Uzasadnienie
Uzasadnienie
A. P. wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...] Nr[..], którym organ odwoławczy po rozpoznaniu zażalenia E. P., utrzymał w mocy postanowienie Naczelnika Urzędu Skarbowego z dnia [...] dotyczące wypowiedzi wierzyciela na zgłoszone przez E. P. zarzuty w sprawie prowadzenia postępowania egzekucyjnego.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach zważył, co następuje: Kontrola legalności aktu prawnego obliguje Sąd do zbadania w pierwszej kolejności przesłanek zaskarżenia aktu prawnego, tj. zbadania wszystkich warunków wymaganych do złożenia skargi jako pisma procesowego do sądu administracyjnego. Przepis art.58 § 1 pkt 6 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) stanowi, że Sąd odrzuca skargę, jeżeli wniesienie skargi jest niedopuszczalne. Ma to miejsce także i wtedy, gdy skargę wnosi podmiot nieuprawniony.Za podmiot posiadający legitymację do wniesienia skargi należy uznać np. osobę fizyczną, która ma w złożeniu skargi interes prawny rozumiany jako istnienie związku miedzy strefą jego indywidualnych praw i obowiązków, a zaskarżonym aktem. Skarga może więc dotyczyć tylko własnej sprawy administracyjnej tej osoby, sprawy rozumianej jako przewidziana w przepisach prawa administracyjnego możliwość konkretyzacji uprawnień i obowiązków stron stosunku administracyjnoprawnego, którymi są organ administracji publicznej i indywidualny podmiot /patrz: "Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi Komentarz" Tadeusz Woś i inni, Wydawnictwo Prawnicze Lexis Nexis W-wa 2005, str.214 i 215/.
Skarga została wniesiona na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej, który utrzymał w mocy postanowienie Naczelnika Urzędu Skarbowego dotyczące wypowiedzi wierzyciela na zarzuty, zgłoszone w postępowaniu egzekucyjnym przez zobowiązaną E. P. -żonę skarżącego. Adresatem wskazanych postanowień jest E. P. Zarzuty są środkiem zaskarżenia, który zgodnie z art. 27§1 pkt 9 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (t.j. z 2005 r. Nr 229, poz. 1954) służy zobowiązanemu. Pojęcie zobowiązanego określone zgodnie z art. 1 a pkt. 20 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji oznacza osobę prawną, jednostkę nie posiadającą osobowości prawnej, osobę fizyczną, która nie wykonała w terminie obowiązku o charakterze pieniężnym lub niepieniężnym. Statusu zobowiązanego nie ma małżonek podatnika, mimo, że zgodnie z art. 29 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2005 r. Nr 8 poz. 60 ze zm.) odpowiedzialność za zobowiązania podatkowe obejmuje majątek podatnika oraz majątek wspólny podatnika i jego małżonka.
Przepis art. 27 c ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji wyraźnie różnicuje zobowiązanego i jego małżonka traktując tylko jednego z małżonków jako zobowiązanego w rozumieniu art.1 a pkt. 20 tej ustawy. Z powyższego wynika, że zarzuty są środkiem, który służy wyłącznie E. P. Ustawa wyklucza możliwość wniesienia zarzutów przez innych uczestników postępowania egzekucyjnego. Tym samym A. P. nie ma legitymacji do wniesienia skargi, a zatem jego skarga jako niedopuszczalna podlega odrzuceniu.
Wobec powyższego Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach, działając na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 oraz art.232 § 1 pkt. 1 lit a w/w ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, postanowił jak w sentencji.