Uzasadnienie
"D." Spółka z o.o. w K. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach skargę na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w K. z dnia [...] nr [...] w sprawie określenia w podatku od towarów i usług za maj 2007r. nadwyżki podatku naliczonego nad należnym do przeniesienia na następny okres rozliczeniowy oraz ustalenia dodatkowego zobowiązania podatkowego za ten miesiąc. W uzasadnieniu skargi skarżąca zakwestionowała nieuznanie przez organy podatkowe dodatkowego zobowiązania podatkowego za podatek od towarów i usług. Podniosła, iż jest on unormowany w ustawie od towarów i usług, nosi nazwę tego podatku, zaś argument, że podstawą jego naliczenia nie jest dostawa, lecz kwota zaniżenia podatku lub zawyżenia kwoty zwrotu, z uwagi na cel jego wprowadzenia stanowi środek specjalny w rozumieniu art. 27 Szóstej Dyrektywy Rady Wspólnot Europejskich z dnia 17 maja 1977 roku w sprawie harmonizacji przepisów Państw Członkowskich dotyczących podatków obrotowych – wspólny system podatku od wartości dodanej; ujednolicona podstawa wymiaru podatku (77/388/EEC). Oznacza to, wobec braku akceptacji Rady, niemożność jego stosowania.
Postanowieniem z dnia 31 lipca 2007r. sygn. akt I FSK 1062/06 Naczelny Sąd Administracyjny skierował do Trybunału Sprawiedliwości Wspólnot Europejskich pytanie prejudycjalne dotyczące wykładni przepisów prawa wspólnotowego, tj. kwestii, czy art. 2 ust. 1 i 2 Pierwszej Dyrektywy Rady Europejskiej Wspólnoty Gospodarczej w związku z art. 2, art. 10 ust. 1 lit. a) i art. 10 ust. 2 Szóstej Dyrektywy Rady Wspólnot Europejskich wyłącza możliwość nałożenia obowiązku zapłaty przez podatnika podatku od towarów i usług dodatkowego zobowiązania podatkowego, o którym mowa w art. 109 ust. 5 i 6 ustawy z dnia 11 marca 2004r. o podatku od towarów i usług, w przypadku stwierdzenia, że podatnik od towarów i usług w złożonej deklaracji podatkowej wykazał kwotę zwrotu różnicy podatku lub zwrotu podatku naliczonego wyższą od kwoty należnej, a także wykładni art. 27 ust. 1 Szóstej Dyrektywy Rady Wspólnot Europejskich oraz art. 33 Szóstej Dyrektywy Rady Wspólnot Europejskich w związku z art. 109 ust. 5 i 6 ustawy z dnia 11 marca 2004r. o podatku od towarów i usług.
W tych okolicznościach Wojewódzki Sąd Administracyjny uznał w tej sprawie, że udzielenie odpowiedzi na przytoczone pytanie prejudycjalne nie pozostanie bez wpływu na rozstrzygnięcie skargi podatnika.
Zaistniała sytuacja w niniejszej sprawie wyczerpuje przesłankę zawieszenia postępowania przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym zgodnie z art. 125 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U Nr 153 poz.1270 ze zm.).
Z powyższych względów Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach na podstawie art. 125 § 1 pkt 1 cyt. wyżej ustawy postępowanie w sprawie zawiesił.