, 6, 8 i 10 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji w brzemieniu obowiązującym do dnia 29.07.2020r.
Odnośnie zarzutu określonego w art. 33 § 1 pkt 1 dotyczącego przedawnienia dochodzonych należności organ stwierdził, że należy uznać go bezzasadny z następujących powodów.
Po pierwsze stwierdził, że strona zarówno w zarzutach jak i w zażaleniu podnosiła, że nie zgadza się z treścią uzasadnienia wskazującą, że zawieszenie biegu terminu przedawnienia w przedmiotowej sprawie było skuteczne. Zdaniem skarżącej wszczęcie procedury karnej skarbowej miało jedynie na celu zawieszenie biegu terminu przedawnienia i wydłużenie czasu rozpatrzenia sprawy. Wskazała także, iż w sytuacji gdy nie było decyzji wymiarowej ani protokołu kontroli zawiadomienie doręczone jej mężowi nie wywołało żadnego skutku prawnego.
Odnosząc się do powyższego organ wyjaśnił, że zgodnie z art. 70 § 1 ustawy Ordynacja podatkowa zobowiązanie podatkowe przedawnia się z upływem 5 lat, licząc od końca roku kalendarzowego, w którym upłynął termin płatności podatku.
Zgodnie natomiast z art. 70 § 6 pkt 1 w/w ustawy bieg terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego nie rozpoczyna się, a rozpoczęty ulega zawieszeniu, z dniem wszczęcia postępowania w sprawie o przestępstwo skarbowe lub wykroczenie skarbowe, o którym podatnik został zawiadomiony, jeżeli podejrzenie popełnienia przestępstwa lub wykroczenia wiąże się z niewykonaniem tego zobowiązania.
W przedmiotowej sprawie zobowiązanie w podatku dochodowym od osób fizycznych dotyczy 2011 r., którego termin płatności upłynął z końcem kwietnia 2012r. Tak więc zgodnie z w/w art. 70 § 1 ustawy Ordynacja podatkowa termin przedawnienia upływał z dniem 31.12.2017r.
W dniu 01.08.2016r. zostało wszczęte postępowanie karne skarbowe w sprawie podania w zeznaniu o wysokości osiągniętego dochodu (poniesionej straty) PIT-36 za 2011 r. złożonym w Urzędzie Skarbowym ww dniu 4.04.2012r., danych niezgodnych ze stanem rzeczywistym, tj. o przestępstwo skarbowe z art. 56 § 1 Kodeksu karnego skarbowego, o czym J.M. odpowiedzialny solidarnie z E.M. (część A przedmiotowych tytułów wykonawczych) został skutecznie powiadomiony pismem z dnia 26.09.2016r., znak: [...], które odebrał w dniu 01.10.2016 r.
W związku z powyższym organ stwierdził, iż przedmiotowe zobowiązanie podatkowe nie uległo przedawnieniu, gdyż zostały spełnione przesłanki, o których mowa w w/w art. 70 § 6 pkt 1 ustawy Ordynacja podatkowa.
Nadto zauważył, iż to, że J.M. prowadził działalność gospodarczą to jednak zeznanie roczne za 2011 r. zostało złożone wspólnie przez E. i J.M..
W przypadku wspólnego opodatkowania małżonków, są oni jedną stroną postępowania, stosownie do postanowień art. 133 § 3 w/w ustawy w związku z art. 92 § 3 w/w ustawy. Zatem wszczęcie postępowania i w ramach tego postępowania wobec jednego z małżonków, wywiera skutek w zakresie zawieszenia biegu terminu przedawnienia zobowiązania wobec obojga małżonków (por. wyrok NSA z 22.03.2016 r., sygn. akt II FSK 554/15).
Dyrektor Izby Administracji Skarbowej zauważył nadto, że kwestia przedawnienia dochodzonych należności była już przedmiotem analizy w postępowaniu podatkowym zarówno przez Naczelnika Urzędu Skarbowego, jak i przez Dyrektora Izby Administracji Skarbowej, a także w postępowaniu sądowym przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach.
Zarówno organy administracyjne jak i Wojewódzki Sąd Administracyjny nie stwierdziły przedawnienia dochodzonych należności, w związku z nieprawidłowym czy też nieuzasadnionym wszczęciem postępowania karnego skarbowego (decyzja Naczelnika Urzędu Skarbowego z dnia [...] nr [...] decyzja Dyrektora Izby Administracji Skarbowej z dnia [...] nr [...] wyrok WSA w Kielcach, sygn. akt I SA/Ke 121/20).
