Uzasadnienie
1.1 Samorządowe Kolegium Odwoławcze (dalej: kolegium) postanowieniem z [...] nr [...] stwierdziło uchybienie terminu do wniesienia odwołania przez H.S. od decyzji wydanej przez Burmistrza Miasta i Gminy M. (dalej: burmistrza) z [...] nr [...].
1.2 Kolegium wyjaśniło, że ww. decyzją z [...]. burmistrz odmówił H.S. umorzenia zaległości podatkowych w podatku od nieruchomości z tytułu II raty za 2019 r. w kwocie 128 zł. Decyzja została doręczona H.S. 22 sierpnia 2019 r., o czym świadczy zwrotne potwierdzenie odbioru. Czternastodniowy termin do wniesienia odwołania upłynął 5 września 2019 r. Odwołanie zostało nadane w urzędzie pocztowym 9 września 2019 r. czyli z uchybieniem terminu, o którym mowa w art. 223 § 2 Ordynacji podatkowej. Uniemożliwia to rozpatrzenie odwołania. Kolegium wskazało, że strona w odwołaniu nie zawarła wniosku o przywrócenie terminu do jego wniesienia.
2.1 Skargę na postanowienie Kolegium złożył H.S.. W uzasadnieniu zarzucił nieprawidłowość postanowienia. Podniósł, że Urząd Miasta i Gminy w M. mógł zwrócić odwołanie z powodu niezachowania terminu. Wcześniej zdarzały się już pomyłki popełniane przez kolegium.
3.1 W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie. Podniósł ponadto, że okoliczność, iż organ pierwszej instancji przyjął odwołanie i przekazał je do kolegium z aktami sprawy nie znaczy, że zostało ono wniesione w terminie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach zważył co następuje
4.1 Stosownie do treści art. 1 § 1 i 2 ustawy z 25 lipca 2002 r.– Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. z 2018 r. poz. 2107 ze zm.), sądy te sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Ocenie sądu podlega zatem zgodność aktów administracyjnych z przepisami prawa materialnego i procesowego. Przy czym sąd nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi, jak też powołaną podstawą prawną, jest natomiast związany granicami sprawy (art. 134 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnym - t.j. Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm.), dalej: p.p.s.a. 4.2 Realizując wyżej określone granice kontroli Sąd stwierdził, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie, bowiem zaskarżone postanowienie nie narusza prawa.
W niniejszej sprawie jest sporne, czy prawidłowo organ stwierdził, że odwołanie zostało wniesione z uchybieniem terminu.
4.3 Zgodnie z art. 220 § 1 Ordynacji podatkowej, od decyzji wydanej w pierwszej instancji stronie służy odwołanie. Odwołanie to wnosi się do organu odwoławczego za pośrednictwem organu podatkowego, który wydał zaskarżona decyzję, w terminie 14 dni od dnia doręczenia tej decyzji, o czym stanowi art. 223 § 1 i § 2 pkt 1 Ordynacji podatkowej. W przypadku uchybienia terminowi do wniesienia odwołania, organ stwierdza ten fakt w formie postanowienia, które jest ostateczne, czyniąc to na podstawie art. 228 § 1 pkt 2 w zw. z art. 228 § 2 Ordynacji podatkowej. Uchybienie terminowi jest okolicznością obiektywną i w razie jej stwierdzenia organ odwoławczy nie ma innej możliwości niż wydanie postanowienia o uchybieniu terminowi, przewidzianego w art. 228 § 1 pkt 2 Ordynacji podatkowej. W związku z tym stwierdzenie uchybienia terminowi do wniesienia odwołania nie jest zależne od swobodnego uznania organu, lecz wynika z bezwzględnie obowiązującej normy prawnej.
4.4 W przedmiotowej sprawie kolegium zasadnie przyjęło, że termin do wniesienia odwołania od decyzji burmistrza z 21 sierpnia 2019 r. upłynął 5 września 2019 r. skoro jak wynika z akt sprawy, decyzja została doręczona skarżącemu 22 sierpnia 2019 r. H.S wniósł odwołanie po terminie, bo uczynił to 9 września 2019 r. Świadczy o tym pieczęć na kopercie, w której zawał odwołanie. Oznacza to, że zaskarżone do Sądu postanowienie kolegium jest zgodne z prawem a zarzuty o nieprawidłowościach po stronie organów są niezasadne. Wymaga przy tym zauważenia, że decyzja burmistrza zawiera prawidłowe pouczenie o terminie wniesienia odwołania.
Z kolei twierdzenie skarżącego, że organ pierwszej instancji powinien zwrócić mu odwołanie nie znajduje podstaw prawnych. Zgodnie bowiem z treścią art. 227 § 1 Ordynacji podatkowej, organ podatkowy, do którego wpłynęło odwołanie, przekazuje je wraz z aktami sprawy organowi odwoławczemu. Tak uczynił w przedmiotowej sprawie burmistrz. Nie istnieje przepis, zgodnie z którym w przypadku stwierdzenia uchybienia terminu do wniesienia odwołania organ pierwszej instancji zwraca odwołanie stronie.
4.5 W tym stanie faktycznym i prawnym, na podstawie art. 151 p.p.s.a Sąd skargę oddalił.
O przyznaniu adwokatowi kwoty 295,20 zł tytułem kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu, Sąd orzekł na postawie art. 250 p.p.s.a. w zw. z § 21 ust. 1 pkt 1 lit. c) w zw. z § 4 ust. 3 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 3 października 2016 r. w sprawie ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez adwokata z urzędu (t.j. Dz. U. z 2019 r. poz. 18).