Uzasadnienie
Postanowieniem Referendarza sądowego przy Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym w Kielcach z dnia 3 marca 2010r. wydanym w sprawach o sygnaturach akt I SA/Ke 112/10, I SA/Ke 113/10 i I SA/Ke 114/10, następnie połączonych i rozstrzygniętych w sprawie pod sygnaturą I SA/Ke 112/10, przyznano D. M. prawo pomocy poprzez zwolnienie skarżącej od kosztów sądowych w zakresie obejmującym część każdorazowej opłaty sądowej przekraczającej kwotę 50 zł i poprzez ustanowienie doradcy podatkowego. Na tej podstawie Krajowa Rada Doradców Podatkowych wyznaczyła dla strony doradcę podatkowego P. Z..
W dniu 27 kwietnia 2010r. pełnomocnik skarżącej złożył do każdej ze spraw pismo procesowe stanowiące uzupełnienie wniesionych przez stronę skarg. Jednocześnie do Sądu wpłynął wniosek dor. pod. P. Z. o przyznanie wynagrodzenia i zwrot wydatków tytułem kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej D. M. z urzędu, zawierający oświadczenie, iż koszty te nie zostały opłacone.
Pełnomocnik skarżącej uczestniczył następnie w rozprawie przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Kielcach w dniach 13 maja 2010r. i 11 czerwca 2010r.
W dniu 8 czerwca 2010r. dor. pod. P. Z. złożył w sprawie pismo procesowe zatytułowane "Zmiana wniosków o zwrot kosztów nieopłaconej pomocy prawnej", w którym zawarł wniosek o przyznanie mu kosztów nieopłaconej pomocy prawnej za udzieloną stronie pomoc prawną, jak oświadczył w całości nie opłaconych, w kwocie 7320 zł. W piśmie przedstawił szczegółowe wyliczenie żądanej kwoty, na którą złożyły się opłaty ustalone zgodnie z rozporządzeniem Ministra Sprawiedliwości w sprawie wynagrodzenia za czynności doradcy podatkowego w postępowaniu przed sądami administracyjnymi oraz szczegółowych zasad ponoszenia kosztów pomocy prawnej udzielonej przez doradcę podatkowego z urzędu, a także kwoty podatku od towarów i usług obliczone od ustalonych w oparciu o rozporządzenie opłat.
Wyrokiem z 30 czerwca 2010r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach uchylił decyzje Dyrektora Izby Skarbowej w K. w przedmiocie podatku od towarów i usług za wrzesień 2004r. i październik 2004r., określił, że uchylone decyzje nie mogą być wykonane w całości, oddalił skargę na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w K. w przedmiocie podatku od towarów i usług za sierpień 2004r. oraz zasądził od organu na rzecz D. M. kwotę 100 zł tytułem zwrotu kosztów postępowania.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach zważył co następuje
Zgodnie z art. 250 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej p.p.s.a., wyznaczony doradca podatkowy otrzymuje wynagrodzenie odpowiednio według zasad określonych w przepisach o opłatach za czynności doradców podatkowych w zakresie ponoszenia kosztów nieopłaconej pomocy prawnej oraz zwrotu niezbędnych i udokumentowanych wydatków.
Stosownie do § 2 ust. 1 pkt 1 lit. d) i e) rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 2 grudnia 2003r. w sprawie wynagrodzenia za czynności doradcy podatkowego w postępowaniu przed sądami administracyjnymi oraz szczegółowych zasad ponoszenia kosztów pomocy prawnej udzielonej przez doradcę podatkowego z urzędu (Dz. U. Nr 212, poz. 2075), wynagrodzenie doradcy podatkowego w postępowaniu przed sądami administracyjnymi wynosi w pierwszej instancji w sprawach, w których przedmiotem zaskarżenia jest należność pieniężna, przy wartości przedmiotu sprawy: powyżej 5000 zł do 10 000 zł – 1200 zł, natomiast powyżej 10 000 zł do 50 000 zł – 2400 zł.
W przedmiotowej sprawie wartości przedmiotu sporu w przypadku poszczególnych decyzji Dyrektora Izby Skarbowej w K. w przedmiocie podatku od towarów i usług wynosiły: za sierpień 2004r. – 7271 zł, za wrzesień – 31 519 zł i za październik 2004r. – 32 893 zł. Zatem, w świetle powołanych przepisów rozporządzenia, należne doradcy podatkowemu wynagrodzenie w niniejszej sprawie wynosi 6000 zł.
Ponadto, zgodnie z § 3 ust. 2 powołanego wyżej rozporządzenia, pełnomocnik skarżącej we wniosku o przyznanie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej zawarł oświadczenie, że strona w żadnej części wynagrodzenia za udzieloną jej pomoc prawną nie pokryła.
Nie sposób zgodzić z pełnomocnikiem skarżącej, iż z treści powołanych przez niego we wniosku o zwrot kosztów pomocy prawnej przepisów rozporządzenia wynika prawo doradcy podatkowego ustanowionego z urzędu do żądania przyznania mu wynagrodzenia wraz z podatkiem Vat. Jakkolwiek Sąd dostrzega, iż charakter i zakres udzielanej przez doradców podatkowych pomocy prawnej jest zbliżony do tej wykonywanej przez adwokatów czy radców prawnych, niemniej jednak przepisy prawa regulujące wysokość kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielanej przez adwokatów i radców prawnych zawierają wprost unormowania dotyczące podwyższania zasądzanych opłat o podatek od towarów i usług.
Natomiast rozporządzenie Ministra Sprawiedliwości z dnia 2 grudnia 2003r. w sprawie wynagrodzenia za czynności doradcy podatkowego w postępowaniu przed sądami administracyjnymi oraz szczegółowych zasad ponoszenia kosztów pomocy prawnej udzielonej przez doradcę podatkowego z urzędu nie zawiera takiej regulacji.
Mając na uwadze powyższe, na podstawie art. 250 w związku z § 2 ust. 1 pkt 1 lit. d) i e) rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 2 grudnia 2003r. w sprawie wynagrodzenia za czynności doradcy podatkowego w postępowaniu przed sądami administracyjnymi oraz szczegółowych zasad ponoszenia kosztów pomocy prawnej udzielonej przez doradcę podatkowego z urzędu, należało orzec jak w sentencji postanowienia.