Ponadto zobowiązana wskazywała, że zawiadomienie jest nieskuteczne, gdyż nie zostało doręczone pełnomocnikowi.
Należy zauważyć, iż pełnomocnictwa dla M.R. zostały udzielone odpowiednio w dniu 16.11.2016r. (pełnomocnictwo udzielonej przez J.M.) oraz w dniu 11.01.2017r. (pełnomocnictwo udzielone przez E.M.).
Natomiast jak wynika z akt sprawy zawiadomienie z dnia 26.09.2016r. o wszczęciu postępowania karnego skarbowego wydane na podstawie art. 70c ustawy Ordynacja podatkowa zostało doręczone J.M. w dniu 01.10.2016 r.
Kolejny zarzut dotyczący braku informacji w tytułach wykonawczych o nr: [...].... o przerwach w naliczeniu odsetek organ II instancji uznał za bezzasadny.
W/w tytuły wykonawcze obejmowały odsetki od zaległości w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2011 r., od których nie pobiera się dodatkowych odsetek, co zostało odpowiednio zaznaczone w/w tytułach wykonawczych w poz. E.7.
Kolejny, zarzut dotyczący niedopuszczalności egzekucji lub zastosowanego środka egzekucyjnego również uznano za bezzasadny.
Organ wskazał, że orzecznictwo sądowe ujmując generalnie niedopuszczalność egzekucji administracyjnej wskazuje, że zachodzi ona wtedy, gdy w sprawie wystąpiła okoliczność wykluczająca możliwość prowadzenia postępowania egzekucyjnego ze względów formalnych - podmiotowych lub przedmiotowych (wyrok NSA z dnia 4 kwietnia 2012 r., II FSK 2615/10, LEX nr 1410622).
Niedopuszczalność ze względów podmiotowych dotyczy osób, które korzystają z przywilejów i immunitetów dyplomatycznych i w zakresie przewidzianym przez ustawy lub powszechnie ustalone zwyczaje międzynarodowe nie podlegają orzecznictwu organów polskich i taka sytuacja w przedmiotowej sprawie nie zachodzi.
Natomiast niedopuszczalność przedmiotowa dotyczy dochodzenia obowiązków nie podlegających egzekucji oraz zastosowania środków nieprzewidzianych w ustawie o postępowaniu egzekucyjnym.
Biorąc pod uwagę powyższe należy stwierdzić, że obowiązki objęte przedmiotowymi tytułami wykonawczymi podlegają egzekucji administracyjnej, a zastosowane środki egzekucyjne w postaci zajęć rachunków bankowych mieszczą się w katalogu dopuszczalnych środków egzekucyjnych określonych w art. 1a pkt 12 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji a zobowiązani nie są osobami wobec, których egzekucja jest niedopuszczalna.
Także zarzut dotyczący zastosowania zbyt uciążliwego środka egzekucyjnego organ uznał za nieuzasadniony.
W trakcie prowadzonego postępowania egzekucyjnego organ egzekucyjny - Naczelnik Urzędu Skarbowego dokonał na podstawie zawiadomienia z dnia [...]., nr [...] zajęcia rachunku bankowego E.M. w banku PKO S.A, oraz na podstawie zawiadomienia z dnia [...] nr [...] zajęcia rachunku bankowego J.M. w A. S.A.
W przedmiotowych zarzutach zobowiązana podniosła, iż organ egzekucyjny zastosował najbardziej uciążliwy dla zobowiązanej środek egzekucyjny, który uniemożliwiał jej codzienne funkcjonowanie.
Odnosząc się do powyższego Dyrektor Izby Administracji Skarbowej zauważył, że w świetle art. 1a pkt 12 lit. a ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji ilekroć w ustawie jest mowa: środki egzekucyjne - rozumie się przez to, w postępowaniu egzekucyjnym dotyczącym należności pieniężnych, egzekucję:
z pieniędzy, z wynagrodzenia za pracę, ze świadczeń z zaopatrzenia emerytalnego oraz ubezpieczenia społecznego, a także z renty socjalnej, z rachunków bankowych, z innych wierzytelności pieniężnych, z praw z instrumentów finansowych w rozumieniu przepisów o obrocie instrumentami finansowymi, zapisanych na rachunku papierów wartościowych lub innym rachunku, oraz z wierzytelności z rachunku pieniężnego służącego do obsługi takich rachunków, z papierów wartościowych niezapisanych na rachunku papierów wartościowych, z weksla, z autorskich praw majątkowych i praw pokrewnych oraz z praw własności przemysłowej, z udziału w Spółce z ograniczoną odpowiedzialnością, z pozostałych praw majątkowych, z ruchomości, z nieruchomości.
