Uzasadnienie
M. Ż. w skardze wniesionej dnia 3 kwietnia 2009r., do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w K.z dnia [...].. znak: [...]. w przedmiocie zarzutów na postępowanie egzekucyjne prowadzone na podstawie tytułów wykonawczych zawarł wniosek o przyznanie prawa pomocy.
Zgodnie z brzmieniem art. 245 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), dalej powoływanej również jako p.p.s.a., prawo pomocy może być przyznane w zakresie całkowitym lub częściowym. Prawo pomocy w zakresie całkowitym obejmuje zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie adwokata, radcy prawnego, doradcy podatkowego lub rzecznika patentowego (§ 2).
Jednakże stosownie do treści art. 247 p.p.s.a. prawo pomocy nie przysługuje stronie w razie oczywistej bezzasadności jej skargi.
O oczywistej bezzasadności skargi można mówić wówczas, gdy bez konieczności dokonywania głębszej analizy stanu faktycznego i prawnego sprawy, jest zupełnie oczywiste, iż skarga nie może zostać uwzględniona. Przy czym stwierdzenie przez sąd oczywistej bezzasadności skargi powoduje, że skarga taka podlegać będzie oddaleniu bądź odrzuceniu. Wskazany przepis nie różnicuje przyczyn bezzasadności skargi, należy zatem stwierdzić, że prawo pomocy nie przysługuje zarówno w razie oczywistej bezzasadności skargi z przyczyn procesowych jak i z przyczyn uregulowanych w przepisach materialnoprawnych (por. J.P. Tarno. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz. Wyd. 2, s.509.).
W niniejszej sprawie zachodzi sytuacja oczywistej bezzasadności skargi z przyczyn procesowych.
Zgodnie z art. 53 § 1 ustawy p.p.s.a. skargę wnosi się w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia skarżącemu rozstrzygnięcia w sprawie.
Postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w K. z dnia [...].znak: [...].w przedmiocie zarzutów na postępowanie egzekucyjne prowadzone zostało doręczone stronie za pośrednictwem poczty w dniu 24 lipca 2007r., co wynika z potwierdzenia odbioru. Oznacza to, że termin do wniesienia skargi w niniejszej sprawie zaczął biec od dnia 25 lipca 2007r. i upłynął w dniu 23 sierpnia 2007r.
Na postanowienie to M. Ż. złożył w dniu 3 kwietnia 2009r skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach, czyli po upływie przewidzianego prawem terminu.
W świetle powyższego należało uznać, iż z uwagi na uchybienie terminu do wniesienia skargi w niniejszej sprawie zachodzi przesłanka oczywistej bezzasadności skargi, o której mowa w art. 247 p.p.s.a.
Z tych względów, na podstawie art. 247 ustawy p.p.s.a., Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach orzekł, jak w sentencji postanowienia.