Uzasadnienie
W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w K. i z 5 lutego 2020 r. (...) w przedmiocie określenia za miesiąc marzec 2015r. nadwyżki podatku naliczonego nad należnym do przeniesienia na następny okres rozliczeniowy, A.K. zawarła wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji z uwagi na wystąpienie niebezpieczeństwa wyrządzenia skarżącej znacznej szkody i spowodowanie trudnych do odwrócenia skutków.
Podniosła, że przedmiotowy wniosek podyktowany jest m.in. wysokością określonego zobowiązania podatkowego. Nadto konieczność niezwłocznego wykonania decyzji stanowić będzie zagrożenie dla płynności finansowej skarżącej, nie dysponującej aktualnie stałymi dochodami w wysokości pozwalającej poczynić w krótkim czasie oszczędności z przeznaczeniem na ten cel. W uzasadnieniu skargi wskazała na ograniczone możliwości zaciągnięcia zewnętrznych zobowiązań finansowych w celu umożliwienia natychmiastowego wykonania decyzji.
Zdaniem skarżącej, podjęcie tego rodzaju działań mogłoby zdeterminować trudne do odwrócenia skutki, wynikające chociażby z kosztów udzielenia kredytu, zaburzenia zdolności kredytowej. Końcowo podniosła, że argumentacja podniesiona w ramach wniesionej skargi powinna skutkować wstrzymaniem wykonalności zaskarżonej decyzji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach zważył, co następuje
Wniosek skarżącej o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w przedmiocie określenia za miesiąc marzec 2015r. nadwyżki podatku naliczonego nad należnym do przeniesienia na następny okres rozliczeniowy złożony w trybie art. 61 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j.t. Dz.U.2019.2325 ze zm.) dalej "ustawa p.p.s.a.", nie zasługuje na uwzględnienie, albowiem zaskarżony akt nie podlega wykonaniu w rozumieniu art. 61 § 3 p.p.s.a, co skutkuje odmową jego uwzględnienia.
Zakres kognicji sądu administracyjnego w zakresie rozpoznawania wniosków o wstrzymanie określają przepisy powołanej przez skarżąca regulacji zawarte w § 1 i 3. Wynika z nich, że wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności, jednakże Sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części tego aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Przedmiotem wniosku, o którym mowa w art. 61 § 3 ustawy p.p.s.a., mogą być przy tym jedynie takie akty lub czynności, które nadają się do wykonania i wykonania wymagają.
Nie można natomiast mówić o wykonaniu aktu, jeżeli nie ma on przedmiotu wykonania (węzła praw i obowiązków, który mógłby podlegać wykonaniu). W rzeczywistości problem wykonania aktu administracji dotyczy aktów zobowiązujących, ustalających dla ich adresatów nakazy powinnego zachowania lub zakazy określonego zachowania, aktów, na podstawie których określony podmiot uzyskuje równocześnie uprawnienie i mocą którego zostają na niego nałożone obowiązki (zob. postanowienie NSA z 23 kwietnia 2013 r., II FZ 193/13; dostępny na www.orzeczenia.nsa.gov.pl, a także postanowienie WSA w Gliwicach z 3 marca 2020r. sygn. akt I SA/Gl 189/20).
Zaskarżoną przez skarżącą decyzją Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w K. utrzymał w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Skarbowego w S. w sprawie określenia za miesiąc marzec 2015r. nadwyżki podatku naliczonego nad należnym do przeniesienia na następny okres rozliczeniowy.
Ww. decyzja Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w K. ze swojej istoty nie nadaje się i nie wymaga wykonania. Nie powoduje powstania żadnych skutków w sferze interesu prawnego strony, nie nakłada na stronę skarżącą nowych praw lub obowiązków, które podlegałyby wykonaniu.
Konkludując, skoro zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu to nie może do niej mieć zastosowania instytucja wstrzymania wykonania aktu uregulowana w omówionym przepisie.
Mając na uwadze powyższe Sąd, na podstawie art. 61 § 3 i § 5 ustawy p.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.