Celem postępowania egzekucyjnego jest w świetle art. 1 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji doprowadzenie do wykonania lub zabezpieczenia wykonania przez zobowiązanych ich obowiązków, o których mowa w art.
- 2. Postępowanie egzekucyjne musi być przede wszystkim skuteczne.
Zgodnie z art. 7 § 1 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, dążenie do zrealizowania tego celu, nie może jednak polegać na stosowaniu dowolnych środków, a jedynie takich, które zostały przewidziane w ustawie. Uzupełnieniem zasady stosowania środków egzekucyjnych przewidzianych w ustawie jest art. 7 § 2 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, przewidujący zasadę stosowania najmniej uciążliwego środka.
Zgodnie z powołanym przepisem, organ egzekucyjny stosuje środki egzekucyjne które prowadzą bezpośrednio do wykonania obowiązku, a spośród kilku takich środków - środki najmniej uciążliwe dla zobowiązanego. Przepisy nie określają, które ze środków są mniej lub bardziej uciążliwe. W toku danego postępowania egzekucyjnego, organ prowadzący postępowanie winien w konkretnym przypadku ocenić, który z przewidzianych w ustawie środków egzekucyjnych, zapewni skuteczne wykonanie ciążącego na zobowiązanym obowiązku; jednocześnie będąc środkiem dla zobowiązanego najmniej dolegliwym. Natomiast zastosowanie najmniej uciążliwego środka egzekucyjnego może mieć miejsce w przypadku istnienia w tym względzie możliwości wyboru.
W ocenie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w przedmiotowej sprawie nie został zastosowany zbyt uciążliwy środek egzekucyjny. Zajęcie rachunku bankowego nie stanowi bowiem zbyt uciążliwego środka egzekucyjnego, w sytuacji gdy zobowiązany nie wskazał innego źródła majątku, z którego zaległość mogłaby zostać zaspokojona. Nie można pomijać faktu, że celem postępowania egzekucyjnego jest zaspokojenie roszczeń wierzyciela, a w związku z tym obowiązkiem organu egzekucyjnego jest zastosowanie środka, który doprowadzi do realizacji tego celu. Postępowanie egzekucyjne zazwyczaj więc będzie odbierane przez dłużnika jako uciążliwe.
Należy zauważyć, iż w interesie zobowiązanego jest zatem wskazanie majątku podlegającego egzekucji, nie natomiast zmuszanie organu do jego poszukiwania. W sytuacji gdy organ ma do dyspozycji tylko jeden środek, to nie tylko jest on uprawniony, ale i zobowiązany do jego zastosowania.
Także jeśli zobowiązany chciałby aby egzekucja była, prowadzona z innego środka egzekucyjnego winien wskazać taki środek, z którego można prowadzić skuteczną egzekucję oraz wystąpić z wnioskiem o zwolnienie w całości lub w części określonego składnika majątkowego do organu egzekucyjnego wskazując przy tym swój ważny interes. Wtedy w świetle art. 13 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji organ egzekucyjny w ramach uznania administracyjnego mógłby zwolnić określony składnik majątkowy zobowiązanego spod zajęcia.
Kolejne zarzuty dotyczące niespełnienia w tytułach wykonawczych o nr [...] należy uznać za nieuzasadnione.
Zgodnie z art. 27 § 1 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji tytuł wykonawczy zawiera:
- 1) oznaczenie wierzyciela;
wskazanie imienia i nazwiska lub firmy zobowiązanego i jego adresu, a także numeru identyfikacji podatkowej (NIP) lub numeru Powszechnego Elektronicznego Systemu Ewidencji Ludności (PESEL), jeżeli zobowiązany taki numer posiada;
3) treść podlegającego egzekucji obowiązku, podstawę prawną tego obowiązku oraz stwierdzenie, że obowiązek jest wymagalny, a w przypadku egzekucji należności pieniężnej - także określenie jej wysokości, terminu, od którego nalicza się odsetki z tytułu niezapłacenia należności w terminie, oraz rodzaju i stawki tych odsetek;
wskazanie zabezpieczenia należności pieniężnej hipoteką przymusową albo przez ustanowienie zastawu skarbowego lub rejestrowego lub zastawu nieujawnionego w żadnym rejestrze, ze wskazaniem terminów powstania tych zabezpieczeń;.
