Uzasadnienie
Zaskarżonym postanowieniem z dnia [...], nr [...], sprostowanym postanowieniem w dniu [...] nr [...] Dyrektor Izby Skarbowej w Kielcach odmówił B. M., prowadzącej działalność pod nazwą "A.", przywrócenia terminu do wniesienia odwołania od decyzji Naczelnika Pierwszego Urzędu Skarbowego w K. z dnia [...] nr [...] w sprawie wymiaru podatku od towarów i usług za okres od stycznia do kwietnia 2000 r. oraz od czerwca do listopada 2000 r.
W motywach rozstrzygnięcia organ wskazał, iż decyzja została doręczona pod wskazany przez podatniczkę adres prowadzenia działalności, tj. K., ul. C.-M.- zgodnie z art.150 § 1 Ordynacji podatkowej. Korespondencja awizowana była przez urząd pocztowy pierwszy raz w dniu 13.07.2005 r., ponownie po upływie 7 dni - 21.07.2005 r., zatem stosownie do tego przepisu za dzień doręczenia decyzji należy uznać 28.07.2005 r.. W związku z tym termin do wniesienia odwołania upłynął w dniu 11.08.2005 r.
W ocenie organu wniosek podatniczki o przywrócenie terminu nie zasługuje na uwzględnienie. Sprowadza się on wyłącznie do kwestionowania prawidłowego działania urzędu pocztowego. Podatniczka twierdzi, iż w lipcu 2005 r. przebywała na urlopie za granicą i w tym okresie poczta nie doręczała żadnej decyzji do siedziby firmy przy ul. C.-M., gdzie przebywali upoważnieni pracownicy, adnotacje poczty o treści "mieszkanie zamknięte" są, jej zdaniem, nieprawdziwe. Zdaniem organu, z zalegającego w aktach potwierdzenia odbioru jednoznacznie wynika, iż doręczenie aczkolwiek zastępcze nastąpiło 28.07.2005 r. Również z pocztowej książki nadawczej wynika, iż przesyłka o numerze 24629 zawierająca przedmiotową decyzję wysłana została 07.07.2005 r. pod adres ul. C.-M. w K.. Okoliczności zaś przedstawiane przez podatniczkę nie są okolicznościami, które uprawdopodobniają brak winy odwołującej się w uchybieniu terminu.
Od powyższego rozstrzygnięcia B. M. złożyła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach. Podała, iż termin niedotrzymany został tylko dwa dni i wynikał z przyczyn niezależnych od skarżącej, a leżących po stronie organu podatkowego. Skarżąca stwierdza, iż "nie kwestionuje nieprawidłowości poczty" lecz uchybienie jakiego dokonał Pierwszy Urząd Skarbowy w doręczeniu decyzji wymiarowej w VAT. Decyzja ta adresowana była na adres ul. C.-M. w K., ale pod wskazany adres nie została doręczona, a przyjęcie, że mają w takiej sytuacji zastosowanie przepisy doręczenia zastępczego jest bezzasadne. Na poparcie tego stwierdzenia skarżąca podała, iż, po pierwsze, przy ul. C.- M. prowadzi działalność gospodarczą, gdzie znajduje się biuro i zatrudnione tam osoby upoważnione są do odbioru poczty.
Po drugie, decyzje wysłane zostały przesyłką pocztową o nr 24629, ale na adres zamieszkania skarżącej, tj. przy ul. C. w K.. Przesyłki tej skarżąca nie mogła odebrać ponieważ w lipcu 2005 r. przebywała na urlopie za granicą. Po trzecie, przedmiotową decyzję wydano jej osobiście 30.08.2005 r. Dlatego wnosi o przywrócenie terminu do złożenia odwołania.
W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Skarbowej potrzymał stanowisko wyrażone w zaskarżonym postanowieniu i wniósł o jej oddalenie. Dodatkowo wskazał, iż organ podatkowy I instancji ze względu na wysokie kwoty określonych zobowiązań postanowił informacyjnie przesłać decyzję (doręczoną zastępczo w dniu 28.07.2005 r.) na adres zamieszkania podatniczki. Przesyłka ta przyjęta została do realizacji 10.08.2005 r. i nadano jej nr R-37386, nie zaś jak wskazuje skarżąca nr 24629.
Na rozprawie przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Kielcach pełnomocnik skarżącej popierając skargę i wnosząc o przywrócenie terminu wniósł o dopuszczenie dowodu z dokumentów - sześciu oświadczeń na okoliczność uprawdopodobnienia, że niedotrzymanie terminu nie nastąpiło z winy podatniczki oraz kserokopie poczty przychodzącej do firmy w terminie kiedy powinna przyjść decyzja oraz oryginał pełnomocnictwa pocztowego.
Pełnomocnik Dyrektora Izby Skarbowej wniósł o ich niedopuszczenie, podając że dowody te powinny być wskazane w postępowaniu administracyjnym.
Sąd oddalił wniosek pełnomocnika skarżącej.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach zgodnie z zasadami wyrażonymi w art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r.- Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) i art. 134 §1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r.- Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz.1270), określanej dalej jako ustawa P.p.s.a., Sąd bada zaskarżone orzeczenie pod kątem jego zgodności z obowiązującym prawem i nie jest przy tym związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.
