Uzasadnienie
W zażaleniu na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach z 22 czerwca 2018 r. sygn. akt I SA/Ke 137/18 o odrzuceniu skargi P. B. na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w K. z [...] r. znak: [...] w przedmiocie zarzutów w postępowaniu egzekucyjnym skarżący zawarł wniosek o przyznanie prawa pomocy.
W złożonym na urzędowym formularzu PPF wniosku skarżący wskazał, że pozostaje w gospodarstwie domowym wraz z żoną i małoletnim synem. Jako posiadany majątek wskazał dom wielkości 100m² wartości ok. 250 tys. zł, nieruchomość rolną wielkości 5ha wartości ok. 250 tys. zł, autolawetę IVECO wartości ok. 9 tys. zł oraz ciągnik rolniczy wartości ok. 50.000 zł. Wskazał, że jego rodzina utrzymuje się z renty skarżącego w kwocie 587 zł netto miesięcznie oraz dopłat rolniczych w kwocie ok. 7.000 zł netto rocznie. Jako zobowiązania i stałe miesięczne wydatki wskazał kredyt wypowiedziany (zajęcie komornicze) opłaty za energię – ok. 100 zł oraz leczenie – 150 zł.
Zdaniem orzekającego, wniosek strony skarżącej zasługuje na uwzględnienie.
Na gruncie obowiązujących przepisów postępowań sądowych obowiązuje zasada, według której koszty sądowe pokrywa strona dochodząca swych roszczeń. Regulacje postępowania sądowoadministracyjnego pozwalają skarżącym, nie posiadającym wystarczających środków finansowych koniecznych do ochrony ich interesu prawnego na ubieganie się o przyznanie tzw. prawa pomocy.
Zgodnie z art. 243 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2018 r., poz. 1302) zwanej dalej ustawą p.p.s.a. prawo pomocy może być przyznane stronie na jej wniosek złożony przed wszczęciem postępowania lub w jego toku. Instytucja przyznania prawa pomocy przysługuje osobie, która wykaże, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania (prawo pomocy w zakresie całkowitym) bądź osobie, która wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny (prawo pomocy w zakresie częściowym).
Ubiegający się o taką pomoc winien, więc w każdym wypadku poczynić oszczędności we własnych wydatkach, do granic zabezpieczenia koniecznych kosztów utrzymania rodziny. Dopiero gdyby poczynione w ten sposób oszczędności okazały się niewystarczające – może zwrócić się o pomoc państwa.
Analiza złożonego przez skarżącego wniosku o przyznanie prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych wykazała, że wniosek ten zasługuje na uwzględnienie.
Biorąc bowiem pod uwagę sytuację finansową skarżącego, przede wszystkim wysokość oraz źródła miesięcznych dochodów należało stwierdzić, że wykazał należycie, iż nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny.
Mając powyższe na względzie, na podstawie art. 246 § 1 pkt 2 oraz art. 258 § 1 i 2 pkt 7 ustawy p.p.s.a. orzeczono jak w sentencji postanowienia.