- 5) wskazanie podstawy prawnej pierwszeństwa zaspokojenia należności pieniężnej, jeżeli należność korzysta z tego prawa i prawo to nie wynika z zabezpieczenia należności pieniężnej;
wskazanie podstawy prawnej prowadzenia egzekucji administracyjnej;
datę wystawienia tytułu, podpis, imię i nazwisko oraz stanowisko służbowe osoby upoważnionej do działania w imieniu wierzyciela;
pouczenie zobowiązanego, o skutkach niezawiadomienia organu egzekucyjnego o zmianie miejsca pobytu;
pouczenie zobowiązanego o przysługującym mu w terminie 7 dni prawie zgłoszenia do organu egzekucyjnego zarzutów w sprawie prowadzenia postępowania egzekucyjnego;
klauzulę organu egzekucyjnego o skierowaniu tytułu do egzekucji administracyjnej;
wskazanie środków egzekucyjnych stosowanych w egzekucji należności pieniężnych;
datę doręczenia upomnienia, a jeżeli doręczenie upomnienia nie było wymagane, podstawę prawną braku tego obowiązku.
Na podstawie art. 33 pkt 10 w/w ustawy mogą być kwestionowane jedynie wymogi formalne, jakim musi odpowiadać tytuł wykonawczy (por. wyrok WSA w Warszawie z dnia 26 lutego 2015r., III SA/Wa 1609/14, LEX nr 1746090). W szczególności wskazuje się, że w sytuacji, kiedy tytuł wykonawczy w ogóle nie zawiera danych, o których mowa w art. 27 § 1 pkt 3 u.p.e.a., to adekwatny zarzut podlegałby kwalifikacji z art. 33 § 1 pkt 10 w/w ustawy, zaś w sytuacji, kiedy tytuł zawiera co prawda te dane, ale w ocenie zobowiązanego są one nieprawidłowe, co otwiera merytoryczny spór o tę prawidłowość, to tak sformułowany, adekwatny zarzut podlega kwalifikacji z punktu 1 § 1 art. 33 w/w ustawy, (por. wyrok WSA w Warszawie z dnia 8 stycznia 2015 r., III SA/Wa 2006/14, LEX nr 1747013).
W związku z powyższym organ stwierdził, że w/w tytuły wykonawcze zawierają wszystkie dane określone w powyższym przepisie.
- II. W skardze na powyższe rozstrzygnięcie E.M. wniosła o uchylenie zaskarżonego postanowienia wraz z poprzedzającym je postanowieniem organu I instancji oraz umorzenie postępowań egzekucyjnych.
Na podstawie art. 33 § 1 pkt 1,5,8 i 10 ustawy p.e.a. zarzuciła prowadzenie postępowania dotyczącego zobowiązania podatkowego oraz odsetek od niego w sytuacji przedawnienia.
W uzasadnieniu wskazała nadto na wadliwe zastosowanie najbardziej uciążliwego środka egzekucyjnego.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach zważył co następuje
III. W myśl art. 1 ustawy z 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2019 r. poz. 2167) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem. Oznacza to, że w myśl art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2019 r. poz. 2325, dalej p.p.s.a.) wyeliminować z obrotu prawnego można jedynie rozstrzygnięcie naruszające prawo w sposób opisany w tym przepisie. Nadto a myśl art. 134 § 1 p.p.s.a. sąd jest związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, z wyjątkiem nie dotyczącym rozpatrywanej sprawy.
Dokonana w powyższy sposób kontrola zaskarżonych rozstrzygnięć wykazała, że skarga nie miała uzasadnionych podstaw.
Podstawowym zarzutem skargi wywiedzionym w oparciu o art. 33 § 1 ustawy p.e.a. w brzmieniu z dnia zgłoszenia zarzutu (stan prawny do 29 lipca 2020 r.) - jest zarzut przedawnienia dochodzonego w drodze egzekucji zobowiązania. W ocenie strony w toku postępowania podatkowego wszczęto instrumentalnie postępowania karno - skarbowe co oznacza, że do przerwania biegu terminu przedawnienia nie doszło. Nadto wskazała, że zawiadomienie o jakim mowa w art. 70c ord. pod. zostało nieskutecznie doręczone z uwagi na udzielone pełnomocnictwo jedynie jej mężowi.