Skarga nie jest zasadna, bowiem zaskarżone postanowienie nie narusza prawa.
Na wstępie należy wyjaśnić, iż sąd administracyjny nie jest, co do zasady, uprawniony do zmiany (reformowania) orzeczeń organów podatkowych. Sąd bada legalność takich orzeczeń, nie może jednak jak chce tego skarżąca orzec za organ podatkowy o przywróceniu terminu do wniesienia odwołania. W związku z tym też Sąd oddalił złożony na rozprawie wniosek pełnomocnika skarżącej. Sąd nie może bowiem badać przesłanek do przywrócenia terminu do dokonania czynności w postępowaniu podatkowym. Wnioskowany dowód dotyczy kwestii wpływających na ustalenia faktyczne sprawy i z istoty kontroli sądowej nie może być przeprowadzony przed sądem. Doprowadziłoby to do przeprowadzenia zasadniczej części postępowania i oceny zebranych materiałów przed Sądem, a nie przed powołanymi do tego organami podatkowymi.
Analiza materiału dowodowego sprawy, w aspekcie kontroli legalności zaskarżonego postanowienia, wskazuje iż nie doszło do naruszenia prawa.
W przedmiotowej sprawie skarżąca zwróciła się o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania od decyzji. Przepis art.162 Ordynacji podatkowej przewiduje możliwość przywrócenia terminu w sytuacji, gdy zainteresowana uprawdopodobni (przedstawi wiarygodne okoliczności), że naruszenie terminu nastąpiło bez jej winy, wniosek o przywrócenie terminu zostanie złożony w ciągu 7 dni od ustania przyczyny uchybienia terminu i gdy wraz z wnioskiem o przywrócenie terminu zostanie dopełniona czynność, dla której termin był wyznaczony. O braku winy w niedopełnieniu obowiązku można mówić tylko w przypadku stwierdzenia, że dopełnienie obowiązku stało się niemożliwe z powodu przeszkody nie do przezwyciężenia.
W niniejszej sprawie skarżąca chcąc uwolnić się od zarzutu winy zakwestionowała prawidłowość doręczenia decyzji, chcąc tym samym obalić domniemanie o doręczeniu z art. 150 Ordynacji podatkowej.
W ocenie Sądu skarżąca nie uwiarygodniła braku winy. Nie może bowiem stanowić podstawy do przywrócenia terminu fakt przebywania na urlopie. W żaden sposób okoliczność ta (o której organy podatkowe nie posiadały wiedzy) nie może powodować odrzucenia fikcji doręczenia z art.150 Ordynacji podatkowej. Analiza materiału dowodowego sprawy wskazuje natomiast, iż organ podatkowy był w pełni uprawniony do przyjęcia fikcji doręczenia decyzji z dniem 28.07.2005 r. Potwierdza to udokumentowany na zwrotnym potwierdzeniu odbioru korespondencji przebieg czynności pocztowych pozwalających organowi na przyjęcie fikcji doręczenia. Bez znaczenia dla przyjęcia tej fikcji pozostają: następna próba doręczenia decyzji pod adres zamieszkania skarżącej i faktyczne jej doręczenie w dniu 30.08.2005 r. Na ustalenia w kwestii doręczenia decyzji w dniu 28.07.2005 r. nie mają również wpływu działania skarżącej podjęte w miesiącu sierpniu, dotyczące udzielenia stosownych upoważnień pocztowych.
Odnosząc się do treści skargi należy wskazać, iż skarżąca nie kwestionuje nieprawidłowości w działaniu poczty lecz uchybienie jakiego, jej zdaniem, dopuścił się organ podatkowy. Skoro więc czynności pocztowe nie są kwestionowane, a doręczenie nastąpiło za pośrednictwem poczty i wszystkie czynności pocztowe były prawidłowe, pozwalało to na przyjęcia fikcji doręczenia. Nie znajduje potwierdzenia w dokumentach sprawy zarzut skarżącej, iż decyzje zostały przesłane przez organ podatkowy I instancji przesyłką nr 24629 na jej adres zamieszkania, tj. w Kielcach przy ul. C. Organ podatkowy przeprowadził na tą okoliczność stosowne postępowanie wyjaśniające, które potwierdziło, iż przesyłką o powyższym numerze decyzje zostały przesłane na adres w K. przy ul. C.-M.
Dodatkowo należy wskazać, iż bieg terminu do wniesienia odwołania rozpoczął się z dniem przyjętej fikcji doręczenia. Dla uznania uchybienia terminu do wniesienia odwołania, nie ma zaś znaczenia, o ile dni przekroczony został termin. Dlatego należy uznać, iż doręczenie zastępcze pociągające za sobą wszelkie prawne skutki nastąpiło, zaś późniejsze wydanie decyzji skarżącej nie wywołuje skutków prawnych związanych z doręczeniem.
Reasumując, Sąd podziela stanowisko organu podatkowego tak w zakresie ustaleń faktycznych jak i argumentacji prawnej. Na podstawie art. 151 ustawy P.p.s.a. orzekł więc jak w sentencji wyroku.