Uzasadnienie
ISA/Ke 118/06
Zaskarżoną decyzją z dnia [...] Nr. [...], Samorządowe Kolegium Odwoławcze utrzymało w mocy decyzję Burmistrza Miasta i Gminy z dnia [...] w sprawie ustalenia dla G. i H. J. podatku od nieruchomości za 2006r. w kwocie [...] zł.
W uzasadnieniu organ ustalił, że opodatkowaniem objęto 138 m 2 budynków mieszkalnych dla których zastosowano stawkę 0,41 zł/m2, 34m2 budynków gospodarczych ze stawką 3,60 zł/m2, 16 m2 garaży ze stawką 5,60 zł/m2 oraz 800,00m2 gruntów pozostałych według stawki 0,05 zł/m2. Wymiaru podatku dokonano zgodnie z zapisami ewidencji gruntów i budynków przy zastosowaniu stawek obowiązujących na rok podatkowy 2006. Działka o powierzchni 800 m2 sklasyfikowana jest w ewidencji gruntów jako tereny mieszkalne, podlega więc zgodnie z art. 3 ust. 1 pkt 4 ustawy z dnia 12.1.1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych Dz.U. Nr. 9 poz. 84 z 2002r. ze zm.) opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości. Organ wskazał nadto, że aby uznać grunty za rolne to musi to wynikać z ewidencji a poza tym zgodnie z art. 1 ustawy o podatku rolnym z dnia 15.XI.1984r.(Dz.U. Nr. 175 poz. 1484 z 2005r.) opodatkowaniem podatkiem rolnym podlegają grunty sklasyfikowane w ewidencji gruntów i budynków jako użytki rolne lub jako grunty zakrzewione na użytkach rolnych, z wyjątkiem gruntów zajętych na prowadzenie działalności gospodarczej innej niż rolnicza.
Na powyższe rozstrzygnięcie skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach złożył G. J. W skardze nie zawarł i 2 żadnych zarzutów pod adresem decyzji składając jedynie odpisy korespondencji z organami tyczące przedmiotowego rozstrzygnięcia.
W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło ojej oddalenie podnosząc argumenty jak w zaskarżonej decyzji.
Wojewódzki Sad Administracyjny zważył co następuje
W myśl art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych(Dz.U.Nr. 153 poz. 1269) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem. Oznacza to że wyeliminować z obrotu prawnego można jedynie taką decyzję, która narusza prawo i to w stopniu mającym wpływ na treść rozstrzygnięcia. Z mocy art. 134 § 1 ustawy z dnia 30.VIII.2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi(Dz.U.Nr. 153 poz. 1270) sąd nie jest związany granicami skargi rozstrzygając jedynie w granicach sprawy.
Podmiotowy zakres podatku od nieruchomości określa art. 3 ustawy z dnia 12 stycznia 199 Ir. o podatkach i opłatach lokalnych (tekst jedn. Dz.U.Nr. 9 poz. 84 za 2002r.). Wynika z niego art. 3 ust. 1 pkt 1 nie zaś jak wskazuje organ pkt 4), że podatnikami podatku od nieruchomości są m.innymi osoby fizyczne będące właścicielami nieruchomości. Właściciel gruntu jak i wymiar podatku ustalany jest na podstawie danych wynikających z ewidencji gruntów. Stosownie bowiem do art. 21 ustawy z dnia 17 maja 1989r. Prawo geodezyjne i kartograficzne(tekst jedn. Z 2000r. Dz.U.Nr. 100 poz. 1086 ze zm.) podstawą wymiaru podatków powinny być dane wynikające z ewidencji gruntów i budynków. Ewidencja ta zawiera bowiem dane dotyczące gruntów i budynków oraz dane właściciela gruntu. Z załączone go do akt administracyjnych wypisu z rejestru gruntów z dnia 2.lll.2006r. wynika, że właścicielami działki o pow. 800 m2 zaliczonej do terenów mieszkalnych są małżonkowie G. i H. J. Oznacza to, że obowiązek 9 3 podatkowy od nieruchomości ciąży solidarnie na wszystkich współwłaścicielach(art. 3 ust. 4 cyt. ustawy o p.o.l.).
Nowela tej ustawy która weszła w życie 1.l.2003r. traktuje małżonków tak jak innych współwłaścicieli. W decyzji wymiarowej dotyczącej nieruchomości będącej współwłasnością, sporządzonej w dwóch jednobrzmiących egzemplarzach winni być wykazani obydwoje małżonkowie jako podatnicy, a każde z nich winno otrzymać decyzję. W przedmiotowej sprawie organ II instancji nie określił strony postępowania, mimo takiego wymogu, wynikającego z- art.210 § 1 pkt3. Ordynacji podatkowej. Jak wskazano wyżej stroną postępowania byli obydwoje małżonkowie a zatem decyzja organu II instancji winna wskazywać jako stronę G. i H. małżonków J. Wskazanie jako adresata decyzji Jedynie G. J. potwierdza jedynie, że organ II instancji pominął jako stronę H. J. Dodatkowo potwierdza to takt niedoręczenia jej przedmiotowej decyzji. Fakt, iż odwołanie od decyzji organu I instancji wniósł jedynie G. J. nie powoduje, że jego żona przestała być stroną postępowania albowiem zgodnie z art. 133 § 3 Ordynacji podatkowej w przypadku odpowiedzialności solidarnej każdy z małżonków uprawniony jest do działania w imieniu obydwojga.
Przy ponownym rozpoznaniu sprawy organ I instancji sporządzi kolejny odpis decyzji z dnia 25.1. 2006r. i doręczy go H. J. zaś organ II instancji wyda decyzję prawidłowo określając jako stronę postępowania obydwoje małżonków a następnie obydwojgu odpis decyzji doręczy. Mając powyższe na uwadze Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach na podstawie art. 145 § 1 pkt 1c orzekł jak w sentencji.