Prawidłowo organ wskazał, że zaprezentowana przez skarżącą argumentacja nie była trafna. Nie jest w sprawie spornym, że zobowiązanie w podatku dochodowym od osób fizycznych dotyczyło 2011 r. co oznacza że termin jego przedawniania upływałby z dniem 31 grudnia 2017 r. Termin ten stosownie do art. 70 § 6 pkt 1 ord. pod. został zawieszony wobec wszczęcia 1 sierpnia 2016 r. postępowania karno – skarbowego z art. 56 § 1 kks wobec J.M. solidarnie odpowiadającego z E.M.. Zawiadomienie o powyższym w zgodzie z art. 70c ord. pod. skutecznie doręczono J.M. 1 października 2016 r., gdyż pełnomocnika ustanowił dopiero 16 listopada 2016 r. Organ wyjaśnił nadto, że mimo, że działalność gospodarcza prowadził J.M., to zeznanie roczne za 2011 r. złożone zostało wspólnie przez małżonków M., w związku z czym wskazał, że w myśl art. 133 § 3 w zw. z art. 92 § 3 ord. pod. małżonkowie E.J.M. są jedną stroną postępowania.
W konsekwencji prawidłowo wskazał, że wszczęcie postępowania i w jego ramach postawienie zarzutów jednemu z małżonków, wywarło skutek zawieszenia biegu terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego wobec obojga małżonków (patrz wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 22 marca 2016 r. w sprawie II FSK 554/15). Powyższe uwagi odnoszą się też do tytułów wykonawczych obejmujących odsetki za zwłokę od nieuregulowanych w terminie zaliczek na podatek dochodowy od osób fizycznych za 2011 r. Ugruntowany jest bowiem pogląd, że do przedawnienia odsetek od nieuregulowanych w terminie zaliczek na podatek, należy stosować przepisy odnoszące się do przedawnienia zobowiązań podatkowych. Powyższe kwestie były przedmiotem kontroli ze strony Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach w nieprawomocnych wyrokach zapadłych sprawach I SA/Ke 122/20 i I S/Ke 121/20 (www.cbois.nsa.gov.pl). Sąd rozpatrujący sprawę w składzie obecnym podziela w całości zaprezentowaną tam argumentacje i przywołane dalsze orzecznictwo.
Nie można też zgodzić się z poglądem o instrumentalnym wykorzystaniu instytucji wszczęcia postępowania karno-skarbowego, wobec braku faktycznej argumentacji tyczącej przesłanek z których strona wyciąga taki wniosek. Skarżąca nie podjęła próby wykazania, że w sytuacji gdyby nie istniał art. 70 § 6 pkt 1 ord. pod. to organ skarbowy nie dokonałby wszczęcia postępowania karno – skarbowego. Gołosłownie twierdzenie o braku czynności w postępowaniu karnym nie jest w tym zakresie wystarczającym, biorąc pod uwagę materialnoprawne skutki takiej decyzji. Przywołanie tez orzecznictwa bez przełożenia ich treści na okoliczności faktyczne sprawy, nie mogło doprowadzić do uznania racji skarżącej. Zadaniem strony (wobec odmiennej oceny organu) było bowiem wykazanie, że ze względu na okoliczności sprawy doszło do naruszenia zasady zaufania do organów podatkowych, czy konstytucyjnej zasady uzasadnionych oczekiwań.
Na uwzględnienie nie zasługiwał też zarzut zastosowania najbardziej uciążliwego środka egzekucyjnego. Nie ulega wątpliwości, że zadaniem organu egzekucyjnego jest stosowanie środka egzekucyjnego, który jest najmniej uciążliwy dla zobowiązanego, gdyż wynika to wprost z zapisów ustawy (art. 7 ust. 2 u.p.e.a.). Wybór takiego środka jest możliwy jedynie w sytuacji, gdy zobowiązany wskaże co najmniej dwa sposoby egzekucji zobowiązania. Skoro w rozpoznawanej sprawie organ działając z urzędu nie znalazł innego środka egzekucyjnego, a zobowiązana poza gołosłownym twierdzeniem, że organ miał taki wybór środka alternatywnego nie wskazała, jej zarzut musiał ulec oddaleniu (por wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 2 marca 2021 r. III FSK 2322/21, baza LEX).
Dokonana z urzędu kontrola całości zaskarżonego rozstrzygnięcia wykazała, że odpowiada ono prawu, co oznacza, że skargę należało oddalić.
Mając powyższe na uwadze Wojewódzki Sąd Administracyjny na podstawie art. 151 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji.